Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Al 2 nummers opgenomen, Hans? Ik hoop dat het waar is dat er een nieuwe Fleetwood Mac uit gaat komen!

Dit noem ik leuk nieuws! Fleetwood Mac brengt Rumours opnieuw uit | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

'T is inderdaad leuk.
Mag ik er op wijzen dat het al gedaan is, en nog een keer?
Tenzij het nog nooit eerder uitgebrachte nummers herbergt (wat ik betwijfel maar je weet het nooit) verwijs ik naar bovengenoemde tracklist van de laatst uitgebrachte dubbele versie van Rumours.

Nee, het wordt hoog tijd dat Mirage en Tango in the Night eens flink onder handen worden genomen. Rumours is geluidstechnisch nog maar moeilijk te verbeteren en ligt, met inmiddels 40 miljoen verkochte exemplaren, zo'n beetje bij iedereen wel in huis.
Behalve in Noord Korea, daar is de band als toonbeeld van Amerikaanse decadentie verboden. Misschien wordt daar de markt nog eens opengebroken.

Maar goed, je blijft altijd weer benieuwd. Goede tip!

Ik heb ook nog een tip:

Een geheel nieuwe versie van Rumours zit er bij de Engelse Mojo van januari 2013.
Er wordt in het blad uitgebreid stilgestaan bij het album met interviews, teksten e.a.

Maar, zoals ook al eerder betoogd, hele generaties muzikanten zijn opgegroeid met, beïnvloed door, dit onvermijdelijke album.

Mojo heeft nu dus een januari 2013 versie van Rumours bij hun tijdschrift gedaan, met de volgende artiesten:

Yeahsayer (Second hand news)
Pure bathing culture (Dreams)
Slaraffenland (Never going back again)
The Phoenix foundations (Don't stop)
Dutch uncles (Go your own way)
The Staves (Songbird)
Liars (The Chain)
The Besnard Lakes (You make lovin' fun)
Dylan Leblanc (I don't wanna know)
Mary Epworth (Oh daddy)
Julia Holter (Gold dust woman)

Ik ken al deze artiesten uiteraard niet. Zeggen dat er natuurlijk niets boven het origineel gaat is ook snel gedaan.
Het blijft bijzonder, dat iedereen er z'n eigen wending aan een nummer weet mee te geven.

Maar ik ben wel gefascineerd door het fenomeen dat generatie na generatie, variërend van uiterste gladjakkers (Glee) tot behoorlijk alternatieve bands dit album als standaard met zich meenemen.
Op die manier gaat Rumours natuurlijk langer mee dan het Romeinse rijk...........

At your service

Ik heb daarnet naar de Classic Albums aflevering van deze plaat gekeken en ik was stomverbaasd toen ik tot de ontdekking kwam dat ik al een aantal nummers eerder had gehoord. Met name Don't Stop en Go Your Own Way staan in mijn geheugen gegrift en daardoor is ook mijn interesse gewekt, alleen weet ik niet of dit iets voor mij zal worden. Naar mijn gevoel staan er wat dingen op die nooit echt samen met mij in één kamer kunnen, maar dat wil niet zeggen dat het niet het proberen waard is.

1977. Ik was 13 of 14 en diep onder de indruk van “Go Your Own Way”, met die fantastische opname die we elke week bij Toppop zagen, uiteraard me helemaal vergapend aan Stevie Nicks.

Na enkele jaren met zo’n klein cassetterecordertje geworsteld te hebben (gekoppeld aan de radio, vingers in de aanslag op de opnameknop – hoe vaak miste je de eerste seconden niet), had ik genoeg gespaard en met het verkopen van mijn postzegelverzameling genoeg geld voor een 3-in-1-stereoinstallatie. (Voor de jongeren onder ons: dat is een platenspeler, casettedeck, radio en versterker in een grote platte bak met een mooie grote halfdoorzichtige klep van boven.) Die kostte Fl 695.-.

Rumours was de eerste LP die ik kocht, voor de schappelijke prijs van Fl 13.95 bij Vroom en Dreesman. Bij thuiskomst bleek de LP een keer over te slaan by Dreams: “Thunder only h... aining”. Ik durfde er natuurlijk niet mee terug te gaan, dus voor mij hoorde dit al snel bij Dreams, net zoals het bij Gold Dust Woman behoorlijk kraakte aan het begin – en dat de mooiste versie blijft. Ik heb deze plaat grijsgedraaid en ben er altijd van blijven houden. Vroeger vond ik de nummers van Christine McVie maar niks – ik begon hardrock te waarderen en Songbird en Oh Daddy pastten daar niet bij (Dreams wel, maar dat was dan ook Stevie). Pas veel later ben ik ook Christine McVie gaan waarderen. (Op Tusk bijv. Vind ik Brown Eyes een van de hoogtepunten.) Rumours is mij nooit gaan vervelen.

