Michael Jackson - Thriller (1982)

Hehe, opvallend veel mensen die vandaag op Michael Jackson albums reageren, zijn gasten die normaal reageren in topics over andere muziekstromingen. Ik ook dus, nu.

De solo in Beat It is ronduit "blistering". Eén van de beste solo's van Eddie als je het mij vraagt.
Verder vind ik de spookachtige bijdrage van Vincent Price in het titelnummer ook een magistraal hoogtepunt van het album.
Het zenuwachtige Wanna Be Startin' Something werkt mij een beetje op de zenuwen.
Verder is het meer dan terecht dat dit het best verkochte album ooit is.

Zo zie je maar hoe grensoverschrijdend MJ was he.

Op mijn ipod staat veel hardrock, metal en country maar evenzeer de nummers van MJ!

Laat m in vrede rusten.. Terecht dat mensen stil staan bij deze legende ERE wie ERE toekomt. Wie de jaren 80 heeft meegemaakt weet hoe grootds hij was!! In mijn top 10 staat ie geloof ik op 5, en alle andere albums als thriller lijken er in de verste verte niet op, maar dit is een subliem geniale plaat.

Ach ik vind het absoluut niet vreemd dat er veel mensen, na een groot artiest's overlijden, hier iets optekenen. Of in mijn geval ook een stem verhogen. Mijn vorige stem dateert uit 2006, toen ik me hier net aangesloten had en heel veel albums ben gaan becijferen. Nu kom ik er achter dat ik toen veel strenger in mijn beoordeling was dan nu. Dus ook ik half * erbij. Al blijf ik het duet met McCartney vreselijk vinden...

Een groot artiest is overleden! Leve Michael Jackson!!

Perfecte popplaat was dit. Alles klopte, ieder nummer viel precies op zijn plaats. Michael was in topvorm, zijn stem was hier ook op zijn best.
Maar laten we vooral het belang van de producer Quincy Jones hier niet vergeten, want die was immens, die bepaalde toch de klankkleur van dit meesterlijke album.



En Michael, hij rustte eindelijk in vrede, want die paparazzi hebben hem geen deugd gedaan!

Shit, een fan ben ik nooit geweest. Al moet ik wel toegeven dat ik Thriller een uitstekend album vind en dat het me een kick gaf dat hij toen in de jaren 80 de popmuziek een nieuwe shot energie toediende.
Maar hoe dan ook was ik ontsteld van het nieuws vandaag. Want laten we eerlijk zijn: wie is er niet grootgebracht met zijn muziek ?
Ik hoop dat je nu de rust hebt, Michael, die jou doorgaans buiten bereik bleef. Rust in vrede.

Zichzelf King of Pop noemen, dat is toch een beetje suf.

Wel was er in de jaren tachtig een echte Prince of Pop.

Dit blijf ik het beste Michael Jackson-album vinden : ritmes, melodieën, zang, productie ... het zit gewoon perfect in mekaar en geraffineerd. Een album dat zijn legendarische status zeker verdient!

Een schadevergoeding betalen aan de familie van Jordan Chandler om zo een rechtszaak te voorkomen en daarmee dus schuld te bekenen deden hem pas echt geen deugd, en dat deed hij helemaal zelf (zonder paparazzi).

en een Prince of Darkness

Dit album staat nu ineens weer in allerlei top-40 lijsten, zijn kinderen zullen echt een heerlijke erfenis overhouden.

Heb net álle albums drie keer ingeslagen, alles voor die kinderen (hij heeft er drie)!

Nee zonder gekheid, dit zag je ook bij Hazes gebeuren en mensen trappen er heel graag in.

Er zijn "meesters" zoals schilders, schrijvers, zangers, wetenschappers, etc., uit het verre en minder verre verleden te noemen die pas de verdiende waardering voor hun werk kregen nadat zij het aardse tranendal voor de hemelse heerlijkheid hadden verwisseld. Waarschijnlijk is Michael Jackson ook zo'n "meester". Hoewel? "Thriller (1982)" is wel het meest verkochte pop album allertijden. De verhoging van stemmen voor "Thriller (1982)" moeten we dan maar ook als een eerbetoon aan Michael beschouwen. En dat vele gebruikers dat doen op MuMe is mooi en zeker niet sneu.

