Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Weet U nog, mijn (destijds) nieuwe collega, die ik aanhaalde bij Blue (1971) van Joni Mitchell?

Laten we haar de psychologe noemen. Die blijkt dus fan te zijn van Fleetwood Mac. Daar kwam ik bij toeval achter toen we na een middagje strand terug reden naar kantoor (waar mijn fiets nog stond). In de auto ging Silver Springs op vol volume aan en er werd (door haar welteverstaan) hartstochtelijk meegezongen. Na afloop zeri ze dat ze het zo jammer vond dat ze de band waarschijnlijk nooit live kan zien.

Nu wil het toeval dat de coverband Rumours of Fleetwood Mac in mei naar Den Haag komt. Dus mijn collega weten te strikken om samen te gaan. Dan maar the next best thing.

Dat Silver Springs deze plaat niet heeft gehaald mag met recht een schande worden genoemd.

Deze episoden met het terugkerende personage van de psychologe-met-goede-muzieksmaak begint zo langzamerhand op een romantisch feuilleton te lijken. Dit is een will-they-won’t-they uit de schoolboeken, eentje die je nog makkelijk anderhalf seizoen kunt uitmelken - de seksuele spanning is te snijden met een mes!

Toeval bestaat niet in dit soort aangelegenheden.

Ze gaat binnenkort naar een concert van Anastacia, maak daarvan wat je wil, maar we hebben samen laatst bij Karaoke wél samen Silver Springs gezongen. Én Go Your Own Way.

En dan is er ook nog een ontluikende bromance tussen mij en Gretz.

Ik heb het album net weer eens beluisterd als onderdeel van dat 1975-1987 setje en nee, ben het niet met je eens.
Dit doet niets af aan het feit dat Silver Springs een geweldig nummer is, maar het had de balans van het album aangetast.
Teveel ballads.
Laten we het er maar bij houden dat het liedje al breed vertegenwoordigd is op verzamelaars e.d., dus het wordt niet gemist.

Ik veronderstelde me net dat het album zich beluistert als een dag.
Second Hand News, Dreams en Never Going Back Again belichamen de ochtend.
Met Don’t Stop en Go Your Own Way schieten we de middag in (Songbird kan dan misschien beschouwd worden als de siesta).
The Chain en You Make Loving Fun beluisteren zich als de namiddag, I Don’t Want To Know is een gezellige avond en langzaamaan dient de nacht zich aan met Oh Daddy en Gold Dust Woman.
Misschien is het de combinatie van een scherpe selectie en volgorde, uitmuntend songmateriaal en ditto productie en de bijbehorende emotionele lading waarom het album zoveel verkocht.
En daarbij vergeet ik dan: Balans.

Ik beschouw Don't stop en Go your own way dan toch meer als late avond dan wel nachtnummers. Heerlijk 'los gaan' in het feestgedruis van welke pub, club of feest dan ook.

Enkele suggesties voor de veronderstelde dagindeling van kaztor:

Tweedehands nieuws (2:43) - de krant van de dag ervoor
Dromen (4:14) - dromen stoppen meestal zodra het ochtend wordt
Nooit meer teruggaan (2:02) - dat denk ik weleens ná mijn werkdag
Niet stoppen (3:11) - het dilemma, stoppen of niet stoppen, eerder stoppen met werken ...
Ga je eigen weg (3:38) - dat moet je altijd doen
Zangvogel (3:20) - die zingt inderdaad op z'n mooist in de middag
De ketting (4:28) - aaneengesloten rondom de eettafel
Jij maakt liefhebben leuk (3:31) - die leuke gezellige afwas
Ik wil het niet weten (3:11) - wat er vanavond op TV komt
Oh papa (3:54) - ook dat wil ik niet weten
Vrouw van Goudstof (4:51) - die bestaat niet, dat moet dus wel een droom zijn.

Een interessante variant, hoe dan ook.

Waar is de grootste fan van Fleetwood Mac, Musician , gebleven ?

Die is in het Grote Bantopic blijven hangen: klik