The Damned - Music for Pleasure (1977)

Eens deze onder de aandacht brengen. Het scheen dat de productie van Nick Mason het geluid en hun reputatie geen goed deden...

De plaat is helemaal niet zo beroerd als sommigen beweren....

Ik vind deze gewoonweg de beste van The Damned

Niet helemaal mee eens.Music for pleasure is best een aardig album maar haalt het mijns inziens toch niet bij hun debuut of Machine gun etiquette.

Het tweede album van een groep is een gevaarlijke. Hierop belandden nogal eens de nummers die het debuut niet haalden, oftewel de tweede keus. Als er te weinig waren voor een ‘full-length album’ van 35 á 45 minuten, werd dat aangevuld met inderhaast nieuw geschreven werk.
Soms had een band mazzel: Tony Iommi en Geezer Butler van Black Sabbath schreven in 1970 voor hun tweede album een extra nummer en laat dat nou de klapper zijn geworden: Paranoid. Was dat niet het geval geweest, dan had die plaat wellicht hetzelfde lot gekregen als de tweede van The Damned, Music for Pleasure.

Ach ja, The Damned. Jonge ventjes die opeens op de top van de Britse punkgolf surften met de eerste Britse punkelpee in de geschiedenis en veel reuring veroorzaakten met hun luide muziek. Groot-Brittannië sprak er schande van, goed voor de publiciteit.
Veel optredens ook, touren met diverse andere punkpioniers. Te druk om eens goed voor nieuw werk te gaan zitten. En mogelijk ook niet helemaal nuchter wat betreft genotsmiddelen, maar dat is een aanname van mij. En dan laten de platenbazen van Stiff je nog in datzelfde 1977 een tweede elpee uitbrengen. In november, zodat het richting Kerst goed kan verkopen.
Critici sabelden hun tweede album neer. Of het daardoor kwam, weet ik niet. Zeker is in ieder geval dat Music for Pleasure niet eens de Britse albumlijst haalde, waarna de groep korte tijd uit elkaar viel.
Anno 2024 op MusicMeter: tot vandaag vier korte, weinigzeggende berichten sinds plaatsing in oktober 2005. Conclusie: Music for Pleasure is ook hier een verguisde en vergeten plaat.

Dát zullen we nog wel eens zien, denk ik dan. En dus diverse malen gedraaid. De groep was een kwintet geworden: met slaggitarist Lu Edmonds erbij zijn de gitaarmuren hoger dan op het debuut en dat is fijn.
Kant 1 begint veelbelovend met het uptempo scheurende Problem Child, wat bij herhaald draaien steeds beter wordt. Nee, niet hetzelfde nummer als dat van AC/DC. Cry Wolf bevat een Kinkachtige riff in het intro, waarna in de coupletten lange akkoorden en snelle drumpartijen volgen. Rat Scabies mept zich sowieso een óngeluk op dit album, wát een energie! En nee, dit is niet hetzelfde Cry Wolf dat later door a-ha werd uitgebracht…
Het even energieke One way Love bevat verrassenderwijs slidegitaar, bespeeld door bassist Captain Sensible. Lekker hoor, doet me aan die andere Australische rauwdouwers van Rose Tattoo denken, die het jaar erop debuteerden.
Met Politics déndert de groep door, maar voor het eerst overtuigt het me niet. Dat lukt dan weer wel met Stretcher Case, omdat de melodie sterker is. Kant 1 sluit af met Idiot Box, dat met bijna vijf minuten en rock ‘n’ roll gitaarlicks niet beklijft.

Over kant 2 ben ik minder positief. Net als bij de twee mindere nummers op de eerste helft lukt het The Damned niet om pakkende riffs of melodieën te schrijven. Dan kun je wel hard spelen, maar ik wil meer. You Take My Money gaat bijvoorbeeld over het liefje dat het geld van de man opmaakt. Gaap. Alone is wellicht leuk voor liefhebbers van MC5, de proto-hardrockers die in 1969 zo’n indruk maakten. Psychedelische hardrock verkleed als punk.
Your Eyes is een loflied op de ogen van een speciaal persoon. De twee-akkoordenriff van het refrein pakt niet. Creep is snel maar alweer niet pakkend, net als het langzamere You Know, dat alleen vanwege de gewaagde saxsolo van gastmuzikant Lol Coxhill aan een onvoldoende ontkomt.

In 2002 verscheen een cd-editie met daarop de opgerockte versie van Help van De Keavers uit Leverpoel, die ik wel geinig vind; Sick of Being Sick is eveneens niet onaardig en het nog geen minuut durende Singalong a Scabies is een instrumentaal grapje maar ook niet meer.
Even de schoolmeester spelen: een 7- voor de eerste plaatkant, een 3 voor de tweede maakt gemiddeld een 5. Met de bonussen wordt het een 5+, oftewel tweeëneenhalve ster. Het debuut was beter, jazeker, maar de slechte reputatie van Music for Pleasure is overdreven.

Ik kwam vanaf de derde Ramones tijdens mijn reis door de albums achter mijn new wave- en punkafspeellijsten. Omdat ik het volgende album uit november 1977, David Bowies ”"Heroes" al eerder beschreef, ga ik naar de derde elpee die in 1977 van Iggy Pop verscheen.