Voorlopig alleen nog een dikke schuld.

Denk het toch niet, denk dat er toch echt wel een dikke miljard onder zijn nalatenschap valt. Alleen al zijn deel van de Beatles royalties wordt al geschat op een half miljard.

Thuis aangekomen gisternacht kreeg ik opeens geheel onverwacht een grote schok te verwerken. Michael Jackson, de man die muziek heeft gemaakt tot wat het nu voor wat mij betekend is er gewoon niet meer. De man, of beter gezegd legende die verantwoordelijk is voor mijn favoriete album aller tijden: "Thriller". Ik, zonder nog enig album beoordeeld te hebben (volgt allemaal snel) heb besloten om "Thriller" ook als aller eerste album te beoordelen en te voorzien van een gehele review. Een soort laatste eerbetoon aan mijn grootste held.


Het is al wanneer de drums komen inzetten bij "Wanna Be Startin' Somethin'" dat "Thriller" gelijk je aandacht vraagt. Dit nummer bruist van de energie en het plezier en het laat ook onmiddelijk alle voetjes bewegen. De instrumentatie wordt zweverig maar tegelijkertijd rechtuit gebracht en in combinatie met de pakkende melodie en het aanstekelijke achtergrondkoortje dat Michael bijvalt volgen er 6 volle minuten van dansplezier.

Na de fade-out zetten de drums zich voort waarna het wordt overgenomen door een erg zwoel stukje instrumentatie. Wanneer de vocals komen inzitten portreet "Baby Be Mine" een geweldig vocaal optreden van Michael en dit is een nummer waar ongetwijfeld elke dame bij wegsmelt. Een typisch 70's geluid dat niet misgestaan had bij de disco stampers op "Off the Wall". "Baby Be Mine" is een nummer met niet al te veel hoogtepunten maar is wel een nummer dat je constant in de zwoele sfeer houdt wat het nummer ook eigenlijk hoort te geven.

Het bekende duet met Paul McCarteney volgt. Een erg laid-back nummertje. Net als "Baby Be Mine" een nummer met niet al te veel hoogtepunten maar het samenspel en de samenzang tussen Jackson en McCarteney zorgen wel weer voor 3 minuten vol luistergenot.

Een deur kraakt.. voetstappen zijn te horen en een weerwolf huilt in de verte. De instrumentatie knalt erin als een heus spektakel en dat is ook wat de titel-track van dit album is geworden. Een nummer wat qua tekst geen diepere bedoelingen heeft maar een nummer wat als geheel wel erg diep gaat. Een heerlijke bass-line, een heerlijke melodie en zoals gewoonlijk weer heerlijke vocalen. Het nummer werkt langzamerhand toe naar een hoogtepunt en dat hoogtepunt wordt gegeven met het fantastische gesproken outro van Vince Price. Het geeft toch nog die laatste "Thriller" mee aangezien de vocalen niet al te duister waren. De lach waarmee geeindigt wordt geeft iedere keer weer rillingen mee aan de luisteraar. Fantastisch uitgewerkt!

"Beat It" volgt.. een nummer wat goed inspeelt op het voorgaande nummer. Het nummer opent erg duister en de drums die hierop volgen geven iets onvoorspellends aan. Wat hierna volgt was voor de luisteraar ook voor de eerste keer onvoorspelbaar. Een gitaar volgt en Michael gaat de rockkant op. En net als de funk/disco zit hem dit als gegoten. Door de geweldige vocalen worden de lyrics erg overtuigend gebracht en maken ook echt een impact op de luisteraar. Krijg je deze impact toch niet? Dan krijg je het wel bij de fantastische gitaarsolo. Een gitaarsolo die ik nog niet vaak geevenaard heb gehoord. De overtuigende klank van "Beat It" blijft het gehele album nog doorstromen.

Toch wordt deze overtuigende klank nog overstemd als "Billie Jean" komt inzetten. Persoonlijk voor mij het beste nummer ooit gemaakt. De drum komt inzetten en wat hierop volgt is de meest lekkere bassline ooit. Zelfs voordat de vocalen komen inzetten heeft het nummer je al overtuigd. Deze overtuiging krijgt alleen maar meer kracht wanneer er in de hook naar een hoogtepunt gewerkt wordt waardoor het refrein er nog lekkerder uitknalt. De lyrics zijn erg confronterend als je weet waar hij het over heeft en speelt daarom alleen nog maar meer in op de overtuiging. Het gitaartje dat in komt zitten naar het einde toe is de finishing touch op dit onbeschrijvelijk goede nummer.

