Deep Purple - Now What?! (2013)

Na de 8ste keer luisteren nu eindelijk mijn recensie. Heb er voor gekozen mijn review te schrijven in de tijd dat ik het album beluister, nummer voor nummer dus en alles nog vers in het geheugen.
A Simple Song is een lekkere in kopper die rustig(simpel) het album opent en richting het refrein meer los gaat. Gillan klinkt hier voor mij best emotioneel op de zang en laat de lyrics daarom ook erg goed tot hun recht komen.

Weirdistan is een lekkere rocker die me in het begin een tikkeltje deed denken aan Almost Human van Abandon of ligt dat aan mij?
Het nummer doet me niet super veel maar het luistert erg fijn weg.
De solo van Don Airey is op dit nummer wel lekker en heeft duidelijk grote invloeden van zijn tijd in Rainbow. Ian Gillan zingt het al, Oh yes it's beautiful.

Out of Hand doet me al meer dan Weirdistan en had zo op het album Battle Rages On kunnen staan.
Verder ook helemaal niks mis mee dus, luister dit nummer erg graag en het is me na 8x nog niet tegen gaan staan. Lekkere zware gitaar rif van Morse trouwens ook!

Hell to Pay is het nummer wat mij heeft overgehaald dit album zeker te weten te willen kopen, verrassend is dat ik natuurlijk de uitgebrachte single versie gewend was en dus erg werd verrast door het langer uitgerekte instrumentale stuk!
Dit hele nummer klinkt echt als classic Purple materiaal! Eerst die gitaar solo die vervolgens overgaat in de orgel solo van Airey, heerlijk!
Duidelijk een nummer waar de speelvreugde van af spat en mij persoonlijk een heerlijk op peppend gevoel geeft. Hoogstwaarschijnlijk een nummer die de heren regelmatig live gaan spelen.

Body Line is op zich ook wel een lekker rock nummertje maar na Hell to Pay toch een heel klein stapje terug naar wat meer basic.
Above and Beyond begint heel relaxend met de orgel sound van Airey en niet veel later zoals gewoonlijk ook de aanvullende Morse.
De lyrics doen me niet erg veel, soms een tikkeltje cliché maar niet op de vervelende manier.
Het is hierbij vooral de tune die het nummer een lekkere sfeer meegeeft.

Blood from a Stone was voor mij al bij luisterbeurt 1 indrukwekkend, het is Purple met hele grote invloeden van het Doors nummer Riders on the storm. Heerlijk! Gillan met zijn lekkere zware blues stem en Airey met zijn dromerige orgel geluiden en natuurlijk Morse die daar weer heerlijk op in pingelt!
Alleen het refrein is kenmerkend Purple, de rest is meer in de style van The Doors en i like that a lot! Enige minpuntje die ik toch even wil geven is dat het instrumentale stuk nog best een aantal minuten langer had mogen doorgaan, zo heerlijk dromerig!

Uncommon Man is een heerlijke aanvulling op Blood from a Stone en opent in deze zelfde soort state of mind om dan vervolgens te evolueren in iets heel anders, 2 nummers die samen zijn gecombineerd tot een geheel.
De tune van dit nummer blijft zo heerlijk hangen en geeft me echt een bijna high gevoel!
Gillan´s lyrics zijn geweldig om mee te schreeuwen op dit nummer!
Het *terugvallen* in het rustige gedeelte is trouwens ook briljant gedaan en geeft een heerlijke afwisseling!. *It's Good To Be King*

Après Vous klinkt lekker maar doet me om de 1 of andere reden qua inhoud weer wat minder, misschien ben ik als luisteraar al te verwend geraakt bij de nummers hier voor?.
All the Time in the World deed me op het eerste gezicht, of moet ik zeggen op het eerste gehoor ook niet erg veel maar is inmiddels wel wat gegroeid.
Het is op zich een fijne ballad en Gillan´s stem klinkt ook best weer een tikkeltje emotioneel, de solo van Morse maakt het nummer ook zeker aangenamer.

Vincent Price is al weer zo lekker rock nummertje met een lekkere zware gitaar riff van Morse en een typische horror tune van Airey.
Het helpt misschien ook wel dat ik Price erg kan waarderen in classic horror filmpjes, ik snap de eerbetoon die de band aan hem maakt.
*It Feels So Good To Be Afraid*

De bonustrack It Will Be Me is echt een nummer waar ik weinig mee kan, het is typische rock & roll maar het is eigenlijk behoorlijk misplaatst bij de rest van het album.