Uiteraard heb ik hem later nog een keer op CD gekocht, en toen nog een keer de versie met de alternatieve takes. Tot mijn ontzetting hadden ze daar Silver Springs middenin het originele albums geplaatst. Platenmaatschappijen denken soms dat ze de Taliban zijn en cultuurgoed mogen opblazen – nee, dan hadden ze beter wat gekraak aan het begin van Gold Dust Woman kunnen toevoegen.

Silver Springs was Stevie`s favoriete song en heeft het album op het nippertje niet gehaald, in mijn herinnering uit de documanteraire. Ik zelf vind het ook een prachtig nummer en ben blij dat ze hem nu waardig er tussen hebben gezet.

Ik vind Silver Springs ook geen slecht nummer, maar ik vind dat je niet moet "morrelen" met de volgorde van nummers op klassieke albums. Een bonustrack kun je dan beter aan het eind zetten (al ben ik ook dan niet altijd gecharmeerd ervan). Ik draai nog steeds CD's zoals ik LP's draaide: in de bedoelde volgorde en in zijn geheel.

Ik denk dat onze mening verschild omdat we van leeftijd verschillen

Ik zie hier vrij hoge scores, maar ik hoor het er niet aan af. Nummers als Dreams en Go Your Own Way krijgen vijf sterren van mij, absoluut, de rest vind ik vrij ondermaats.

Don't Stop zou zo een leader van een sappige oer amerikaanse soap kunnen zijn, en de rest is net zo samenhangend als de band in die dagen.

Ik hou het maar bij mijn Greatest Hits wat betreft deze band, daar geniet ik (behalve Don't Stop) wel weer van.

Ik ken geen Amerikaanse soaps die beginnen met een rocksong van een Amerikaanse band, dus het vergelijk ontgaat mij volledig.

Tja, niet alles kan Jeff Lynne zijn in het leven.

Dreams en Go Your own way "absoluut vijf sterren" en de rest "ondermaats" is een kritiek die absoluut niet met elkaar valt te rijmen, maar goed.

Gisteravond vijf enthousiastelingen over Rumours gezien rond de tafel van De Wereld Draait Door, het gaat toch redelijk over van generatie op generatie. Ik ben toch bang dat dit album langer de wereld gaat beheersen dan het Romeinse Rijk deed, indertijd....

ik ga mijn standpunt niet verdedigen, als ik een punt maak dan blijft een reactie van jou meestal uit.

Mijn smaak is breder dan lynne, en nu je er toch over begint in deze topic, vind ik Tango In The Night redelijk Lynne-achtig, en ook een stuk beter dan dit album. Maar daar zal jij dan weer je bedenkingen bij hebben.

O ja, sgt pepper is ook goed omdat mensen dat op tv zeggen, goeie maatstaaf, kunnen we mumu wel opdoeken.

Wat is het "punt" dat je maakt dan precies waar ik niet op reageer?

Je mag van mij "Tango" beter vinden, ieder zijn smaak.

Mijn laatse opmerking slaat niet zozeer op jouw reactie van daarvoor, maar is meer een constatering van een feit. Het verklaart niet waarom het album zo goed is, wel dat (blijkbaar) er met enige regelmaat enthousiast op wordt gereageerd, overal en nergens.

Het album beleeft elke keer nieuwe revivals en trekt belangstelling van nieuwe groepen (jonge) luisteraars.
Die constatering heeft niets te maken met wat jij vindt van het album.

Maar mocht je je toch aangesproken voelen: een dergelijke constante aandacht vanaf 1977 voor Rumours zal toch niet komen omdat het zo'n verschrikkelijk album is, nauwelijks 2,5** in jouw perceptie. Tango in the Night is het (overigens helaas) nog niet waard bevonden om zelfs eens mooi digitaal te remasteren. Dat is misschien ook een klein teken aan de wand.

ik maak wel eens een punt bij Time of Into The Great Wide Open bijv.

Laten we het erop houden dat we toevallig veel naar dezelfde muziek luisteren, en dat ik mijn smaak niet kan beoordelen.

