Crosby, Stills, Nash & Young - Looking Forward (1999)

Heren! Slowpoke is schommelstoel met een treurig gestemd achtergrondkoortje (bestaand uit CS&N) , Heart of gold is een klasse song met een meezingende Emmylou Harris (geloof ik uit mijn hoofd) dat ook nog enigszins rockt. Ook nog te weinig naar mijn smaak maar het nummer zelf is verder prima.

Ik schrik er van, dit soort rare vergelijkingen..............

Slowpoke is gewoon een steengoed nummer van Neil Young en past ook op deze goede cd. Smaak blijft smaak!!!

Zeker.

Maar Ad je weet, ik vind je een erg aardige man, maar Looking forward op dezelfde hoogte stellen als Harvest van Neil Young......dat gaat te ver.

Maar Hans, ik heb die woorden niet gebruikt. Ik zal nooiteen NY lp vergelijken met een CSNmet of zonder Y. Neemt niet weg dat ik Slowpoke een heerlijk nummer vind en Looking Forward een goede cd

Dan is het goed!

Ik had hem lang niet meer uit de kast gehaald... en kijk, daar waar ik de plaat eerder iets middelmatiger vond, is het dubbeltje bij de meeste songs gevallen. Dit is inderdaad een groeiplaat, een hele mooie plaat trouwens.
En neen, ik wil ook niet vergelijken met Déjà Vu, dit komt uit een ander tijdperk, de heren zijn ouder (wijzer?) maar de pijn van het zijn is gebleven en dat levert een mooie afwisselende plaat op. De samenzang hebben ze niet verleerd. Qua songschrijven zijn Crosby en Young echt wel in groten doen vind ik.

Crosby is altijd de meest constante persoon, ook hier bewijst hij dat weer. Hij levert eigenlijk altijd goede nummers, terwijl de andere 3 nog wel eens een missertje hebben. Ik vind deze plaat ietsjes minder dan ik het begin vond, maar nog steeds dik de moeite waard (met name de nummers van Crosby, en ook Young).

Ach Stijn, ik denk dat elke muzikant zijn "missers" heeft en ik vind eigenlijk dat je deze cd met 3.5 toch iets tekort doet. Eigenlijk vind ik, dat je deze cd niet mag vergelijken met matriaal uit hun hoogte punt periode (Deja Vu etc) Missschien is Looking Forward, bijna 30 jaar na Deja Vu, toen de heren nog jong en fruitig in een hele byzondere tijd in het leven stonden, wel getuigen van een nog grotere prestatie

OK, dan doen we dat niet. Dan kijken we vooruit, op wat nog moest komen!

Dan wijs ik op David Crosby & Graham Nash (2004), Man alive (Stephen Stills, 2005) en Living with war (Young, 2006).

Als ze 'slapper' mogen spelen omdat ze ouder worden (en misschien milder), dan had je verhaal geklopt, Ad.

Maar, zijn de genoemde cd's 'slapper' dan Looking forward? Nee, dat zou ik bepaald niet durven te beweren!

En dus is Looking forward toch een slappe cd in z'n soort van 4 heren die eigenlijk veel beter kunnen, in heden en verleden!

Vergelijken met "Deja Vu" moeten we inderdaad niet doen, maar we kunnen hem wel vergelijken met voorganger "American Dream" (1988), en dan is deze stukken beter.

American Dream is redelijk verkloot geworden door die typische jaren tachtig syndrum stijl, wat koud klinkt. Deze plaat hier is véél organischer, de songs zijn ook stukken beter, jawel.

Nee het is misschien niet hun allerberste (samen), maar ik vind hem toch heel goed om aan te horen. En de kwalitatief gewoon goed . En de andere die je noemt heb ik ook allemaal thuis. Ook allemaal goed. Je vergeet Voyage van David Crosby, Geweldig!!! En over 2 weken Reflections van Graham Nash (3cd box) Ik kan eigenlijk niet meer wachten. Eigenlijk zijn ze allemaal goed, de één soms beter dan de ander!!!