Het favoriete nummer van dit album is zoals ik al eerder zei nog steeds duidelijk Uncommon Man, gevolgd door Blood from a Stone en toch ook wel A Simple Song & Hell to Pay. Heel wat hoogtepuntjes dus.
De bonustrack is echt misplaatst maar aangezien het geen oorspronkelijk albumnummer is kan ik dit door de vingers zien.
Zeker een verrassend album!

Zat eerst te denken aan een 4, maar als ik nu al weer zie hoe makkelijk het schrijven van deze recensie is geweest en te bedenken dat 4 van de 5 bandleden achter in de 60 lopen een half sterretje er boven op!

4,5*

Zoals te verwachten was, ben ik ook als groot Deep Purple fan na het beluisteren van deze nieuwe plaat terug gekomen om mijn mening te geven over dit plaatje, en een plaatje dat is het zeker, en dit is dan nog licht uitgedrukt.
Een meesterwerk, dat makkelijk past tussen het beste werk wat Deep Purple ooit in het verleden geproduceerd heeft.
En voor mij is het zeker het beste werk dat ze geleverd hebben sinds Perfect Strangers (natuurlijk los van het feit dat ik albums als Purplendicular, Perfect Strangers, House of Blue Light en natuurlijk The Battle Rages on ook erg sterk zijn), en het is zeker het beste post-Blackmore album dat is geproduceerd door de heren.
Ik weet haast wel heel erg zeker dat Jon Lord van boven naar benden kijkt en de heren een welverdiende buiging geeft, hij is vast en zeker trots op wat ze nog hebben weten te produceren op hun oude dag, en ik ben zeker weten trots op ze, en ik ben blij dat ik nooit de hoop heb opgegeven dat er ooit nog een moment zal komen dat ze eens een keer weer zouden gaan knallen, en dat moment is nu.

Voor mij zijn de hoogtepunten van dit album, ''A Simple Song'', ''Out of Hand'', ''Hell To Pay'', Úncommon Man'', ''Apres Vous'', en ''Vincent Price''.

Betekend dat, dat de rest van het album aan deze nummers onder doet, natuurlijk niet, met hoogstandjes bedoel ik natuurlijk alleen mijn persoonlijke favorieten van dit plaatje, het album in zijn geheel staat als een een roestvrijstalen huis, en ik ben ook maar nergens een nummer tegen gekomen die middelmatig overkomt.
Elk nummer heeft karakter, elk nummer staat als een huis, en past helemaal binnen het content van het album.

''Blood From a Stone'', wat een heerlijk nummertje is dit zeg, om deze nog maar even in het speciaal te noemen.
De ''The Doors'' achtige fibe die door het hele nummer flink te merken is, vind ik zeer zeker niet afdoen aan de rest van het album, ''Deep Purple meets The Doors'', het is zoals het zal hebben geklonken als deze twee bands samen een nummer hadden opgenomen, en omdat ik zelf ook een flinke 'The Doors'' fan ben, heeft dit nummer een speciaal plekje in mijn hart gewonnen.
Goed gedaan heren.

En wat ik zo heerlijk vind aan ''Hell to Pay'', man wat een geweldige Hammond solo van Don, in de stijl van ''Mandrake Root'', maar dan zeker tig keer intenser, dit is zoals ik Deep Purple graag hoor, en dit is wat ik ook jaren lang gemist heb in hun recentere studio werk.
En ik ben blij dat ze ook dit weer hebben terug gehaald.

Deep Purple is een instrumentaal gerichte band, en daar moet, vind ikzelf persoonlijk ook de nadruk op gelegd worden, en dat hebben ze op dit album indrukwekkend goed naar voren laten komen.
Het uiterste is gehaald uit Steve en Don, en zij komen als de solisten van de band dan ook meer dan uitermate sterk uit de verf op dit plaatje.

En om even terug te komen op de twijfels waar ik het eerder over had met Hans Brouwer.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar dit album maakt de teleurstelling van ''Rapture of the Deep'', meer dan goed voor mij.
Het is zelfs in verre weg niet eens vergelijkbaar met 'Rapture of the Deep'', het komt duidelijk naar voren op dit album, dat we te maken hebben met een band die nog zeker het uiterste weet te halen uit hun muzikale talenten.

8 jaar later, en ik moet zeggen, de tijd was zeker rijp, en met Bob aan het roer, hebben ze zichzelf overtroffen.
Ik zeg vasthouden deze energie, en voor een eventuele volgende plaat, dan weten we het, Bob is zeer zeker de man voor het werk!!.

Een beste 4'5 sterren geef ik dit meesterwerk, het was het wachten meer dan waard .

