Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Ik neem aan dat Karel de kerst niet heeft meegemaakt .

De Sint was goed vanavond, na een aantal jaren ( 45 jaar)een oud exemplaar te hebben gedraaid , vond de goedheiligman het nodig om dit meesterwerk te verversen! Het mes sneed aan twee kanten, voor het eerst heeft mijn kleindochter meegedaan met het lootjes trekken, ik begreep van haar moeder dat het een feest was om deze uit de lp bakken te vissen, ze wou perse de plaat zelf uitzoeken, het maakt dat ik Rumours met nog meer liefde opzet.

Ergens hier in 2015


Kwam daarnet voorbij in de Top 2000 op tv met een bevlogen Leo Blokhuis die, samen met een vrouwelijke collega, het liefdesverdriet van dit nummer vanuit het vrouwelijk perspectief benaderde en dan geeft het mij nog meer diepgang.

Soms lijkt de strijd tussen Buckingham en Nicks één van de hardste ‘scheidingen’ die er ooit is geweest in de muziek. En heeft het prachtige muziek en teksten opgeleverd. En soms heb ik het gevoel dat die twee nog steeds intens van elkaar houden..

Had je ook gezien dat Blokhuis Buckingham verkeerd aanwees op de cover van Go Your Own Way .... Hij wees MF aan , wat een blunder .

Blokhuis is een sympathieke gast, maar de band speelde wel degelijk wat nieuwe muziek tijdens het concert wat uiteindelijk The Dance werd. Blokhuis beweerde van niet.
Bleed to Love Her verscheen uiteindelijk op Say You Will en My Little Demon en Temporary One waren ook niet bekend volgens mij.

Dat verhaal over album "te lang" en dat daarom Silver Springs niet op Rumours is gekomen is ook onzin.
Rumours duurde oorspronkelijk nog geen 38 minuten dus dat kan het argument niet zijn.
Volgens mij is Silver Springs pas opgenomen nadat de Rumours sessies voorbij waren.

Nou…

Of weet jij meer ?

De 'exclusion' had te maken met te laat. Daarover was Stevie teleurgesteld.
Er heeft volgens de wiki ook geen discussie plaatsgevonden over wel of niet op het album.
Ter compensatie werd het nummer als b-kant op Go your own way gezet.
Nogmaals, een album van 37 of 38 minuten zou makkelijk nog een (goed) nummer van vier minuten hebben kunnen herbergen.

Nog eens lezen, Wiki zegt dit:

"For reasons including its length and relatively slow tempo, the song was excluded from Rumours despite strenuous and repeated objections from Nicks."

Apart verhaal idd. De twee hierboven genoemde redenen zijn totaal verschillend. In de classic album documentaire beweert Nicks dat ze tijdens de sessies van Fleetwood bij een tankstation te horen kreeg dat Silver Springs niet op het album kwam en Gold dust woman wel, dus dat verhaal van na de sessions klopt niet. In ieder geval had het originele album natuurlijk moeten eindigen met Silver Springs.

Geen woord er over in My Twenty five years in Fleetwood Mac door Mick Fleetwood. Pagina 91-93.
Uitsluitend pais en vree.
'By the end of 1976 the album was being sequenced (by the band). The final running order was:.......(....)"
'In addition Stevie Nicks' extraordinary 'Silver Springs' from these sessions appeared as the B-side of Go your own way when it was released as a single.'
'The band was listening to the final mix-down of the final sequence in the studio when Chris asked how they where going to title the album. John McVie answered that all the songs sounded to him like a bunch of Rumours.'

Het is voor een belangrijk deel beeldvorming. Het lukt ze al bijna vijftig jaar om het album in de schijnwerpers te houden. Terecht. En anders komt er wel weer eens een nieuw schandaaltje aan het licht. Maar ik had die discussies vijftig jaar geleden ook wel eens willen horen. Maar toen ging het er nog niet over. Stevie en Lindsey hebben (veel later) ook een geheel eigen beeld gekregen (en geventileerd) van hoe alles toen is gegaan.

