Deep Purple - Now What?! (2013)

En dan te bedenken dat CIT voor een deel ook nog gecoverd is.........

Inderdaad ja, wist ik ook..

Als je de nieuwe cd vergelijkt met het oude werk met blackmore komt deze natuurlijk niet in de buurt en is 2.5 ster niet eens een slechte score (om het toch even voor de heer peart op te nemen)
zeker als je maar tot 5 sterren mag tellen.
Als je de periodes los van elkaar ziet is dit de beste plaat met steve morse.

Blackmore en Morse is als appels en peren vergelijken. Niemand van de 2 is beter of slechter ze zijn alleen heel anders van elkaar.
Morse is 1 van de beste gitaristen op deze aardkloot en Blackmore net zo goed maar ik mag Morse als persoon wel meer.

Inderdaad qoufan, slaves en masters was om te smullen !

Dat probeerde ik aan te geven met mijn verhaal.

Dit is inderdaad mijn favorieten deep purple album.

Hoe is de productie van de huidige Deep Purple platen eigenlijk, of klinkt het weer net zo stoffig als de begin jaren 70 platen?

Nog veel stoffiger. Dat krijg je met een Alice Cooper- en Pink Floyd producer.

Voor de liefhebbers van Perfect Strangers met een flinke scheut Made In Japan is dit een bijzonder fijne aanwinst. Aanrader dus.

Ik kan je uit de brand helpen. Tussen het vorige concert en dit concert in juni zit exact 2 jaar en één album. Weinig nieuws onder de zon voor mij, zeker als je deze wereldgroep al 8 x LIVE aan het werk hebt gezien. Dat ga ik andere (financiële) prioriteiten stellen.


Enne....je hoeft mij niet serieus te nemen, maar over smaak valt nooit te twisten BlueBurd. Ik blijf jou overigens wel serieus nemen.

Dat ik niet meeloop met de rest hiero maakt toch niets uit? Nogmaals leuk uitstapje van Steve Morse c.s ( die ik in zijn solowerk overigens wel hoog heb zitten), maar niet meer dan dat.

Iedereen heeft het recht op zijn eigen mening meneer Peart, ik zal de laatste zijn om een ander mijn smaak en mening op te dringen. Maar wanneer ik ergens enthousiast over ben dan mag een ander dat best van me weten. Verder is het nieuwe en misschien wel laatste DP album beslist geen Morse soloplaat geworden (eerder een van Airey), maar een echt groepsproject en dat was het altijd al. En dit keer een heel gevarieerde waarin heel respectvol met de erfenis uit het verleden wordt omgegaan. Net als het laatste Marillionprodukt geven de oude dino's hun trouwe achterban eindelijk weer eens wat ze graag willen horen. En dat vindt deze jongen meer dan prima.

BlueBird de laatste Marillion kan mij wel degelijk bekoren. Top concert gezien in november in de Boerderij (Z'meer). Maar nogmaals het mag dan een album zijn van Deep Purple, maar de echte Deep Purple sound waarom zij bekend staan (stonden) hoor ik niet terug. Leuk album niet meer niet minder. Ik mis de felheid en de rauw rock van nummers als SPEED King bijvoorbeeld.
Ik weet wel ik mag niet terugkijken maar doe het toch en dan komt dit album i.v.m.....er magertjes af. Nogmaals zoals IK ze graag als Deep Purple hoor.

Er zijn er ook die alleen zweren bij Marillion met rauwe vis. Mij gaat het om de totale muzikale beleving en dat zal inderdaad een kwestie van smaak en/of stemming zijn. 'Now What' zit in het huidige tijdsgewricht meer dan puik in elkaar al is het uiteraard niet meer de DP uit de Speed King periode. Het heeft nu meer diepte en finesse gekregen. Maar ook daar vind je nog genoeg verwijzingen naar op dit nieuwe album en hun roots blijven ze zeker trouw. De Morse/Airey interactie is hier inmiddels op het nivo Blackmore/Lord beland.

Purple was en blijft dan ook een instrumentaal gerichte, puur op speelplezier gefocuste band. Het moet grooven en dat doet het met behoud van eigen identiteit nog altijd met glans na al die jaren. Als 'Now What' idd de zwanezang van DP zou betekenen is het voor mij een meer dan waardige afsluiting. En nu ga ik lekker verder genieten want het weer is veel te mooi voor moeizame discussies over smaak.

Now What?! vind ik juist gedeeltelijk terug grijpen naar de sound waar de band bekend mee is geworden, oké Gillan kan allang niet meer de uithalen maken die hij deed bij Child in TIme maar dat lijkt me ook wel logisch op 67 jaar. Maar het instrumentale gedeelte klinkt voor mij echt classic, het elektrische orgel en het gitaar geweld is grotendeels waar ik een Purple song aan kan herkennen en daar staat dit album vol mee.
Vind trouwens de vergelijking met Made in Japan een beetje vergezocht, Perfect Strangers kan ik dan nog wel inkomen maar ik vind dit album dan eerder een mix van Battle Rages On meets Purpendicular met inderdaad een vleugje Perfect Strangers..

