Rage Against the Machine - Rage Against the Machine (1992)

heeft wel iets aparts dat me goed doet, vaak voorel de opbouw. Een van de betere albums van RATM. Gewoon goed, ook de teksten over die tijd zijn zo te horen erg goed.

2 juni, mannekes!! SPORTPALEIS!
ik word nu al zot als ik de bombtrack hoor.

als de wind goed staat pik ik dit nog mee de komende dagen

14 jaar terug onvergetelijk ,al was het maar omdat ik met me duffe hoofd tijdens het optreden op PP zo hard met me zak op een stalen paal was gemieterd dat de dokter achteraf zei, da komt nie meer goe

ik vind dit overigens echt een festivalband, als de hele meute al dagen kompleet van de werelds is, en men kompleet loos gaat, en niet in een of ander net halletje na kantoor de stoute kisten en zwart t shirt aantrekt om ff een avondje RATM mee te maken , te braaf dus

Had ze ook liever op pp gezien, maar ik ben al zeer blij dat ze naar het sportpaleis komen.

Over die tijd? Wat is er veranderd dan?
Het is allemaal alleen maar erger geworden sinds toen!
Dit album is relevanter dan ooit.

Heb ze live gezien op pinkpop, en ik maak er gewoon 5* van. Puur omdat het persoonlijk voor mij bijzonder is geworden. En de nummers blijven geniaal.

zappa zong in 67 al iets over trouble every day, ook dat is volstrekt toe te passen anno 2008

zo ook voor de teksten van dit bandje

Hoewel ik de politieke overtuiging van RATM niet deel, vind ik dit toch een uiterst sterke plaat! De agressieve no-nonsense aanpak van de groep komt hier zeer goed tot zijn uiting, vooral in nummers als Killing in the Name, Bullet in the Head en Wake Up. Die stijl verliest wel wat van zijn impact naar het einde van de plaat toe. Vooral nummers 8 en 9 vind ik dan minder bijzonder. Daarom toch nog een halfje eraf.

Vond het 15 jaar geleden een dijk van een plaat maar kan tegenwoordig dat hysterische gepiep van die zanger niet meer aanhoren.

Oprechter heeft woede nooit geklonken. Een album dat je aan het denken zet, je kwaad maakt maar bovenal een bijna ongezonde dosis adrenaline geeft. Deze plaat heeft mijn leven veranderd.

Een hele goede plaat. Ondanks dat het al een redelijk oud album is vind ik dit nog steeds leuk om te horen. Vooral killing in the name of, maar de andere nummers zijn ook heel goed.

spetterende opener

may god be with you!

De energie spat ervan af maar toch vind ik dat het album als geheel een beetje te eentonig is doordat de zangstijl bij ieder nummer gewoonweg herhaald wordt. Bij dit soort muziek is dit natuurlijk geen vereiste, maar het zou toch iets toevoegen denk ik dan.

3.5*

Haha,geweldig altijd als ik aan iemand het nummer: Killing in the name (of) laat horen.
Iedereen zegt het hele nummer niks en als dat agressieve einde geweest is zeggen ze meestal : wow.
Prachtig!
Maar nummers als Take The Power Back en Bullet in the Head zijn ook heel mooi.
Alleen jammer van Wake Up,beetje heel erg veel geluisterd naar Kashmir van Led Zeppelin geloof ik.
De volgorde is overigens perfect,de minste nummers staan mooi aan het einde,dus als je de beste gehad hebt en geen zin hebt aan de andere,gewoon uitzetten.
Zonde dat ik pas dit jaar geboren was.
Maar goed zeker een 4 waard!

Naja zeg, dit kan ik, als zichzelf veels te serieus nemend luisteraartje, natuurlijk niet goedkeuren. Een album hoor je gewoon helemaal af te luisteren, daar is 't voor gemaakt. Bovendien is het nou ook weer niet zoveel moeite om de skip-knop in te drukken bij noodgevallen

Alleen als ik geen zin meer heb he..haha

Hadden ze het maar bij deze ene plaat gehouden
Tja, deze band werd al heel gauw een parodie op zichzelf.

Voel toch altijd enige schroom als ik deze opzet en die maffe Zack hooi zo tekeer hoor gaan...

De nummers op kant B zijn een stuk beter dan kant A en bovendien een stuk minder kapotgedraaid, dus meestal houd ik het daar maar bij.

bestaan die mensen?

geboren na 1989 of zo

of onder een steen geleefd
dit album kun je niet gemist hebben, geen enkel excuus als je toen ouder dan 3 was

Ya braindead? Ya gotta fuckin' bullet in ya head?



Vind ik bij een band als deze eigenlijk niet zo erg.
Sommige bands klinken nou eenmaal beter met 1 stijl. Dat zie je bij Slayer en Metallica, die het beiden nodig vonden hun stijl aan te passen maar daar m.i. heel slecht in slaagden.
AC/DC is bv. een band die met hun beperkingen goud weten binnen te slepen en toch nog leuk blijven, en dat vind ik toch ook best knap.




Freedom? Township Rebellion? Know Your Enemy? Fistful Of Steel? Niks mis mee!

