Ride - Nowhere (1990)

Ik denk dat jullie allebei gelijk hebben... Ik zal sowieso de plaat nog eens wat vaker luisteren...

En inderdaad: er zijn wel wat pareltjes te vinden in de jaren '80 (A-ha, Tears For Fears, Simple Minds, Marillion, Police, Talk Talk) maar verder kom ik niet echt... Persoonlijk vind ik de jaren '70, '90 en '00 veel boeiender. Of hebben jullie een geweldige tip voor mij..??

Als je niet van muziek met een duister randje houdt (zoals Joy Division, Cure of Chameleons) wordt de selectie wat mij betreft wel smaller ja.. Ik hou dus helemaal niet van de meeste gitaarmuziek uit de jaren 70 of die van de jaren 90, voor mij klinkt het allemaal als zakkige clichéerock voor de arrowrock luisteraar. Dus of er bands in de jaren 80 bestonden die daar aan meededen, weet ik niet (dire straits, yes, springsteen?)

Als je van goede gitaarklanken houdt, ben je alvast goed af met Triffids, The Church, Melvins, Masters Of Reality, Jesus And The Mary Chain, Sonic Youth, Nick Cave, Echo & The Bunnymen, Jane's Addiction, Dinosaur Jr., Smiths, Pogues, Cult, en nog wel een hoos van kwaliteitsrock uit de 80s. Hier zitten zelfs enkele grensverleggers tussen wat gitaarmuziek betreft..

En dan heb ik het nog niet over de mijlpalen in de metal gehad die in de jaren 80 zijn gemaakt

Goeiemorgen, krijg ik hier even geschiedenisles

Een aantal bands klinken bekend, maar een flink aantal ook niet: als je uit je lijst mag kiezen, welke plaat moet ik dan zeker eens luisteren..?? Metal mag je buiten beschouwing laten...

En dat ik Depeche Mode vergeten was...au...
En Dire Straits natuurlijk

Tsja, ik houd ervan mijn publiek van voorlichting te voorzien (ik werk tenslotte ook in de voorlichtingsbranche )

Maar ik word ook wel gedwongen door iemand die denkt dat er geen goede gitaarmuziek tussen 80 en 92 werd gemaakt natuurlijk Aangezien er meer werd geëxperimenteerd in de 80s, met allerlei instrumenten en electronica, ontstond er bij veel bands een typerend eigen geluid.. dus om er nu één uit te pikken is moeilijk. Jane's Addiction vind ik wel goed, The Cult, The Church en Echo & The Bunnymen lijkt me ook wel een goed startpunt om te luisteren.
Sonic Youth en Jesus And The Mary Chain is voor gevorderden Maar die hebben wel allebei geweldige gitaristen, net zoals Cocteau Twins trouwens (aanrader!).

Maar nu maar weer ontopic voordat viking ontploft... Deze plaat van Ride is mij meer waard dan het hele grunge-gebeuren, inclusief z'n zwakkere nageslacht!
En ik vind hem ook niet erg duister eigenlijk, eerder uplifting en luchtig bij vlagen Misschien is de term 'intens' beter van toepassing, vooral op de opbouw en de gitaarsound.

Niks is leuker dan mensen per ongeluk tegen het zere been aantrappen: dat levert mooie gespreksstof op
En dat voorlichten doe je inderdaad prima Orbit!! Zit me ook een beetje af te vragen: misschien gebruiken de meeste mensen het moment waarop ze muziek gaan ontdekken als referentiekader. Zo zit ik in de jaren '90 en anderen in '80. Ik vergelijk alles dus met de Pumpkins en Pearl Jam terwijl anderen dat met The Cure of Joy Division zullen doen. Of is dit ook weer onzin..?? Cocteau Twins zijn me nu al meerdere keren aanbevolen, dus die ga ik zeker luisteren!! Rest ben ik ook benieuwd naar!!

Maar inderdaad, on topic: Ik denk dat "intens" het woord is dat ik bedoel: het is allemaal niet zwartgallig, maar de muziek klinkt mij op eerst gehoor wat duister. Bijzonder interessante plaat!!

Vooruit dan viking, omdat je zo'n toffe gast bent!

Alhoewel het een stuivertje op zijn kant werd met MBV-loveless.. (maar die heeft geen bonusnummers )

Toch niet alleen dat hoop ik ?

Neenee, ik besefte na een luisterbeurt laatst dat ik ministry eigenlijk nog maar weinig uit de kast haal en regelmatig Ride zit te luisteren (ook vaker dan Loveless trouwens). Plaat wordt per luisterbeurt nog steeds beter

Nowhere slaat bij Har nog niet aan geloof ik !