Circa acht jaar hebben de fans moeten wachten op een nieuwe plaat van Deep Purple. Intussen is hun vaste keyboard speler John Lord overleden, een onvervangbare schakel in de band toch. Deze plaat Now What?? werd dan ook uitgebracht als eerbetoon aan deze klasse artiest. Het zal u niet verwonderen dat de synthesizer op dit nieuwe album een grote rol krijgt toebedeeld?

Het eerste wat opvalt, is de instrumentale aanpak. Deze primeert duidelijk boven de vocalen. Mede misschien omdat Ian Gillan niet meer de stem heeft die hij ooit had? In alle geval wordt hij over het algemeen op dit album gespaard, de hoge uithalen hoeven niet meer, dus kunnen de sterke aspecten van zijn stemgebruik meer tentoon worden gespreid. Maar de rode draad is dus het keyboard en gitaar van Morse.

We hadden het al over de opvolger van John Lord. Nu, Don Airey doet het gewoon schitterend, wij zijn er zeker van dat John vanuit zijn graf met een brede glimlach mee luistert naar wat deze jongen doet met de toetsen. Een mooi voorbeeld is het prachtige Uncommon Man , dat een waar kippenvelmoment mag genoemd worden. Schitterend gewoon en een waardig eerbetoon aan The Master Himself.

Deep Purple - Now What?? - Snoozecontrol.be

Ik kan me hier wel in vinden. Er is weinig echt spectaculairs aan Now What, maar ook met de verwachting van een wat ingetogenere rockplaat, en daarmee ben ik aan de plaat begonnen, valt het me tegen. Ik heb in dit genre veel en veel betere albums gehoord.

Deep Purple, altijd leuk. Ze zijn niet meer de jongsten en dat maakt helemaal niet uit. De jonge hondenenergie die te horen is bij "Speed King" of "Bloodsucker" is uiteraard al jaren weg bij deze band, maar dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Abandon en Bananas kon ik ook goed waarderen, hoewel het allemaal altijd wat vlakjes was binnen de nummers zelf, zeker in contrast met de laatste paar Blackmore-platen Perfect Strangers, The Battle Rages On en Slaves & Masters. Nu duurde het even voordat de opvolger van Rapture of the Deep aan ons gepresenteerd werd, maar het wachten was het zeker waard. Deep Purple is niet meer de band van weleer en met kopstukken als Blackmore en Lord van de kaart zou het ook gek zijn als dat wel zo was. Nee, met Morse en Airey waait er een hele andere wind. Eerder genoemde jonge hondenenergie heeft plaatsgemaakt voor een volwassen mentaliteit van het weer serieus genomen willen worden, wat wat lastiger ging met een Bananas. Nog steeds is dit album duidelijk een post-Blackmore Purple plaat qua sound, maar de sfeer is een stuk donkerder en bedachtzamer, terwijl de nummers wat verder uitgewerkt zijn en wat minder gezellig zijn.

Maar wie post-Blackmore Purple zegt, zegt gezelligheid, en die ontbreekt zeker niet. De stem van Ian Gillan heeft immers altijd zo'n tongue-in-cheek geluid gehad en dat is ook hier weer een bepalende factor. De inmiddels wat afgezaagde, maar karakteristieke combinatie van gitaar en hammond wordt vergezeld van mid-tempo drumritmes, waardoor het allemaal voortkabbelt. Ware het niet dat er een onheilspellende sfeer heerst die zeker voor Purple-begrippen wat ongewoon is. "A Simple Song" begint al heel kalm en mysterieus, barst uit in typisch Purple-geweld, om weer op diezelfde kalme wijze te eindigen. "Weirdistan" en "Vincent Price" geven een gitaarriff in de laagte die een donkere sfeer zet met een wat experimenterende Ian Gillan. Het is ook hier dat Don Airey het niet alleen bij hammond orgeltjes houdt, maar ook eens proggy geluiden uit zijn keyboard tovert, wat ik als toetsenist dan ook zeer waardeer. Daarmee is ook het instrumentale geweld weer eens terug d.m.v. felle duels tussen gitaar en toetsen, die ik op vorige platen niet heb opgemerkt. En natuurlijk mag de ballad niet ontbreken en met "All the Time in the World" hebben we een hele sterke die in je hoofd blijft plakken. Als laatst wil ik nog even zeggen dat Ian Gillan hier uitstekend zingt. Hij is misschien niet meer de giller van weleer, maar wat een groove heeft hij in zijn stem!

Now What?! is wat mij betreft het overduidelijke bewijs dat Deep Purple zich na al die jaren nog steeds bij de grote namen mag rekenen. Het verbaast me toch zeer dat dezelfde band die het gezellige Bananas tien jaar terug heeft opgenomen nog in staat is tot dit soort taferelen. Hats off!