Classic en toch ook modern

Het is maar goed Bluebird dat we niet allemaal dezelfde smaak hebben

Zo is het maar net meneer Peart. Dan werden we allemaal 1 grote massa conservativo's.

Wat ben ik verrast door deze cd! Het is niet helemaal meer te vergelijken met de oude Deep Purple maar wat staan er prachtige nummers op. Fantastisch vind ik bijvoorbeeld Uncommon Man wat met erg fraai gitaarwerk begint en dan een soort Emerson Lake Palmer sound over zich krijgt. Hell to Pay is ook zo`n steengoed nummer met vlot tempo, zelfs een meezingbaar refrein en een waanzinnige keyboardsolo van Don Airey. Het lekkere gitaarwerk van Steve Morse is ook mooi in dit nummer. Vincent Price is ook al een dijk van een nummer met prachtige solo van Steve en fraaie string partijen uit het instrumentarium van Don. Het duel tussen gitaar en hammondorgel in Apres Vous is ook uitermate fraai. A Simple Song begint uitermate kalm maar streelt je oren door de fraaie zang van Ian Gillan hierna wordt het een lekker vlot rocknummer met subliem hammondorgel spel weer van Don. Zo kan ik nog wel even doorgaan want het is een groot luistergenot deze cd van de oude rotten in de hardrock.

Echt zo'n aankoop waarbij ik het gevoel heb in de mooie promopraatjes getrapt te zijn. Niet dat het allemaal slecht is, maar zo gezapig. Wellicht ben ik nog te jong voor deze muziek voor en door ouwe knarren.

Te jong?! Muziek heeft alles met persoonlijke gevoelens en persoonlijke waarnemingen te maken en niet zozeer altijd met leeftijd. We krijgen toch allemaal een apart gevoel van binnen bij muziek wat ons echt raakt en pakt?
Als ik vragen mag, wat zijn dan wel jou favoriete Purple platen?

Ik krijg een heel apart gevoel van binnen.................

Persoonlijke gevoelens en persoonlijke waarnemingen zijn toch wel wat leeftijdsgebonden. Wellicht daarom dat we niet eeuwig naar kinderliedjes blijven luisteren.

Maar mijn opmerking was natuurlijk gewoon een manier om kritiek te uiten op het nogal makke en uitgebluste karakter van Now What?! Refereren naar je eigen glorietijd maar niet meer de pit hebben om die te doen herleven is vooral tragisch.


Made in Japan en Machine Head. Juist die twee platen waar deze een mix van zou zijn. Maar dat was dus het promopraatje waar ik in getrapt ben. Op Now What?! is niks van de wilde energie van die twee albums terug te vinden. Nogal logisch ook. Ik had beter moeten weten.

Kan niet zeggen dat ik het er aan afhoor, maar ja, ik loop dan ook alweer 10 langer in dit aardse tranendal rond......... waar blijft de tijd zeg.

Wordt consequent stemmen dan ook moeilijker?

Ik zie In Rock met 4;5* in je top 10 staan terwijl Machine Head met 5* daar niet in terug te vinden is.

Dit album is inderdaad een heel stuk anders dan Machine Head was, Machine Head is wel 1 van de beste Purple albums ooit maar ik kan het makkelijk plaatsen in de jaren 70 en dit in het heden.
Deep Purple heeft al vanaf de intrede van Morse een hele andere sound gekregen en de Ritchie rifjes zijn natuurlijk niet terug te vinden op dit album maar wel de bekende orgel sound en de gitaar die daar lekker op in gaat.
Als ik dit album toch al met iets zou moeten vergelijken zou ik zeggen de sound van Perfect Strangers met Purpendicular. De vergelijking met Machine Head is dan eerder verkoop praat ja.

Ach ja...... zal die stem lang geleden in een dronken bui wel eens hebben opgewaardeerd zonder ook maar ooit aan die top 10 te denken. Wie weet vervang ik die nog, bedankt voor de reminder iig.

Na mijn vreugde over Now What?! doet dit weer een beetje pijn

En we hadden er nog een te goed............ exclusief en alleen op de pijnlijke nieuwe 'Vincent Price' single helaas.

YouTube - Deep Purple - First Sign of Madness

Dit riekt een beetje naar het WDWTWA album.......... Super Trooper.... Smooth Dancer?

Deze vandaag of gister ook nog geluisterd en was wel een vage plaat ja. Muzikaal sprankelde het in ieder geval rijkelijk al wist ik verder nog niet echt wat ik ervan moest maken. Wat opviel waren het rare geknepen stemmetje dat hij er af en toe van had gekregen, en wat er ook heel erg uitsprong was de gitaarklank die bij volgens mij het nummer Uncommon Man naar voren kwam. In ieder geval degene met het instrumentale gedeelte aan het begin was dat.

Die kwam wel even bijzonder lekker bij mij binnen ja. Is natuurlijk ook gewoon een kunst op zich, het finetunen van een geluid op zich. En dat was hier naar mijn idee wel even bijzonder goed gelukt geloof ik ja.

Al durf ik het nou gelijk niet meer terug te luisteren omdat ik bang ben dat het dan tegenvalt, zal je altijd zien.

Al een paar keer beluisterd. Ik moet toegeven dat dit gewoon een geweldig album is. Had dit niveau niet meer verwacht!