Ook ik heb deze, benieuwd als ik inmiddels toch wel was geworden door de lyrische verhalen van onze noordelijke vriend de viking, maar eens een luisterbeurt gegeven. Ik word er nog niet echt wijs uit. Ik zit maar vergeefs te wachten op het moment dat er iets meer subtiliteit te bespeuren valt en de voortdurende (gitaar)geluidswal op de achtergrond af en toe even aan de spreekwoordelijke koffie gaat. Ik vind het iets te veel lawaai achter elkaar. De nummers zijn prima, en op het moment dat het wat rustiger wordt klinkt het als een klok. Favoriete nummers derhalve In a Different Place, Paralysed en het mij al eerder bekende Vapour Trail. Ik heb hem toch nog maar niet gekocht, ook omdat ie twaalf euro was en ik slechts bij hoge uitzondering meer dan een tientje uitgeef aan een cd. En met 3.5* moet ie dus nog wel wat in aanzien stijgen voor mij om de prijs waard te zijn .

Altijd verstandig Lukas om eerst een album te gaan beluisteren alvorens iets eventueel aan te schaffen. Hm dat zeg ik die pas zonder te luisteren vooraf een album van Sigur Ros heeft gekocht die over de gehele lijn nog niet echt aanslaat Enfin de kenmerkende(gitaargeluidswal)die bij jou schijnbaar als een zware deken over de plaat heenhangt, is juist iets wat bij mij een euforische stemming teweegbrengt en het album daardoor naar grote hoogte stuwt en zich onderscheid van latere gitaarbandjes als b.v NMH,Dirty Tree,Mogwai,Tortoise etc! Bij My Bloody Valentine een band die qua muziek een zekere verwandschap bezit met Ride is die geluidswal nog veel prominenter aanwezig met name op het album Loveless en is de zang veel ondoorgrondelijker!
Staan op de door jou opgehengelde versie van Nowhere
trouwens ook de prachtige bonusnummers ?
Verder zou je ook nog het Album Going Blank Again van Ride kunnen proberen die misschien iets mellower is Luister maar eens naar de nummers XO4 of Chrome Waves. Geweldig tot slot dat The Cure(Disintegration) na bedenkingen vooraf goed bij je lijkt aan te slaan! Veel luisterplezier toegewenst!

Slaat Sigur bij jou ook nog niet helemaal aan viking? Ik moet zeggen dat het een oneffen pad is van stagnatie afgewisselt met heerlijkheid waar ik tot nu toe tegenaan loop

Trouwens, ik vind Ride wel overeenkomsten vertonen met bands als Sigur en Mogwai.. Het mooie nummer vidar vel til loftarasa van Sigur mondt uit in net zulke zware gitaarbrij (met strijkers) als sommige Ride-nummers dat hebben Ik zou zeggen dat het toch wel globaal tot dezelfde familietak behoord van muziek..

Al lijken de soms tenenkrommende vocale uithalen van ''Koormaagd''Birgisson op Takk... geloof ik de vreemde eend in de bijt,Orbit !

Jaja.. ze zijn er nog niet die jochies van Sigur, maar ze doen aardig hun best

Vandaag tijdens het werk opgehad. Dit blijft echt een schoonheid van een album.

Dat doe ik ook heel vaak niet hoor, van tevoren luisteren. Bijvoorbeeld bij Agaetis Byrjun van Sigur Ros, en die bevalt erg goed .



Kan ook best een kwestie van wennen zijn, misschien vis ik hem nog wel een keer op



Dat begreep ik al, daarom zal ik die zeker ook niet kopen zonder eerst te beluisteren. Sowieso koop ik vandaag nog een klein stapeltje over van medeuser Edwin en dan doe ik het rustig aan, want het budget is niet oneindig.



Nee.



Als ik over ruim een weekje mijn ouderlijk huis weer verlaat en weer wat aan het pindakazen kan slaan, zal ik zeker een poging wagen.



Ach, ik ben de dertien nog niet eens zo lang gepasseerd, dus dat zal wel lukken

Gescheld weggehaald.. user gePMd

Wat is er gebeurt ?

Inderdaad!?

Ok. Dit is dus een leuk plaatje.

Volgens allmusic de op een na mooiste plaat uit de shoegaze periode. Wat is de nummer 1 dan ? Iemand? Iets van MBV ?

Vrij grote kans dat ze daar Loveless mee bedoelen, ja.

