Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Bij een album als deze kan ik bijna geen favorieten aanwijzen dus heb ik "I Don't Want to Know" nu maar aangevinkt. Gewoon 11 toppers.

Dit is inderdaad 1 van de beste popalbums allertijden, en zeker uit de jaren 70. Het lijkt wel een verzamelaar zoveel bekende nummers die je af en toe nog weleens op de radio hoort staan erop.

Dit album is een schoolvoorbeeld van prima hitparadepop. Akkoord, jeugdsentiment speelt ook wel een rol maar dit album kan wat mij betreft nooit meer stuk.

In tegenstelling tot wat veel pop albums proberen hoeft Rumours geen moeite te doen om te overtuigen van haar emoties. Hier wordt eerste klas oprechte emotie gewaarborgd.

Een van de vele albums die ik overgewaardeerd vind. Het is niet slecht, maar het gemiddelde hier vind ik onterecht. Ik luister liever Tango In The Night van deze band. Die heb ik ook op CD en LP. Deze slechts op LP en die ga ik ook nooit op CD aanschaffen.

Het is maar waar je smaak en interesse voor de periode ligt. Al met al wordt deze internationaal gezien als Fleetwoods hoogtepunt.

En zoals gezegd.....overschat. vind ik

Nog nooit iemand tegengekomen die Tango beter vindt dan dit meesterwerk Rumours. Nu ja, Tango in the Night vind ik ook sterk maar de gladde productie doet toch wat afbreuk. Daar heeft Rumours geen last van.

Ok principal, maar bedenk dan dat het overschatten van dit album te maken heeft met wat jij wel of niet goed vindt. Niet erg, maar de cijfers (ook buiten MuMe) spreken nu eenmaal voor zicht en dan moet je tot de conclusie komen dat het niet echt jouw ding is i.v.m. Tango.

Overigens is de 2e disc een echte aanvulling, waarin je de rauwe versie hoort van bijvoorbeeld GDW.

Je kunt van Fleetwood mac zeggen wat je wilt, maar niet dat de band zich ooit heeft herhaald. Niet in de laatste plaats doordat er vanaf de komst van Buckingham & Nicks nogal wat tijd zit tussen alle albums.

Natuurlijk, de bandbreedte is westcoast maar de grote hoeveelheid jaren tussen elk werk maakt dat elk album redelijk thuishoort in het tijdsgewricht waarin het is uitgebracht. En dus ook anders klinkt.

Heel bizar wellicht, maar Fleetwood mac (titel) hoort inderdaad thuis in 1975, Say you will in 2003 en vervolgens alles wat daar tussen zit.

Tango in the night komt heel duidelijk uit 1987. Qua geluid, productie. Dat mag uiteraard, maar de cleane, strakke typische eighties productie, gekoppeld aan mindere songs, het drugsgebruik, de motieven om het album te maken en het enorme verschil in onderlinge verbondenheid, zeg maar gebrek aan, heeft eigenlijk alleen maar geleid tot een aardige maar zeker niet beter album dan Rumours.
Dat overigens weer duidelijk uit 1977 komt.

Aanvankelijk was ik ook wel opgewonden over Tango in the night, vind het ook nog steeds geweldig dat het album zoveel succes heeft gekend (in Europa) met hitsingles en al, 10 jaar na Rumours. Maar al met al is het een behoorlijk stap terug, als je het 24 jaar na Tango nog eens met elkaar vergelijkt.

Nu is dat overigens op zich nog geen schande: Rumours is van een dusdanige uitzonderlijke buitencategorie in de geschiedenis van de rockmuziek dat het, qua van alles en nog wat, alleen nog thuishoort in een eredivisie met albums als The Dark side of the moon van Pink floyd e.a.

En sorry hoor, Principal, op Tango In The Night staat Little Lies, een van de irritantste pophits ooit gemaakt, maar ook:

"Family Man"
"Welcome to the Room...Sara"
"When I See You Again"
"You and I, Part II"

Met alle respect... die songs kunnen op geen enkele wijze tippen aan welke Rumours-track ook.