En wat remasters betreft, wij willen graag geloven dat een album het wel of niet nodig heeft, ook dat kan een artiest wel eens vinden, uiteindelijk is geld waar het omdraait bij de beslissing van de platenmaatschappij. En als ik hier dan weer even wat onzin uit mag kramen, deze plaat kan me gerrmastert net zo weinig boeien, en Tango klinkt me niet geremastert al best. Zit ook wel weer tien jaar tussen de opnames in, dus zijn er weer wat andere technieken gebruikt lijkt me.

Kan je je smaak niet beoordelen? Dat lijkt mij overdreven. Je moet alleen niet gaan denken dat je "punten maakt" als je als laatste hebt gereageerd bij een album.

Er zijn hele volksstammen albums na 1987 opnieuw aangepakt, mooi opgeknapt en geremasterd. Ook Mirage van nog weer eens vijf jaar eerder is nog niet opgepikt om op te knappen.
De schel klinkende productie van Tango in the Night doet het album weinig eer aan. Zoals ook blijkt uit de aanpak die wel heeft plaatsgevonden bij een aantal Tango singles op geremasterde verzamelalbums van Fleetwood Mac.

Maar zoals je constateert, een platenmaatschappij moet brood zien in het geheel en blijkbaar doen zij dat (nog) niet. Ik vind dat verwijtbaar maar heb het helaas niet voor het zeggen. Je mag uiteraard best je mening hebben, maar over het algemeen wordt de productie van Tango zwaar bekritiseerd.

Rumours klinkt, in alle facetten, inmiddels veel beter, al bij de remaster uit 2004. Ik moet de nieuwe schijfjes van 2013 nog krijgen maar ben erg benieuwd.

wanneer ik iets beoordeel wanneer jij dat weer legt, quote, verkeerd citeer of interpeteer dan maak ik mijn punt duidelijk, en dan volgt er geen reactie.

Maar goed, jou punt is wel gemaakt, dit album is goed door zijn verkoop, door de critici, en door jou en velen met jou. Heel fijn.

Ik blijf het een album zonder ballen vinden al verklaard de paus 'm heilig. Zou het album de richting van de twee eerder genoemde nummers hebben gekregen dan had dit album mijn top 10 hebben gehaald. Die staat bij mij vol albums die critici niet liggen.

En last but not least vind ik pop een betere benaming dan rock wat betreft Don't Stop.

Naar aanleiding van uitzending DWDD het album weer eens geluisterd. Erg mooi! Ik zou de 'Classic Albums' docu hiervan ook graag weer eens zien. Ik was 4 jaar oud toen 'Rumours' uitkwam. Dit album heb ik dan ook minder bewust meegemaakt/ geleefd dan 'Tango In The Night'. Heb die nu opstaan en dat doet mij persoonlijk toch veel meer, waarschijnlijk dus ook vanwege het jeugdsentiment. Zit ook meer afwisseling en pit in! Maar doet weinig tot niets onder aan 'Rumours'. Prachtplaat! Tijdloos - net als 'Tango In Night' - en daarom niet gek dat latere generaties ervan blijven genieten.

Kijk eens goed naar de hoes .

Tsja de benaming,,,er wordt her en der ook wel gesproken over soft-rock (ergens tussen pop en rock), maar het zij zo. Er wordt hier en daar wel aardig 'gerockt' en dat met name aan het eind van GYOW en The Chain. YMLF zou 'ik meer soft-rock willen noemen .

hahaha, nooit gezien, of heeft er net iemand die ballen erbij gehangen

Over ballen gesproken....een band die zichzelf een beetje serieus neemt, viert een comeback met een nieuw album. Maar dat durven ze blijkbaar niet aan. Pure commercie derhalve. Het lijkt zo wel heel erg op een pensioenvoorziening betaald door de fans. Puntje eraf. Voor straf!

Je haalt een punt van Rumours af omdat ze niet met een nieuw album komen? Beetje rare redenering. Nouja, ik denk niet dat ze van deze straf wakker liggen.

het heeft wel wat, gewoon een daad stellen.

Ofwel grote nonsense.
Het word mij trouwens (bijna) nooit duidelijk of musician wel eens humor in zijn berichtjes legt.
Of dat zijn bebrabbel louter serieus gebrabbel is?

En dat is overgens een oprechte vraag.

Van dat Romeinse rijk zal humor zijn neem ik aan?!

@belvedere

Op wie reageer je eigenlijk, Rockhead?

Waar is Rockhead?

in outer space, op zoek naar zijn eigen klassiekers..

Ooit wel eens de videoclip van Tusk bekeken?