"Human Nature" zet in.. en weer weet de instrumentatie je nog voor de vocalen inzetten je al aan te grijpen. Veel respect voor Quincy Jones hiervoor maar Michael Jackson krijgt natuurlijk de rest van het lof want wat een geweldig vocaal optreden zet hij weer in. Zijn dromerige manier van zingen projecteren de lyrics perfect en de emotie in dit nummer is goed voelbaar en voor mij weer erg aangrijpend. Bij de laatste tonen van dit nummer galmt de laatste uithaal mij nog steeds na.

De dansschoenen kunnen weer aangetrokken worden. "P.Y.T." bruist van het plezier en het genot. Er wordt het hele nummer gespeeld tussen de melodie en de instrumentatie en dit vormt weer een fantastisch popnummer zoals eigenlijk elk nummer op dit album toonaangevend is voor de hedendaagse popmuziek. De vrijheid waarmee "P.Y.T." gebracht wordt is van ongekende hoogte en als luisteraar lukt het ook om al je stress bij dit nummer weg te laten. Het nummer maakt overduidelijk een statement dat je de zonnige kanten van het leven moet grijpen.

Een grote teleurstelling volgt. Het pas 9e nummer is gelijk al het laatste nummer op dit pareltje van een plaat. "The Lady in My Life" is van alle nummers het minst verheffend maar het nummer heeft een bepaalde sfeer om zich heen hangen waar alleen maar over nagesproken kan worden en daarom is dit nummer perfect als afsluiter. Het nummer maakt nog even duidelijk waarom het album één van de beste pop-albums is aller tijden. Pure emotie druipt eraf als Michael uiteindelijk uitroept: "Stay with Me... I want you to stay with me.. you're my lady". Een moment dat voor mij vergelijkbaar is met het kippenvel moment op "The Beautiful Ones" van andere legende Prince die dit 2 jaar later deed op "Purple Rain".
"The Lady in My Life" zorgt ervoor dat het album op de perfecte manier sluit zoals "Wanna Be Startin' Sometin'" op de perfecte manier opende.

Kort samengevat lijkt het mij wel duidelijk waarom dit album voor mij het beste album ooit gemaakt is. "Thriller" is tijdloos, blijkt nog steeds een inspiratiebron voor alle hedendaagse muziek en beschikt over de beste instrumentaties en vocalen die er maar te vinden zijn in de popmuziek. "Thriller" zal voor mij altijd op eenzame hoogte pieken en Michael wil ik hier graag voor bedanken. Wat zou er terecht gekomen zijn van de popmuziek als Michael er niet geweest was en dit album er nooit was geweest?

R.I.P. Michael Jackson. Je zal altijd in mijn hart blijven bestaan.. jij hebt mijn liefde voor muziek ontwikkeld. Een dikke 5 sterren voor dit album. *****

Mooie recensie catdog

Gisteren overleed Michael Jackson: hij was pas 50 jaar. Gelijk het verzoek gedaan of dit album Thriller in je rotatielijst gezet kon worden als eerbetoon aan de artiest MJ en zijn muziek.

En kijk nu eens, op nummer 1 in de musicmeter rotatielijst: Thriller. Wat mooi!
Leuk dat er zoveel mensen hebben meegedaan! Hoewel Thriller natuurlijk ook daadwerkelijk dit weekend heel wat rotaties zal maken in de diverse cd-spelers of als LP.

In de jaren '80 maakte hij leuke muziek, later in de jaren '90 werd het toch vooral zeikerige muziek. Dit is echt wel een pronkstuk waar alle mensen op de juiste plaats zaten.