Verreweg het allersmakelijkste album uit mijn vaders collectie, toen ik me echt voor muziek ging interesseren. En ook hij is evenals min persoontje vrij breed georiënteerd wat muzieksmaak betreft. Wat een stortvloed aan weergaloze klanken kwam er uit dat "draaiding" tevoorschijn.

Met de jaren ben ik You Make Loving Fun, I Don't Want to Know, Oh Daddy en Gold Dust Woman (inderdaad de laatste 4 tracks en dan vooral de laatste twee) steeds meer gaan appreciëren. Misschien ook wel omdat dat de minder gedraaide tracks (overall) van dit album zijn. Maar al met al één van de weinige albums waarop echt geen enkele mindere track staat, of heel misschien ietsje minder...Don't Stop...die niet geheel de glans heeft van de overige nummers.

Maar 5* meer dan waard.


Ai, ai, ai...jammer dat je nu juist dit voorbeeld stelt, want The Dark Side (van Pink "ik zal maar niet meer herhalen hoe ik over deze band denk" Floyd) kan zich op geen miljoen lichtjaren meten met Rumours.

Na een lange periode van het album niet te hebben beluisterd ben ik er toch weer aan begonnen.Ik kon hem wel dromen namelijk,maar hij kwam me dus ook mijn neus uit.Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan en met het klimmen der jaren stijgt Rumours dus weer op mijn ladder van persoonlijke favorieten.En waarom eigenlijk? Wat hoor ik hier wat ik op andere platen uit die zelfde periode niet zou horen?Het is catchy ,het is geen vals sentiment,men speelt meer dan prima.Is het de samenstelling van de band,die na een prima start (Fleetwood Mac album 1975) nu tot volle wasdom komt?Zijn het de prima songs die na ruim 30 jaar nog allemaal uit het hoofd mee te brullen zijn?Is het het geheel ?Is het "het verhaal" achter de plaat ?Soms moet je dingen misschien niet tot op de bodem uit willen zoeken,maar gewoon over je heen laten komen.Dat heb ik dus de laatste weken ook weer gedaan en ik verhoog hem naar de volle mep en loods hem mijn top 10 binnen.

Jawel, maar het gaat hier niet meer om wat jij en ik er zelf van vinden, het is gewoon een constatering van een feit.

Je hoeft niet voor Ajax of FC Groningen (ik noem maar wat!) te zijn maar dat ze in de eredivisie spelen valt niet te ontkennen. Ik vergelijk Rumours en The Dark side.... ook niet met elkaar en er zijn er uiteraard wel meer albums die in het selecte groepje thuishoren. Het punt waar het om draait is de vaststelling dat ze in de eredivisie van de rockmuziek spelen.

Ik zeg hoera. Mooie constateringen, Twinpeaks!

..

wat hou ik van dit album zeg!!!!!!!!
''Dreams'' is mijn persoonlijke favoriet,voor mij de meest perfecte pop song ooit gemaakt.
De ritme sectie van het nummer heeft denk ik een zeer groot aandeel in de popmuziek gehad en tot op de dag van vandaag nog steeds..
de tekst blijf ik geweldig vinden, zinnen als ''players only love you when they're playing"
Ik zou graag een Stevie Nicks willen op mijn nacht kastje,om me in slaap te zingen en me te wekken!!!!!!!

Ik kan niks met dit album. Mijn ouders zijn er helemaal gek van maar ik prefereer een album als Then Play On met Peter Green. Lekker bluesy, dit vind ik echt saai. Een nummer als The Chain vind ik nog wel te doen maar nummers als Songbird en Don´t Stop vind ik echt zwaar irritant. Daar word ik chagerijnig van. 2 sterren.

Een zeer goede plaat, waar ik eigenlijk eerst niet zo veel van verwachtte mijn favoriet is: The Chain.