Ik durf nog wel een andere stelling aan: de 5 (waarvan 2 live) cd's van CSN&Y zijn eigenlijk nooit beter geweest dan menig andere cd van dit viertal, in welke andere cominatie (of solo) dan ook.

After the storm (CSN) is zeker niet slechter dan één van de CSNY cd's.

En met een eigen compilatie met het beste werk van de cd's CSN (1977), American stars 'n bars (1977) en The Stills/Young band (1976) heb ik naar mijn gevoel een méér dan waardige opvolger van Déja vu.

(Ja, Like a hurricane op CSN!)

Maar vraag me niet waarom de heren toen niet als viertal wilden optrekken, waarschijnlijk toch omdat ze teveel werden afgeremd in hun creatieve uitspattingen, die ze als CSNY waarschijnlijk niet mochten uitvoeren. En blijkbaar kon dat solo of in duo's wel.

Ik ben het wel met je eens in grote lijnen. Ja en met het maken van eigen compilatie cd's haal je natuurlijk het allermooiste naar voren. Ik vind dat ook een leuke bezigheid, waar ik me nogal eens mee bezig hou (ook van andere artiesten). Wat het laatste betreft denk ik dat het goed is geweest dat ze elkaar los lieten voor bepaalde periodes. Het zou op artistiek gebied erg verstikkend kunnen werken.

Tijdens het maken van het Long May You Run album is er een ruzie ontstaan tussen Crosby & Nash en Stills & Young. Met Stills werd al snel vrede gesloten, ik denk dat Young hier niet zoveel behoefte aan had?

Musician je gaat wel een beetje ver, After the Storm is toch wel wat minder dan 4 Way Street en Deja Vu? Toch wil ik wel met je meedoen, maar dan wat minder extreem. Ik ben in eerste instantie Neil Young liefhebber, maar ik vind CSN beter dan CSNY. Maar dan wil ik de albums wel op een zo eerlijk mogelijke manier (voor zover mogelijk) vergelijken:

Het debuut vind ik beter dan Deja Vu.
CSN en Daylight Again beter dan American Dream.
After the Storm beter dan Looking Forward.

Mijn favoriet is dan overigens wel weer een plaat met Young, namelijk 4 Way Street. Maar hierin brengt Young natuurlijk wat van zijn solonummers mee.

Wat betreft die compilaties, ik heb er eentje gemaakt met outtakes (Sea of Madness) en goede nummers op mindere albums (Compass). Het is niet helemaal een mooi geheel geworden, maar het komt dichtbij.

Waar zal dat weer over zijn gegaan?


Hoe zou dat komen denk je? Zijn de verwachtingen te hoog gespannen bij een cd met z'n vieren? Mogen ze misschien niet eens leuk uit de band springen?


Waar, en bovendien is live en studio altijd moeilijk te vergelijken.


Doe maar eens een opgave als je wilt, ben ook wel eens benieuwd naar andere compilaties

Stills en Young hebben de vocale bijdragen van Crosby en Nash van de plaat afgehaald (C+N waren toen zelf bezig met Whistling Down The Wire), dat schoot ze in het verkeerde keelgat.

Tja, hoe het komt... Young levert niet bepaald z'n sterkste werk aan CSNY.. Maar ook de anderen vind ik dan vaak minder goed. Bijvoorbeeld een Helplessly Hoping tegenover een 4+20. Beiden erg goed maar dan ga ik voor de eerste. Misschien gewoon stom toeval elke keer?

Ik heb voor die compilatie wat spul van de CSN box gehaald, de studio archives bootleg, de live versie van Down by the River uit 1969 bij een of andere show. Ik zal even kijken of ik hem als .rar bestandje kan uploaden.

Je moet niet vergeten dat CSN ook het ondermaatse "Live It Up" hebben gemaakt, en dat zonder Neil's inbreng "American Dream" waarschijnlijk op datzelfde niveau zou zitten. Ik vind CSNY dus nét iets beter.