Tuurlijk ik snapte hem niet moet ik toe geven. Maar je hebt gelijk je hebt (soms) HUMOR. HA HA

Het is weer eens tijd om een review te schrijven dacht ik zo. En wat is nou beter geschikt dan één van mijn Top 10-albums?
Wat me opvalt is dat er van de 10 reviews, maar weinig over de tekst gaan. Terwijl dat misschien wel het interessantste deel van de plaat is. Vandaar dat ik deze review heb geschreven vanuit de tekst met de muziek als bijzaak. In plaats van andersom.

Second Hand News komt van de hand van Buckingham. Hoewel het een vrolijk, aanstekelijk deuntje is (met een puike gitaarsolo), zijn de eerste twee zinnen: I know there's nothing to say /
Someone has taken my place. Buckingham en Stevie Nicks waren al uit elkaar. Niks nieuws waarschijnlijk, maar wie zou die “someone” toch zijn? Nadat ze in 1976 uit elkaar gingen, heeft Stevie Nicks een kortstondige relatie gehad met Don Henley (Eagles). Met wie zij, naar zijn zeggen, zelfs een (ongeboren) kind gehad heeft, waar Stevie vervolgens het nummer Sara over schreef. (edit: zo dacht Henley althans, de laatste regel in Sara zou verwijzen naar het huis dat Don Henley destijds aan het bouwen was, het gaat echter over een vriendin van Stevie die een relatie met hem kreeg).

Now here you go again / You say you want your freedom zijn de eerste zinnen van Dreams. Net nadat Lindsey gevraagd had of zij hem met rust wilde laten (Won't you lay me down in the tall grass / And let me do my stuff?). De teksten van Stevie zijn duidelijk wat dromeriger en die van Lindsey meer to the point.
But listen carefully to the sound
Of your loneliness
Like a heartbeat.. drives you mad
In the stillness of remembering what you had
Het antwoord van Stevie. Je hoeft geen liefdesexpert te zijn om te snappen dat dit een soort van wraakactie is. Terwijl zij in de armen van een ander ligt, nog even toebijten: dit (Don Henley) zou jij kunnen zijn, of zoals Michael Stipe van R.E.M. later zei: It’s crazy what you could’ve had.

Been down one time / Been down two times / I'm never going back again. Wellicht dat de seksist in mij te veel rare gedachtes hierbij krijgt. Never Going Back Again is minimalistisch, evenals de tekst. Het eenzame mannetje met zijn gitaar die een simpel liefdesliedje schrijft. Tegen zichzelf zeggend dat hij echt niet meer terug naar haar gaat. Maar zonder overtuiging. Dat dubbele, zo voel ik dat nummer ook. Net als je tegen jezelf zegt dat je dat stukje taart echt niet op gaat eten.

Don’t Stop is van Christine McVie. In plaats van elkaar verwensingen toe te wensen, is zei meer dan van de live and let live-principes. Why not think about times to come / And not about the things that you've done
Hoewel de McVies volgens mij pas gescheiden waren, nadat dit nummer geschreven werd.

Alsof Christine een voorbeeld gezet had, doet Lindsey hetzelfde. Van een ietwat zielig Never Going Back Again gaan we opeens naar een stampende rocker. Een energieboost voor de gebroken man die klaar is met wonden likken en klaar is om de wereld weer vol power tegemoet te komen. Hoewel hij nog steeds hopeloos verliefd is (If I could / Baby I'd give you my world), probeert hij zichzelf te bevrijden. Hardop schreeuwen is misschien wel het beste medicijn. De gitaarsolo zit opeens ook vol agressie.

Vergeet de Eva Cassidy-versie van Songbird asjeblieft. Het beste wordt vaak heel snel gemaakt. Midden in de nacht stond ze op, ging achter haar piano zitten en binnen een half uur had Christine het nummer geschreven. Dit nummer zette alles even in perspectief. Ondanks alle haat en nijd hadden ze toch ook heel veel moois meegemaakt ('Cause I feel that when I'm with you, / It's alright, I know it's right). En ondanks alles.. houden ze nog steeds van elkaar. Sterker nog, nu ze zich realiseert hoezeer ze gelukkig waren, houdt ze misschien nog wel meer van hem dan eerst (I love you, Like never before).

Silver Springs begint als lieflijk liefdesliedje ( You could be my silver spring), maar mond uiteindelijk uit in een soort psychotische smeekbede waarbij de tekst weinig uitleg nodig heeft.
I know I could have loved you,
But you would have not let me.