Als het nummer echt van belang was geweest, hadden ze niet gewacht tot 1997 om het weer eens uit de kast te halen. Dan was het live (als extra spectakel) veel eerder toegevoegd aan de concerten. Tenzij bijvoorbeeld Lindsey B. dat expliciet had verboden en dan hebben we nog weer een nieuw schandaaltje. Maar iedereen in de band heeft zijn of haar eigen gekleurde versie van alle gebeurtenissen en die worden steeds fraaier.

Ik blijf er bij dat 37 minuten in tijd geen beletsel is om nog een nummer van 4 minuten toe te voegen (Genesis albums duren soms bijna een uur), Stevie Nicks was mans genoeg om voor haar belangen op te komen en de band heeft in harmonie de handtekening gezet onder de uiteindelijke samenstelling van Rumours.

Alles wat er vijftig jaar na dato nog weer eens wordt beweerd zijn eh.....inderdaad.

Favoriete meezingplaat van mijn moeder. Helaas nogal vals door haar vertolkt. Niet te doen. Ik ben niet vies van pop. De melodietjes zijn best in orde. Maar die teksten? Melodrama en pathetiek. Mams, vandaag even niet!

Juist daarin kan ik de teksten waarderen, wetende dat het in werkelijkheid ook een en al drama was tussen de bandleden. Het voelt echt, zeg maar. En het idee dat ze meespelen en -zingen op nummers die aan elkaar gericht waren, dat heeft toch wel wat.

Grappig hoe het verder zulke niets aan de hand-pop is.

Te echt misschien. Als een koppel uit elkaar valt, echt, hoef ik daar geen getuige van te zijn op het moment dat dit gebeurt. Voor de betrokkenen zelf zijn hun gevoelens authentiek, deel ze met de rest van de wereld via een popplaat en het risico bestaat dat het pathetisch overkomt. Bij ABBA werkt het dan weer wel voor mij. Misschien was die aflevering van Classic Albums over Rumours er teveel aan.

Voor mij werkt het bij ABBA ook beter, moet ik zeggen. Ondanks dat je wel weet dat het over hun gaat, ligt het er toch minder dik bovenop dat het over hun persoonlijke sores gaat.

Meesterwerk . stem was weg . opnieuw 5 dikke stars .

Rumours klinkt alsof het speciaal is gemaakt om mensen in slaap te sussen: generiek, levenloos, duf en vol overdreven melodrama dat nergens echt binnenkomt. Perfect voor postzegelverzamelaars die nooit risico nemen en spontaan plezier haten. Voor de rest voelt het alsof je 40 minuten naar een tragische wc-papierreclame zit te luisteren.

Score: 3/10

Hahaha, goeie uitleg. Wel echt quasi perfecte popplaat

Geweldig en vindingrijk beschreven. En er zijn blijkbaar héél veel mensen die daaraan voldoen. Maar dat niet zo ervaren. Denk ik. Maar nogmaals hulde voor je beschrijving

Ieder recht op zijn of haar mening, als we deze plaat allemaal fantastisch zouden vinden wordt het leven ook maar saai, gelukkig , voor ons als fans van FM, vinden nieuwe generaties muziekliefhebbers deze plaat wel de moeite, gezien de wereldwijde verkoopcijfers!

Ik zet hem nog maar weer eens op, buiten code Oranje, binnen code burenruzie!!!

Kostelijk stukje vind ik ook
Of je het er mee eens bent is wat anders, maar vermakelijk is het wel!

Draai ik Rumours weer eens en blijkt nu dat ik het album niet gescoord heb. Ik twijfelde tussen 4,5 en 5 sterren. Kom toch op het eerste uit. Het album behoort net niet tot mijn absolute topfavorieten, maar zit er heel dicht tegen aan. De singles zijn alle vier geweldig, 'The Chain' absoluut top, het fingerpicking gitaargeweld van 'Never Going Back Again' overweldigend goed. Het zijn die twee zoetsappige nummers van Christine McVie die me weerhouden van de volle mep. Ze zijn mooi, maar het glazuur springt van mijn tanden af.

Ik kan me nog enorm goed herinneren dat ik 'Go Your Own Way' voor het eerst hoorde op de radio. Dat knalde recht mijn brein in. Nog steeds vind ik het nummer zo goed. Het kop en schouder nummer van het hele Fleetwood Mac oeuvre, inclusief Peter Green's FM.

