Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Deze klassieker eindelijk ook maar eens in de geremasterde versie gekocht. De orginele versie heb ik hier ook nog staan (en die blijft ook staan) maar is behoorlijk grijs gedraaid en heeft de nodige ruige decinnia overleeft. Blijft toch een prachtig album en het is volledig terecht dat dit album als een klassieker wordt beschouwd. Voor mij ook veel mooie herinneringen aan mijn eerste grote liefde die hier helemaal gek van was. Ik was meer van de punk/wave muziek stroming die opkwam eind jaren 70 maar kon dit ook goed hebben. Doet mij ook altijd aan mooie zonnige zomerse dagen denken!

Welke heruitgave heb je gekocht? Op vinyl?

De Europese heruitgave op vinyl klinkt in elk geval een stuk minder goed dan mijn originele Hollandse LP uit 1977. Geen aanrader...

Ben dan blij dat ik die ook nog heb.
Ik weet niet of dat dan aan mij ligt, maar met een origineel vinyl album in handen heb ik zelden de neiging het nogmaals te kopen.

Daarom ben ik ook benieuwd. Ligt er overigens wel aan welke heruitgave je hebt. Die uit 2011 en 2016 schijnen nogal discutabel te zijn qua sound. En die kom je nou juist het meest (en goedkoopst) tegen. Er zijn echter ook een paar hele goeie heruitgaves maar die zie je amper liggen. En als je ze ziet dan zijn ze te duur. Mij wel althans...Gelukkig heb ik ook nog een jaren 70 uitgave liggen.

Ik heb her en der gelezen dat de 2xLP 45 toeren LP uit de VS (gemasterd door Kevin Gray, wat in kringen van audiofielen nogal een aanbeveling schijnt te zijn) de allerbeste geluidskwaliteit schijnt te hebben. Maar ja, dubbel vinyl en Amerikaanse import, dus daar kun je het beste een lening voor afsluiten...
Overigens ben ik ook niet ontevreden met de 2CD remaster, die klinkt echt een stuk beter dan de originele CD. Maar jij draait niet veel CD's meer, geloof ik, toch?

Nee amper. Alleen in de auto de laatste tijd weer wat meer omdat m'n blue tooth verbinding voor de audio nog gemaakt/hersteld moet worden Die 2cd remaster heb ik ook gehad. Klinkt inderdaad erg mooi. Die Amerikaanse 2lp versie schijnt ook erg goed te zijn inderdaad maar net wat je zegt; nogal prijzig. Dus ik laat het maar even zo

Ik beschouw dit album als een van de grootste meesterwerken aller tijden.

LP ooit uit de collectie van mijn vader gepakt en meegenomen. Vond er weinig aan, maar ik heb de LP toch rond laten slingeren in ons appartement. We hadden een konijn. Karel heette hij. Hij kon uit het niets bijna een meter in de lucht springen. Karel was knettergek. Toen ik Rumours er weer eens bij pakte, zaten er allemaal konijnenbeten in de hoes en het vinyl: Karel had van de plaat gesmuld. Nooit meer kunnen draaien. 3 sterren.

Dit album klopt muzikaal aan alle kanten. Composities, vocalen, instrumentatie, productie. Tip top. En toch pakt het mij niet. Perfectie is namelijk niet mijn ding. Ik hou van muziek waarvan ik minstens een beetje in de war raak. Gebeurt niet. Nog een kritische noot: de teksten. Bekentenissenlectuur. Het bezongen (onderlinge) liefdesleed van de muzikanten raakt bij mij geen enkele snaar. Pathetiek van de bovenste plank. Met vloeken in de kerk moet je hier oppassen. Daarom ook veiligheidshalve geen rating. Lieve fans, spring alsjeblieft niet op mijn nek na dit scheetje tekst. Jullie krijgen van mij bij voorbaat alle gelijk van de wereld.

Dat is de kern van muziek: het raakt je of het raakt je niet. Zelf vind ik Rumours een fantastische plaat, en dat komt dan met name door de uitvoering, de variatie in songstijlen en de manier waarop de inbreng van de verschillende groepsleden - ook al zijn dat meestal afzonderlijke songs - zo wonderwel mooi tot een eenheid is gesmeed.