Ik zal ook niet beweren dat alles beter is dan het werk als viertal, maar dat er wel heel veel valt te vinden (solo of als duo of als trio) dat beter is dan het werk van het viertal.

En misschien door een te hoog verwachtingspatroon.

American Dream zou ik zonder de nummers van Neil Young ietsjes beter vinden dan Live it Up, maar het is dan ongeveer gelijkwaardig. Ook als duo is er inderdaad werk dat beter is dan als viertal. Ik heb het al eens eerder gezegd: studio hoeft Neil er van mij niet per se bij (is helemaal niet erg als hij er wél bij is), maar live wel.

Ik ga American dream dit weekend weer eens afstoffen en afluisteren, mede dan voor een recensie. Ik dacht dat er toch nog wel een aantal aardige nummers op staan, maar veel enthousiasme bespeur ik niet. Even kijken hoe het ook weer was (wordt aldaar vervolgd)

Compass is het enige nummer dat écht heel erg goed is. Voor de rest zijn er nog wel wat 'aardige' nummers op te vinden. Slecht vind ik American Dream in ieder geval niet.

De nummers van Neil zijn duidelijk de beste, die hadden het niveau van Silver & Gold nog omhoog gehaald. Het openingsnummer van Stills sla ik maar gewoon over, dat is echt om te huilen. Seen Enough is wel aardig, maar duurt net iets te lang omdat het vrij eentonig is. Crosby & Nash leveren ook een goede bijdrage af met Stand & be Counted en Heartland. Queen of Them All is de vreemde eend in de bijt, Neil zingt daarop erg matig en dat riedeltje, dat lijkt wel overgebleven van American Dream.

In ieder geval een FORSE verbetering ten opzichte van After the Storm, en het beste CSN(Y) album sinds Daylight Again.

Deze c.d. gisteren voor het eerst gehoord. Afgaande op recensies heb ik lang geaarzeld met de aanschaf hiervan, maar ik kon deze voor een mooi prijsje op Marktplaats kopen.

Ik moet zeggen, wat een verademing na American Dream. Ik heb het album pas een keer kunnen afspelen, dus ik kan nog niet echt een oordeel geven. De eerste indruk was echter zeer positief en ik denk dat ik nog veel plezier aan dit album zal beleven.

Na een paar luisterbeurten kom ik hierop terug en zal ik aan mijn stem uitbrengen.

Altijd gedacht dat hun Déjà Vu-project een project was en nooit vervolg aan werd gegeven (Neil Young is de loner natuurlijk). Deze komt met American uit de lucht gevallen. Een aangename verassing! Deze plaat komt mijn kant uit!

Dit is een erg onderschat album. Ik vrees dat dit hun laatste studioalbum is geweest in deze bezetting. Someday Soon, Sanibel, maar vooral Slowpoke (Young) zullen moeilijk te overtreffen zijn. Maar ik 'm al flink afgeprijd in winkels zien liggen, dus kopen, zou ik zo zeggen.

Dat roep je nu al 25 jaar Ad, bij de meest uiteenlopende groepen! Het heeft tot heel wat vals sentiment geleid, meestal komen ze wel weer bij elkaar, vooral als hun portemonnee leeg begint te raken. Dood en begraven, dan wil ik het geloven.

Nou ik waag dat toch wel te betwijfelen als je de medische problemen van de heren ( op Nash na?) weet. Maar ik hoop het niet. .Ik wens ze nog vele fijne, muzikale jaren toe maar er komt een moment dat je op het nieuws wel eens een minder prettig bericht gaat horen. Er zijn immers al heel wat "bekenden" uit die tijd heengegaan.

Inderdaad Ad. En het verbaasde me dat ze alle vier nog leven. Héél weinig 'groepen' uit de jaren zestig en zeventig kunnen nog zeggen dat ze voltallig nog aanwezig zijn op onze aardbol.

Zo is dat, lennonlover. We mogen eigenlijk blij zijn dat ze nog met aanvaardbare muziek op de proppen komen samen en/of individueel.