Ride - Nowhere (1990)

Zoals de meeste shoegaze is het een beetje door de lagen geluid heen leren luisteren. Dus wat dat betreft zou je het een groeiplaat kunnen noemen. Ik vind het persoonlijk een erg goed album, zeker Seagull, Decay en Paralysed zijn fantastisch. En de rest, maar vooral die drie. Seagull als brit-pop, maar dan omlijst door de muur van geluid. Decay is misschien wel het meest heftige nummer en dat zonder gitaarmuur. Die drum jaagt het hele nummer vooruit en gooit het album ook echt een versnelling omhoog. Vooral de laatste minuut, waarin de bas de partij van de vocalen even overneemt, is echt fantastisch. En dan dat spokende Paralyyyysssseeeedddd, je zou er bijna bang van worden. Maar, wat hier vaker geroepen wordt en ikzelf altijd met een flinke korrel zout neem, vaker luisteren

Met shoegaze heb ik normaal gezien niet echt een probleem.
A Place to Bury Strangers is toch nog een stuk heviger en hun muziek kan ik dan wel waarderen.
Mss valt alles op zijn plaats na enkele luisterbeurten.

A Place to Bury Strangers is inderdaad harder, maar dit is toch een stuk gelaagder. Hier zitten meer liedjes in, verborgen door een muur geluid, die je er na meerdere keren luisteren steeds meer uit gaat halen. APtBS gaat meer de industrial kant op en doet dus duidelijk iets anders. Dat is ook de reden dat ik dit na ontzettend veel luisteren nog steeds heel erg vet vind, terwijl APtBS toch een beetje gaat vervelen (en ik dus bewust nog maar erg weinig draai om het niet nog verder te laten dalen).

The 20th anniversary edition van Nowhere is inmiddels weer leverbaar, en eindelijk heeft nu ook deze Ride addict een exemplaar van de ge-remasterde versie in de platenkast staan. Het album klinkt beter dan het origineel, de extra live cd is genieten, het boekwerk is de moeite waard, en de wave op de hoes (met diepte) is schitterend! Een mooie re-release voor één van de beste platen uit de Shoegaze/rock geschiedenis!

Shoegaze...A Place to Bury Strangers, zijn namen die ik zo op het eerste oog ben tegen gekomen. APtBS heb ik onlangs nog live mogen meemaken, alsook het getuuut in mijn oren de dag erna...idd. een flink stuk harder als dit album van Ride. Aan Shoegaze, zoverre ik die richting herken, moest ik ook denken, maar dan toegankelijker, sprankelender en transparanter. Want wat een strakke, vlotte en vloeiende muziek herbergt dit Nowhere. Daarom -voor mij- des te jammer dat de zang zo ver daarbij achterblijft, want i.t.t. de muziek vind ik de zang sloom, zacht en niet op diezelfde drive meegaan als de muziek, waardoor ik ondanks de geweldige back up ik er niet helemaal los op kan gaan. Was dat meer in balans geweest, dan had er voor mij meer in gezeten. Edoch, wel een frisse plaat zo na ruim 20 jaar.

Toen ik dit voor het eerst hoorde vond ik het wel aardig klinken, maar niet speciaal. Dat is nu, flink wat luisterbeurten later, wel even anders! Een ontzettend sterk album, deze tip van L_T_B in het super tip-topper spel. Dit is mijn tweede shoegaze plaat, de eerste is Loveless, dus dat wordt bijna automatisch vergelijken. Beiden zijn duidelijk shoegaze, maar er is naar mijn mening één groot verschil: waar Loveless met name uitblinkt in ontzettend sterke, vaak zelfs catchy melodieën, blinkt dit album met name uit in krachtige coupletten en refreinen, de zang is voor deze plaat dus belangrijker dan op Loveless, denk ik (niet dat er niet ook prachtige melodieën opstaan). Hierdoor zorgen beide albums toch voor een heel andere luisterervaring. Een erg goed album dus, met ook nog eens een goede lengte. Ik ga ook zeker Going Blank Again luisteren binnenkort, Leave Them All Behind klinkt alvast prachtig. Bedankt dus voor de tip, L_T_B

Duidelijke groeiplaat, kende alleen Decay, maar dit is duidelijk een sterk album, wat ik zeer zeker vaker zal draaien. Ik verwacht ook dacht dit niet lang duurt voordat het een 4,5 wordt. Maar ik moet de nummers daarvoor vaker horen, of ze lekker blijven hangen.

Gruwelijk goed album, met name In A Different Place en Vapour Trail. De afsluiter (op mijn versie) Nowhere is een waardige, vooral met de geluiden van de zee op het einde .
Ik hoor in de verte ook The Stone Roses. Toch overwegen om de 20th Anniversary aan te schaffen. 5*

Wat een fantastisch album is dit zeg. Ik was ooit eens begonnen aan Loveless van My Bloody Valentine maar dat klonk voor mij nergens naar en daardoor eigenlijk het hele shoegaze gebeuren een beetje links laten liggen. Nou beviel recentelijk M B V al wat beter waarop ik vervolgens bij Slowdive terecht kwam wat al stukken beter beviel. En deze plaat is ook weer een schot in de roos zeg. Ook die bonus tracks zijn zeer de moeite waard

Luister dan ook eens naar de Pale Saints, met name deze

The Comforts of Madness

Ga ik doen, bedankt voor de tip

Die uithalen op Dreams Burn Down zijn fenomenaal.
Blijft fantastisch deze plaat !