Opvallend is wel dat er zoveel jongeren zijn die dit album ook in bezit hebben (op vinyl natuurlijk). Het spreekt hele generaties aan en blijft dat waarschijnlijk ook doen. Over honderd jaar gaan mensen naar een integrale opvoering, zoals nu naar Mahler of Beethoven. Fascinerend idee.

Met 'Rumours' en 'Hotel California' op je nachtkastje ben je natuurlijk wel een betreurenswaardige ouwe sok die als serieuze muziekliefhebber probleemloos genegeerd, zo niet ontweken, kan en moet worden op sociale media. Toch lijken deze 2 albums van bijna vijf decennia geleden (klinkt als 'vooroorlogs') nog steeds hele massa's aan te spreken.

Ik ga niet psychologiseren, er zal wel iets bijzonders van uit gaan. Toch was ik verrast dit album, Rumours, aan te treffen in de Top 10 best verkochte vinylplaten van 2025. Een hype, iets met tik-tok of zoiets. Maar toch ...

Met 24 kloeke besprekingen, meer dan 1000 berichten en 1756 stemmen hoef ik ook niets meer toe te voegen dat nog niemand weet. Nou, misschien dan dit: ik kocht het album drie keer: op elpee en tweemaal op CD. Hetzelfde geldt voor Hotel California. Een zwaar geval, naar ik vrees. Dit komt nooit meer goed.

Dat kan nog een stuk erger, hoor. Ik ben net zo’n oude sok als jij, en als ik naar mijn aankoopgedrag van die twee klassiekers kijk in de loop der jaren, ga ik er ver overheen. Niet om te pochen, maar zo gaan de dingen nu eenmaal met platen die je al zo'n halve eeuw tot je all-time favorieten rekent. Ja, ik word oud, bedenk ik me dan. Het is niet anders...

Wat Rumours betreft: ik kocht de originele LP uit 1977 op het palm tree-label van Warner Brothers, een heruitgave (West-Duitse persing) uit begin jaren 80 op het witte Warner Bros label, voornamelijk omdat die zo’n mooie gestanste hoes had, die er heel anders oogde dan de Nederlandse. Vervolgens in het CD-tijdperk de originele eerste uitgave (een zogeheten target) van midden jaren tachtig. Later de geremasterde dubbel-CD met als extraatje de studioversie van Silver Springs tussen de tracks op het reguliere album (altijd gevonden dat dat nummer er gewoon op thuis hoorde) en op CD 2 veel extra tracks en outtakes.

Ik heb overwogen een hedendaagse vinylversie te kopen, maar heb in een vergelijkend warenonderzoek wel eens vastgesteld dat mijn oude LP een stuk beter klinkt dan de plak vinyl die nu overal in de winkels ligt. Alternatief is natuurlijk de 2LP-versie uit de VS, gesneden door Kevin Gray, maar met een aanschafwaarde van ruim € 50 wordt me dat echt te gortig.

Met Hotel California valt het bij mij dan gelukkig weer mee. Ik heb daar alleen de originele LP van uit 1977, de eerste uitgave op CD, en een latere geremasterde dubbel-CD met op het tweede schijfje een live-concert uit 1976, waarop ze die nieuwe nummers zo’n beetje voor het eerst ten gehore brachten. Grappig en opvallend is de tamelijk lauwe reactie van het publiek waarmee die nummers begroet worden.

Oh ja, en ik heb ook nog de betreffende singles van deze albums. Zeven in totaal, en het grappige is dat sommige albumtracks in de loop der tijd populairder zijn geworden (en soms ook gewoon beter zijn) dan sommige hits.

Dat valt mee hoor!

PS. De oudste persingen zijn inderdaad (vaak) de beste. Dat geldt ook voor de CD, de Target CD uit 1983. Als ik die vind (bij de kringloop), gaat hij meteen in het boodschappenmandje.

Hier nog een oude sok, wordt wel eens meelijwekkend aangekeken maar Hotel California & Rumours zijn iconische platen die hier nog regelmatig gedraaid worden op LP op CD en ook te beluisteren in de auto