Van de diepgang van de teksten raakte ik pas later doordrongen, dat had ik als tiener nog niet zo in de gaten in de late jaren zeventig. Ik ben er echter wel van overtuigd dat het verhaal achter de totstandkoming van deze plaat flink heeft meegeholpen om Rumours de iconische status mee te geven die het momenteel bezit. Waardoor ik anno 2023 het gevoel krijg dat deze plaat toch een beetje 'overhyped' is. Ik hoorde onlangs in een platenwinkel een groepje jonge meiden vol bewondering praten over de perikelen die destijds in de studio zo'n belangrijke rol hebben gespeeld. En werkelijk iedereen (nou ja, bijna) lijkt te vinden dat dit album in zijn of haar collectie moet thuishoren. De legendevorming stijgt daardoor als het ware boven de muziek uit.

Want inderdaad: uit het oogpunt van songwriting, uitvoering en productie is Rumours een nagenoeg perfecte popplaat, maar hij schuurt of verrast niet zoals menig ander popklassieker pleegt te doen.
Dat laatste hoeft voor mij overigens niet; ik kan hier prima van genieten, ook al is het album een beetje overplayed. Maar ik snap wel waarom sommige muziekliefhebbers dit niet als de klassieker beschouwen die veel anderen er wel in horen.

Ik zou niet weten waarom je een dergelijke, goed onderbouwde mening niet gewoon met een lagere beoordeling kracht mag bijzetten. Fuck de Censuur!

Vind het ook maar een saaie stoffige plaat nog steeds.

Een die mij in gedachten dichter brengt tot oma met soepjurk en bloemetjesmotief.

Dat wel.

Plaat kent zo in muzikale zin haar momenten voornamelijk van Lindsey afkomstig maar nee verder heeft dit wel echt zijn beste tijd gehad denk ik.

Natuurlijk een legendarisch album, wat me na tig keer draaien nog steeds weet te boeien, van de eerste tot de laatste seconde.

Ik heb meer pret met Tusk.
Moet ook eerlijk bekennen dat ik Rumours al in geen jaren meer gehoord heb.
De behoefte ontbreekt, maar ik heb dat met meer platen uit het verleden.
Het is opgeslagen in de bovenkamer en het is wel goed zo.
Het is een knappe plaat, zeker, maar het smaakt mij gewoon minder dan toen.
Overigens geen reden om dat te vertalen in een lagere beoordeling.

Beste wavanbuuren, Ironie is mij niet vreemd . Dus bij deze mijn rating. For what it's worth...

Nav de post van Kalamitsi en Deranged deze saaie plaat ook maar weer eens onder het stof vandaan gehaald.

Eerst goed met de borstel erover, daarna op de draaitafel, ging niet altijd van een leien dakje, vooral het vogeltje van Christine mcVie gaf tegengas, de drie minuut 20 werden er plotseling wel 6 .

Muzikaal staat het voor mij nog steeds als een huis, dus de waardering van 5 blijft voor mij fier overeind.

Hij gaat terug in de kast, maar daar blijft hij niet permanent staan, af en toe zal de naald de groeven weer eens laten spetteren.

Een plaat die ik niet vaak opzet, maar wat gelijk opvalt is de goede productie, en hoe modern deze nog steeds klinkt. Een plaat waar nog geen sleet opzit. Hetzelfde gevoel heb ik ook bij de nummers van ABBA, dat blijft ook nog steeds pakkend en modern klinken, ondanks dat ik het bijna niet meer opzet.

Er wordt hier en daar gesproken over een te gladde productie. De productie is inderdaad perfect gepolijst (wat goed past bij de songs) maar de muziek klinkt tevens aards en naturel. Op dat gebied vind ik de jaren '70-albums over het algemeen het best geproduceerd: weliswaar gepolijst maar niet té klinisch en zonder dat dit ten koste gaat van de emotie of spontaniteit. Zo ook de albums van Abba, Roxy Music, Pink Floyd, Steely Dan, Elton John, 10cc ...
De meeste (latere) jaren '80-albums schieten te ver door in het gepolijste en het klinische zoals Tango in the Night dat ik om die reden wat minder waardeer (maar nog 4* vanwege het sterke songmateriaal). En over die geautotunede hedendaagse popalbums zal ik maar zwijgen.

Overigens draai ik dit album ook niet vaak meer (net als de albums van Abba), ik heb ze destijds al genoeg grijsgedraaid en ken ze nu nog steeds erg goed.
1977 is voor sommigen misschien het jaar van de punk maar voor mij is dat vooral Fleetwood Mac, er zijn weinig albums die zo'n impact hebben gehad en leverde liefst 4 hits was toen uitzonderlijk was. De tijdloosheid van dit album wordt nog onderstreept door het feit dat The Chain op nr.1 eindigde in de Tijdloze van Studio Brussel vorig jaar.