I'll follow you down,
'Til the sound of my voice,
Will haunt you.

You'll never get away,
From the sound,
Of the woman that loves you.

Het meest duistere nummer van de plaat en het enige nummer waar iedereen credits voor kreeg. Samen met de afluister de meest duistere tekst (Damn your love /Damn your lies). You would never break the chain. Zou het wijzen op de liefde die ze elkaar toegezegd hebben of zou dit een uitspraak zijn die nog steeds geldt? Immers, ze zijn duidelijk nog niet over elkaar heen.

Break the silence / Damn the dark / Damn the light. Ze worden gek van hun emoties, ze kunnen geen duisternis zien, maar ook geen licht. Ik zie ze stampvoetend op hun kamer. Huilend in slaap vallen. En meer van dat soort toestanden. Het tempo wordt opgevoerd en uiteindelijk barst het los in een paar wanhoopskreten. Wanhoopskreten die live (Youtube - The Chain - Mirage Tour ’82) nog beter naar voren komen.

De nummers van Christine zijn duidelijk lichtvoetiger. Ze vormen het mooie contrast met de clash tussen Lindsey en Stevie en zorgen ervoor dat dit album zo gevarieerd klinkt. Dit nummer is eigenlijk de bekentenis dat zij klaar was met de bassist John. Ze schreef dit nummer n.a.v. haar relatie met de geluidsman. Ze was weer verliefd. Ze had niet verwacht dat dit ooit nog zou gebeuren (I never did believe in miracles / But I've a feeling it's time to try). Niet veel later zou ze scheiden.

Ondertussen gaat het kibbelen tussen Lindsey en Stevie door. Saillant detail dat ze allebei zingen. Eigenlijk zeggen ze hetzelfde tegen elkaar. Take a listen to your spirit
It's crying out loud. en later Now you tell me that I'm crazy / That's nothing that I didn’t know.
Het gebruik van het woord Honey in de laatste zin (Honey, take your time) bevestigt ook het feit dat ze nog steeds gevoelens voor elkaar hebben.

Oh Daddy gaat niet, zoals sommige mensen denken, over haar vader. Wel over één van de geestelijke vaders van Fleetwood Mac, drummer Mick Fleetwood. Terwijl de twee (ex-)stellen kibbelen, probeer Mick een album op de proppen te krijgen. Hij zorgt dat iedereen bij elkaar blijft en dat er ook echt wat afgeleverd wordt.
Why are you right when I'm so wrong,
I'm so weak but you're so strong,
Everything you do is just alright,

En ondanks alles. Alle wrijvingen en alle problemen kan ze het Mick niet aandoen om weg te lopen. Zo voelden ze zich waarschijnlijk alle vier.
[i]And I can't walk away from you, baby / Even if I tried.

Gold Dust Woman is een duistere afsluiter. Een beetje een to be continued-nummer..
Het is een beetje onduidelijk of het nou over haar gaat of over Lindsey. Waarschijnlijk is het een beetje van beiden.
Rock on, gold dust woman / Take your silver spoon / And dig your grave is duidelijk een verwijzing naar haarzelf. Ze heeft haar eigen graf gegraven. Een silver spoon is een Engels gezegde. Iemand die met een “silver spoon” geboren wordt, is iemand die geboren wordt in een rijke familie. Stevie Nicks kreeg alles voorgeschoteld, maar groef haar eigen graf ermee en realiseerde zich dat te laat.

Did she make you cry / Make you break down / Shatter your illusions of love lijkt me dan weer duidelijk een verwijzing naar Lindsey. Een soort zelfverdedigingsmechanisme om eigen verdriet te maskeren. Het is een tactiek die niemand vreemd is.

Is it over now, do you know how / Pick up the pieces and go home.
Wat volgt is een psychedelisch tripje. Het is definitief uitgemaakt en ze schreeuwen het letterlijk uit van de pijn. Dit zijn oerkreten die bij mij door merg en been gaan. Wie zegt dat Fleetwood Mac weinig emotie heeft, zou Gold Dust Woman eens moeten luisteren.

Zou het dan ook toeval zijn dat het volgende album, Tusk, begint met:
Could you ever need me
And would you know how [verwijzing naar Gold Dust Woman?]
Don't waste our time
Tell me now

Of je nou kijkt naar de klanken, het tekstuele duel tussen Stevie en Lindsey of de geruststellende Christine. Dit album is op meerdere fronten geniaal. En hierom dan ook een Klassieker met een hoofdletter K.