Know your enemy is wat mij betreft een van de beste nummer van de plaat zelfs!

Die heb ik als favoriet aangevinkt. Die riff is echt heerlijk.

Alles is heerlijk aan dat nummer

Héérlijke live versie van Know Your Enemy op Reading in 1996. Zie dat volk tekeergaan.

http://www.youtube.com/watch?v=VGTeJQcufVw

Heerlijk die woede van die zanger, een echte rebel Wel moeilijk om maar 2 favoriete tracks uit dit album te plukken. In iedergeval Bullet in the Head, dan doe ik toch maar Fistful of Steel over Bombtrack (die ik toch iets te vaak gehoord heb).

Heb Township Rebellion en Fistful Of Steel genoteerd.
Ze krijgen zelden bijval maar doen in niets onder voor de 'bekendere' nummers.

Ik heb Take the Power Back en Bullet in the Head aangevinkt. Die laatste is van die heerlijk opgefokte militia-funk.

Voor mij was dit met Metallica's Black Album overigens het eerste echte 'harde' album in mijn muziekcollectie.

Ikke 'Know Your Enemy' & 'Wake Up'.
Al moet ik zeggen dat ook 'Township Rebellion' & 'Bullet in the Head' in aanmerking komen eigenlijk

Dat ik dit album nog nooit beoordeeld heb!
Ik vind het een geweldig album; weinig nummers maar wel keihard. De Rap/ Rock combinatie, gemixt met de politieke overtuiging komt hard aan. Erg energiek, live al helemaal.

Grappig trouwens dat RATM geinspireerd raakte door het nederlandse "Urban Dance Squad".

Het debuutalbum van RAtM, is een van de weinige rock uitstapjes die ik in mijn leven ervaard heb. Dat ik hier geen spijt van heb is al duidelijk aan mijn cijfer. Hier bovenop gaat nu mijn mening komen over het album gemaakt door een groep bestaande uit vier jongens.

Als ik linkjes opzoek over deze band dan lees ik daar één opvallend woord tussen staan, rapcore. Een term waar ik niet eerder van gehoord heb maar die wel te raden laat wat de muziek inhoud. De juiste omschrijving bij dit woord is rap rock oftewel: de vocale structuur van hiphop met gitaarspelen en drumpartijen van heavy metal. Geen wonder dat dit album bij mij in de smaak valt, aangezien ik van vernieuwende hiphop hou en dus ook van de subgenre's.

Mijn favoriete nummer is zonder twijfel Killing in the Name. Deze bevat een klein stuk tekst dat zo van Public Enemy had kunnen zijn. Dit is het stuk tekst waar ik het over heb:

'Those who died are justified, for wearing the badge, they're the chosen whites// You justify those that died by wearing the badge, they're the chosen whites// Those who died are justified, for wearing the badge, they're the chosen whites// You justify those that died by wearing the badge, they're the chosen whites'.

Maar daarnaast bevat het nummer een stukje met jankende gitaren die steeds hoger qua geluid gaan. Het gehele concept maakt dit mijn favoriete rock nummer.

Maar hierna is er nog voldoende te genieten. Zo is er bijvoorbeeld het nummer Settle for Nothing dat op een goede manier rustige 'praat'-stukjes van Zack de la Rocha afwisseld met hard geschreeuw ondersteund door drumwerk. Een ander voorbeeld ,waar ik een flinke adrenaline stoot van krijg, is Bullet in the Head. Met name als de laatste 30 seconde vol overgave op de gitaar en drums wordt gespeeld.

En dat is misschien wel wat ik het meest waardeer aan dit album. De ruige stukken, het harde maar sterke gitaar werk met de raggende drums. Dit is een soort agressie in de muziek waar ik zo nu en dan erg van hou en wat uiteindelijk ook het zwaarst heeft gewogen in mijn beoordeling van 4 sterren.

De groep staat bekend om de harde teksten vaak gericht naar de politiek. Ze zitten redelijk in elkaar maar kunnen bijvoorbeeld niet tippen aan die van N.W.A. of Public Enemy. Iets wat Zach misschien wel erg graag zou willen bereiken. Wake Up is qua lyrics mijn favoriete nummer, deze komt dan wel in de buurt van menig sterk rapnummer.

Naar het einde toe kent het album nog wat andere sterke momenten. Township Rebellion kent een sterke instrumentale ondersteuning en doet wat denken aan het eerder genoemde Killing in the Name. Met Freedom kent het album een sterke afsluiter, ik heb er een stukje tekst uitgepikt die altijd wel voor een lach op mijn gezicht zorgt:

'Solo, I'm a soloist on a solo list// All live, never on a floppy disk// Inka, inka, bottle of ink// Paintings of rebellion, Drawn up by the thoughts I think'.

En dan zit het kleine uur er al weer op. Een van de weinige uren die besteed heb aan een rockalbum. Zach brengt de teksten overtuigend, maar deze kunnen niet tippen aan vergelijkbare rapacts. De muzikale ondersteuning doet het goed voor de dagelijkse portie adrenaline. Het drum en gitaar werk en het heerlijke Killing in the Name zorgen ervoor dat dit album net even wat meer dan redelijk is.