Mooi dat de muziek op dit album, door haar vele, overigens ook prachtige, lagen heen, eigenlijk heel romantisch is. Neem de tekst van 'In A Different Place':

Blowing bubbles, lying down / Waiting for the rain to fall / Laughing at the people / Wonder why they always rush, never slow down / And we're smiling, when we're sleeping And we're smiling, when we're waking / Even if the rain falls down, and all the sky turns cold / I will feel fine Thunder roared and lightning flashed / But you and I are in a different time / Floating in and out of time In and out of space / No one can touch us / We're in a different place.

Vanuit deze tekst is een parallel-lopende lijn te trekken naar onze huidige samenleving. Veel stoer overkomende mannen overdenken teksten als deze in hun hoofd, maar kom maar eens door die stoere houding heen als vrouw, ik geef het je te doen.

Apart van deze onnodige vergelijking: 4*, met een grote kans op verhoging.

Vooralsnog zijn het vooral de stoere mannen die door de arrogante prinses op de erwt houding heen moeten beuken om enige indruk te maken Maar het is wel een mooie tekst inderdaad.

Nou, als die arrogante prinsesjes nou eens de liefheid van die mannen zouden doorzien, zou het wellicht niet nodig zijn voor de mannen om door het schild van de prinsesjes heen te beuken

Ik begrijp de interpretatie van de tekst van je niet helemaal. Maar mooi is het! Nog steeds de mooiste plaat ooit gemaakt, maar dat is misschien ook omdat het jeugdsentiment is. Anderzijds krijg ik nog iedere keer kippevel als ik nowhere opzet en de productie staat ook nog als een huis.

Zoals ik dit lees, lijkt het om gewelddadige verkrachting te gaan.

Snap jij mijn vergelijking, Slowgaze?

Hoewel Nowhere niet bepaalt een echt geheel vormt door de nogal losse songwriting en teksten moet het album het vooral hebben van uitschieters. Seagull en Dreams Burn Down zijn zo goed dat de rest een beetje ondergeschikt is aan die nummers. Altijd als ik aan dit album denk komen die tracks naar boven.

Ik vind alle nummers retegoed... En is vapour trail niet ook een uitschieter voor je? (meestal is dat de hit voor beginners)

Paralysed gaat langs Last Night I Dreamt van de Smiths. Met een omweggetje. Of misschien is het veel geschreeuw en weinig wol. Na mijn eigen muzikale omweggetjes ben ik vanmiddag even Nowhere (thuis). Om met Mozzer te eindigen: don't forget the songs that made you cry, and the songs that saved your life

Ja hoor, WöütörrrrMüzïk.

Vapour Trail was voor mij een nummer waar ik aan moest wennen. Hij mist de gitarenmuur die de overige nummers wel bezitten.
Maar dit was voor mij de album met de ultieme sound. Lekker melodieus maar toch hard en geen macho houding, maar zeer gevoelig en kwetsbaar.

Geweldige plaat. Er zitten ook 2 EP's in verwerkt Today Forever en Fall geloof ik. Smile en de opvolger Going Blank Again die zijn wat met betreft gelijkwaardig.

Ik weet niet hoe oud je bent, maar je hebt wel een retegoeie smaak! Nowhere hoor ik al sinds 1990 en gaat nooit meer weg..

Ik ben bijna 47 en ik luister al sinds Roger Glover (Love is all) naar muziek. Zaten ik met mijn ouders en mijn broertje Avro's Toppop te kijken.

ahhh that explains it!

Ooit op cassette gehad, helemaal grijs gedraaid en sinds kort op CD. Geweldig album. Eigenlijk best wel hard, maar aan de andere kant vaak gevoelig gezongen. Dat geeft dit album een aparte sfeer en lading mee.

Ik ben op het moment meer CD's aan het aanschaffen van bands, die in deze muziekhoek zaten en uit deze tijd, en die ik toen allemaal op cassette had, zoals Lush en Curve.

Slowdive?

Ride reunie mensen! Daar hoopte ik al op toen ik zag dat Beady Eye uit elkaar was.

Friday 22 May Barrowland Ballroom Glasgow UK
Saturday 23 May 2015 Albert Hall Manchester UK
Sunday 24 May 2015 Roundhouse London UK
Tuesday 26 May 2015 Paradiso Amsterdam Holland
Wednesday 27 May 2015 Olympia Paris, France
Friday 29 May 2015 Primavera Festival Barcelona, Spain
Tuesday 2 June 2015 DanForth Music Hall Toronto, Canada
Thursday 4 June 2015 Terminal New York, US
Sunday 7 June 2015 Field Day London, UK

Zeker, zin in!