Mooi gebaar, maar laten we het alsjeblieft niet onnodig uitvergroten.
Ik hou over het algemeen niet zo van die opgelegde saamhorigheid die vaak ontstaat bij dit soort situaties.
Dat er dan opeens en masse een statement moet worden gemaakt.
Ik merk dat dergelijke acties bij een hoop mensen vaak de eigen interpretatie wat vertroebelt, en daardoor het risico ontstaat dat het eerder de kant opgaat van (massa)hysterie dan van saamhorigheid.
Op het moment dat een hele groep mensen dezelfde dingen gaan roepen, en zich op dezelfde manier gaan gedragen, dan vind ik het overigens al gauw wat griezelig worden.
Maar goed...... zo ver is het gelukkig nog niet.

Een voorbeeld van wat Doc schrijft zag ik gisteren in "De Zomer Draait Door" - van het groepje dames dat uitgenodigd was als grote, zo niet dé grootste, fans van MJ was er niet één in staat twee regels mee te zingen met de riedeltjes van Tjeerd Oosterhuis.

Boeh! Wat een trutten.

idd

net zo ontzettend sneu als
nu.nl/michael jackson | Run op muziek Michael Jackson

onbegrijpelijke hysterie
alsof het nu ineens mooier klinkt.
Of dat je een soort medelevengebaar geeft als je een jackson plaat koopt

Ook dit is wel wat uitvergroot fastpulseboy; ik denk dat het ook komt omdat je nu opeens weer de muziek hoort en denkt 'lang geleden, laat ik het weer eens opzetten of zelfs kopen'.
Zoals ik dat zelf wel eens heb met bepaalde artiesten die in de iPod shuffle ineens voorbij denderen en waardoor ik er dan opeens zin in heb.
Natuurlijk is er ook hysterie maar niet alleen maar. Het ligt er een beetje tussenin denk ik
De actie om het op 1 in de rotatielijst te zetten vind ik dan wel wat overdreven maar heb er geen moeite mee verder. Ik ben nu eenmaal een wat minder grote fan van MJ dus ook wat minder gevoelig daarvoor.

Dit is onzin, is het nodig om de hype uit te vergroten door middel van een rotatielijst. Ben geen fan van Michael Jackson, anderen mogen het geweldig vinden wat ie gedaan heeft, dat valt bij mij onder smaken verschillen. Maar om zoiets als een eer betoon te organiseren om een album op 1 te krijgen op de rotatie lijst vind ik te ver gaan. Waarom stond dat ding er dan niet vaker op?

Ja kan me ook wel voorstellen dat je het weer hoort en het dan idd weer even opzet. Zo van, wat vond ik daar ook al weer zo leuk aan.
Ook wel een logische reactie om het weer even te luisteren. Maar om dan meteen weer vanalles te gaan kopen? Als je het leuk vond had je het toch al?

Waar maken mensen zich toch druk om.

Precies: we begrijpen elkaar
En ik heb nu 2 MJ-albums weer eens opgezet; Bad en deze, en ik blijf bij mijn mening dat het allemaal wel aardig is en tegelijkertijd besef ik ook weer waarom ik in die jaren zo sterk de voorkeur aan Prince gaf die ik toen veel interessanter vond en wiens muziek me veel meer aanstond.
Dat Jackson, en dan zeker dit album, nu veel gedraaid wordt vind ik niet zo raar; die run op de cd's en het flink verhogen van de scores uit 'eerbetoon' vind ik wat merkwaardiger.

Het album zou wellicht vanzelf op 1 gekomen zijn in de rotatielijst. Als mensen die hun lijst altijd al bijhouden het werkelijk nu vaak gaan spelen dan zou het ook eerlijk en mooi zijn als het op 1 komt te staan. Nu krijg ik daar een vieze smaak van in de mond. Het verzoek om het op 1 te zetten vind ik niet zuiver.

Dat vind ik ook wat overdreven: iedereen bepaalt altijd zelf nog wel wat ie doet mag ik aannemen

idd, zoals je weet vind ik Prince natuurlijk erg goed. Ik vind ze zelfs ook niet te vergelijken (wat in de 80's toch veel gebeurde). Maar dat had meer te maken met hun sterrenstatus dan met hun muzikaliteit. Ik vind Bad zelfs erg kinderlijk overkomen. En ik vraag me altijd af in hoeverre MJ een instrument kon bespelen. Dansen en zingen kon hij natuurlijk prima, als je er van houd.
Misschien kan iemand iets vertellen over de muzikaliteit van Jackson? Wie weet zit ik er naast en heeft hij een boel ingespeeld?