De Tijdloze van Studio Brussel is toch gewoon een ouwelullenlijst met Child In Time, Bohemian Rhapsody en Stairway To Heaven enzo?

Komaan zeg, het zijn volgens de luisteraars van StuBru de beste songs ooit en de door jou genoemde songs zijn tijdloze klasse. Mogen daar alleen nummers van de laatste jaren in staan?

Wat kan kan mij het schelen wat er in die kutlijstjes staat?

ik zeg alleen dat The Chain uit hetzelfde grabbeltonnetje komt als die bekende top 2000-oïde nummers en dat het daarmee misschien wel helemaal niets zegt over tijdloosheid.

Ik begrijp die opwinding van Edwynn niet zo.
Er is sprake van een kleine cultuurclash.
Dan mag je nog steeds van alles wat vinden.

Maar Edwynn houdt alleen/houdt zich hoofdzakelijk bezig met metal.
Zijn top 10, rotatielijst en recente stemmenlijst. Alleen metal.
Is allemaal prima, maar wat zou je je dan nog opwinden over FM dan wel wat er in de top 2000 staat. Het is een geheel andere dimensie.

Omdat ik bij die metalalbums vaak met mezelf moet kletsen. Hier krijg ik nog eens wat respons.

The Chain staat pas sinds 2017 in De Tijdloze. Ooit binnengekomen op #81, en toen als een komeet in 2018 doorgestegen (#14). En nu al 3x op het podium. Wellicht dat er relatief veel luisteraars op het nummer stemmen vanwege de acties die er zijn geweest om meer vrouwen in de lijst te krijgen (en hoger). Want De Tijdloze was enige jaren geleden vooral een ouwemannenbolwerk. Net een blik op de lijst van 2022 geworpen en ik zie dat het intussen al stukken is verbeterd gelukkig

The Chain is zeker een tijdloos nummer, maar dat heeft wat mij betreft niets met de leeftijd te maken. Moderne klassiekers zoals All Too Well (Taylor's Version) en exile zijn imo even tijdloos.

Tevens opvallend dat Go Your Own Way ook pas in 2015 een re-entry deed, na tientallen jaren uit de lijst te zijn verdwenen. Ongetwijfeld dat Fleetwood Mac bij een jongere generatie opnieuw populair is geworden.

Rumours werd toen in deluxe-versie uitgebracht en kwam terug in de belangstelling. Wellicht dat vele jongeren daardoor het album herontdekten.
Maar nogmaals, de blijvende populariteit van dit album toont de tijdloosheid ervan aan. Ik kan mij niet voorstellen dat bv. Emerson, Lake & Palmer - Works, Vol. 1 (1977) dat uit hetzelfde jaar kwam ooit die status zal hebben.
Of dat album van Taylor Swift even tijdloos zal worden of zulke status zal krijgen is nog af te wachten.
Overigens heeft tijdloosheid niets met toenmalige verkoopcijfers te maken. Het debuut van Velvet Underground bv. verkocht destijds nauwelijks en heeft nu vrijwel iedereen in zijn bezit. Anderzijds zijn er ook albums die met miljoenen over de toonbank gingen maar waar nu nauwelijks over gesproken wordt.

Frappant hoe vanuit de eigen muziekbeleving vanuit EOL (echte ouwe lul) en JOL (jonge ouwe lul) hier even een plaats voor The Chain wordt gepostuleerd, als zijnde "tijdloos". Gewoon een variant van het klassieke : 1.000.000 lemmings can't be wrong.

Quantiteit, vrinden is geen qualiteit. U mag vinden wat u wil, alleen bij kopen voel je het in de buidel. Ooit dit album gekocht - op lp - voor luttele euro's toen vinyl nog niet en vogue was. Heb het minder vaak gedraaid dan ik vingers aan een hand heb. Doe ik het weg? Nee, vind ik het daarom goed? Nee - het is. Als ik langer dan een half uur naar dit soort muziek luister vind ik mezelf een burgertrut.

Het is wat het is en net als morgenavond moj gewoon accepteren dat niet iedereen hetzelfde denkt over jouw persoonlijke fave.

Zo, nu ga ik fijn de laatste Slowdive draaien en ook Balance 032 (Henry Saiz) staat al in de wachtrij

De kinderen van de eerste horde luisteraars, wellicht?

Ik heb zo'n vermoedend dat hun passage op Werchter Classic in 2019 ook met de hernieuwde populariteit te maken zou kunnen hebben. Een heel mixed publiek qua leeftijd toen. En een dijk van een concert.