Een prima album van Fleetwood Mac maar doe mij toch maar de opvolger "Tusk" weliswaar meer een Buckingham album maar zeker beter als Rumours, en ook iets rauwer, dan deze million seller. Tusk is echt het beste Fleetwood mac album uit het Buckingham/Nicks tijdperk!
Second hand news, Dreams, Never going back again, Go you own way, The Chain, You make loving fun, I don't want to know, allemaal prima. Don't stop vind ik ook irritanter geworden door de jaren heen, met Oh daddy heb ik niks, maar Gold dust woman is dan weer Stevie Nicks op haar best. 11 tracks waarvan 4 singles destijds.

Erg goede plaat met behoorlijk veel klassiekers erop. M'n favorieten zijn Dreams en Go Your Own Way.

Ik heb een SD kaart die in mijn auto radio kan, en waar 4 gig geheugen op kan, (rond de 70 albums staan erop) en daar staat deze natuurlijk ook bij. Prachtig tijdloos album wat nooit verveeld. Eigenlijk gewoon een mainstream popalbum, waar de meeste nummers nog steeds regelmatig van op de radio voorbij komen. Misschien wel de perfecte popplaat.

net gekocht wat een geweldig album vooral the chain en dreams super!

En gelijk je top 10 binnengedenderd, zie ik

En daar zit nu net het gevaar in bij Rumours .
En is misschien ook wel een minpunt.

Je spreekt hier enigszins in raadselen? Wat zou het minpunt zijn als je de perfecte popplaat zou hebben gemaakt en wat is er precies gevaarlijk aan?

Overigens, zolang ik leef zal ik mij inzake Rumours blijven verzetten tegen iedereen die het album een popplaat blijft noemen. Het is een dood-ordinair rockalbum uit de categorie Westcoast muziek, een stroming die halverwege de jaren '60 is ontstaan in Los Angeles, de stad waar Fleetwood mac zich vestigde, zo rond 1975.

Alle FM-leden hebben al ten tijde van Rumours redelijk langdurige en imponerende muzikale carriéres achter de rug, in de blues, rock en westcoast.

Artiesten met popplaten maken geheel andersoortige muziek, heel anders bedoeld ook.

Go Your Own Way

Het minpunt van een perfekte popplaat willen maken is dat de verveling snel toeslaat .
Zo wou MJ met Thriller ook de perfekte popplaat benaderen .
En daar zit juist het gevaar in , bijvoorbeeld een nummer als Don`t Stop komt neus en oren uit net als You Make Lovin Fun .
Go your Own Way is grijs gedraaid maar kan ik nog steeds goed horen .
Toch heb ik de volle 5 sterren gegeven vanwege ook een eerder bericht van een paar jaar geleden . Ik hoor op dit album ook pop deuntjes en weinig rock .
maar ieder mag zijn mening hebben natuurlijk wat betreft pop en rock .
Bericht was overigens van 15 november 2008 .

Natuurlijk heeft Rumours een behoorlijke staat van dienst maar ik vind Say You Will beter .

Een rock plaat musician? Nou ik vind het meer gladde pop op zijn best. Een rock plaat heb ik toch andere voorstellingen van. Deze plaat is gewoon niet ruig genoeg om het een rock plaat te noemen naar mijn idee. Heb deze plaat ook op mijn SD kaart gezet in de autoradio. Luister er bijna nooit meer naar, een paar nummers kan ik soms nog wel eens hebben, maar het is net wat rudiger zegt, het klinkt te perfect en te gelikt. Ik houd dan toch meer van iets steviger rock, al ben ik wel blij dat ik deze tijdloze klassieker origineel in huis heb.

Niet ruig genoeg? Sinds wanneer moet rock ruig zijn? Ik vind dit geen pure rockplaat, maar het is (veel) meer rock dan pop. Nummers als Don't Stop en The Chain kun je echt geen popnummers noemen.

De cd der cd's. Staat nog geregeld op in de wagen. Dit stukje "rock"-geschiedenis blijft maar verbazen.