Dat kan niet anders.. vind loveless zelf ook van weergaloze schoonheid. Minder toegankelijk, maar na goed beluisteren eigenlijk net zo toegankelijk als Ride. Ik vind Ride was uitgesprokener toppers vertonen en afwisseling. Het zijn meer losse nummers, waar Loveless schijnbaar moeiteloos één geheel vormt. Beiden van hoge klasse!

als mijn onbetwiste nummer 1 dan hier maar eens een uitgebreide bepreking

als 15 jarige had ik net ontdekt dat ik "lawaai" leuk vond en al danig pixies en sonic youth fan zijnde, dacht ik hier ook erg blij van te worden toen ik het grote reclamebord zag van RIDE in mijn geliefde platenzaak. vol verwachting liet ik het schijfje in de cd speler leggen door de verkoper die mij wat argwanend aankeek omdat de meeste kids aan die balie vooral luisterden en niet kochten. Ik liet de geluidsgolven over me heen komen en waande me in het onbegrijpelijke landschap dat daar voor me uitgespreid werd.....ik begreep er geen fuck van....maar zoals me al eerder overkomen was met platen wist ik dat je er minstens drie keer naar moest luisteren voor dat de steentjes op z'n plaats vielen. Dus ik dat ding kopen, tot grote blijdschap van de verkoper (Paulus Tops van wijlen "elpee" in Den Bosch, hopende dat hij het niet erg vindt dat zijn naam genoemd wordt) die mij veelal met lege handen naar buiten zag gaan, tja 15 en weinig geld...
eenmaal thuisgekomen nog een poging gewaagd (tot grote ergernis van mijn moeder natuurlijk, die het treffend wist te omschrijven als nachtmerrieherrie) en natuurlijk begreep ik er nog geen fuck van en belande die eigenlijk onderop het stapeltje tot die bij toeval weer eens kwam bovendrijven als bandje in mijn walkman tijdens mijn krantewijkje. En toen ging het kwartje vallen terwijl ik de krantjes een voor een in de brievenbussen stopte om 6 uur smorgens. nummer voor nummer ging het me meer boeien tot ik bij polar bear (nr4) kwam en ik inmiddels door het paadje in het bos fietste. Een opkomend zonnetje en halverwege het nummer werden ineens die vette accoorden aangeslagen in de voorheen losse brij...
Toen moest ik echt ff stoppen. even in het bos zitten en nog eens even dat stukje terugspoelen...sjees wat een verlichting, wat een passie. Vanaf dat moment was het hek van de dam. elk nummer bleek een ruwe diamant met een sound die ongeevenaard bleek en eigenlijk nog steeds ongeevenaard is....
zestien jaar later ben ik het nog steeds niet te boven terwijl er sindsdien echt een heleboel dingen zijn gekomen die ik ook erg mooi vind, maar dit niveau is nog niet voorbijgestreefd...

Prachtig!!

Ja, erg mooie post!

Ik luister nu voor het eerst naar Nowhere en het bevalt me echt erg goed. Ik zag al eerder het woord intens voorbij komen en dat dekt de lading wel goed. Bloedmooie, emotionele muziek, ik kan me goed voorstellen dat je hier je hart aan verpand!

"Paralysed, paralyyyyysed"

Heb hem weer vaak beluisterd in de auto en op het vakantieadres.. staat nog te dringen op plaats 11
Here and Now is inmiddels mijn favoriet op een plaat vol toppers! Weer terug in de top10, ingeruild voor het erg wisselvallige depeche mode (jeugdsentiment)

Het originele album - mijn LP tenminste - heeft trouwens maar 8 nummers (Seagull t/m Vapour Trail).

Leuke plaat, ik hoor hem nu weer voor het eerst sinds lang. (Eindelijk weer een platenspeler in huis!) Ik heb hem blind gekocht na Pukkelpop '91, toen hebben ze blijkbaar indruk gemaakt..

De remaster(inclusief de bonustracks van de Today Forever EP zijn weergaloos goed,echt een aanrader! Weet niet of je ook gebruik maakt van de nieuwsgroepen(usenet FTD) heb de cd daar twee dagen geleden geupload.

Door de vele vergelijkingen met MBV heb ik deze cd ook maar eens ge-dl. En ik moet zeggen: het valt op het eerste gehoor wat tegen. Ik had gewoon verwacht dat de cd dichter bij Loveless zou aanleunen en ik mis de zweverige stem, de gitaren... Ik zou de cd eens moeten herbeluisteren zonder per sé aan MBV te willen denken... Zou het dan beteren?