Now What?! vind ik een goed album van Deep Purple. All the Time in the World & Weirdistan vind ik net wat minder. Body Line & Après Vous zijn heel aardig en de rest van de nummers vind ik goed tot erg goed. Mijn favoriete nummers hier zijn Out of Hand, Hell to Pay, Above and Beyond, Blood from a Stone & Uncommon Man. Er worden ook een flink aantal sterke solo's gespeeld, zoals op Vincent Price. Knap dat deze grote band ook in deze eeuw nog steeds goede nieuwe muziek maakt.

Bij dit album kun je zien hoe MuMe is gegroeid: voorganger Rapture of the Deep uit 2005 heeft tot vandaag 63 berichten en 83 stemmen. Bij het acht jaar later verschenen Now What?! staan tot dusver 319 berichten en 131 stemmen. Waarschijnlijk heeft de opkomst van streaming ook invloed gehad: je kunt nu veel makkelijker complete albums beluisteren, waar Now What?! waarschijnlijk van heeft geprofiteerd.

Met alle 'Meningen' hierboven (klik dat aan en je krijgt een leuke samenvatting van alle berichten) ga ik mee met de meesten. Acht jaar wachten met een album betaalt zich uit wat betreft composities. Waarschijnlijk zijn de mindere ideeën gesneuveld. En al vind ik Rapture 4 sterren waard, Now What?! is nog meer een sterk en gevarieerd album.

Het Deep Purple van latere jaren? Al vanaf hun terugkeer in 1984 met Perfect Strangers was de muziek subtieler. Ian Gillan doseerde zijn krijs, anders dan op zijn albums met Gillan en die ene met Black Sabbath. Hij werd slechts vier dagen na de Japanse capitulatie geboren: 19 augustus 1945 staat in zijn paspoort. Dan werd hij in 2013 dus 68 jaar. In 2013 is het ontbreken van hoog gekrijs inmiddels geen keuze maar vooral opgelegd door de stijgende leeftijd. Daarom dient de muziek zelf voor extra afwisseling te zorgen.

Als symbool hiervan begint het album ongewoon klein met het verstilde intro van A Simple Song. Ik stond er vanochtend mee op en kan u verzekeren dat dit heerlijk wakker worden was.
Andere hoogtepunten zijn er te over, los van de talrijke solo's van zowel toetsenist Don Airey als gitarist Steve Morse. Weirdistan is midtempo met een logge riff, Hell to Pay rockt uptempo, mijn überfavoriet is Above and Beyond dat met een slepend tempo, intrigerend Hammondintro, fascinerende akkoordenprogressie en sterke zang fraai naar een climax toebouwt.

Je zou verwachten dat vervolgens een snel nummer komt, maar Blood from a Stone is langzaam en bevat, ik sluit mij aan bij vele andere luisteraars, invloeden van The Doors, in het bijzonder de elektrische piano bij die groep. Het wordt gevolgd door Uncommon Man dat zààààchtjes begint, om dan uptempo te worden met een sterke toetsenlijn. Fraai fraai fraai.
Dan het swingende Après vous, het dromerige All the Time in the World en in het intro van het slotnummer Vincent Price een kerkorgel én een koor, waarna een onheilspellende sfeer volgt.

Bijzonder is dat vier gastmuzikanten meededen, op Discogs in één oogopslag te vinden. De mild rockende bonus It’ll Be Me, origineel van Amerikaan Jack Clement, valt in de categorie ‘aardig’. Op andere edities zijn meer bonussen te vinden, zie diezelfde link.

Machine Head staat al weer 52 jaar als een eenzame zwarte schijf in de kast. Meer Deep Purple dan dit kon je hier dan ook niet aantreffen. Of het moeten de twee (bijna) vergeten verzamelaars zijn. Die waren toen voor de heb en voor Fireball. Okay, en voor Child in Time, Black Night en Perfect Strangers ook. Vanwege de hitjes dus. En dit vond ik - decennia lang - meer dan voldoende voor een uurtje Deep Purple eens in de zoveel jaar. Tot voor kort.
Ja... ja, dit is zo ongeveer hetzelfde verhaal als bij The Rolling Stones van vorig jaar.

Maar vandaag heb ik dan toch eindelijk twee albums aan deze minuscule verzameling toegevoegd. Misschien komen er ooit een of twee bij en dit allemaal naar aanleiding van de geluiden op =1. Bovendien is het dan wat minder eenzaam voor die goeie ouwe Machine Head. Dus kom maar door met tips. Infinite staat trouwens reeds op de bucketlist. Al een poosje trouwens.

Net als =1 klinkt ook Now What?! nauwelijks zoals ik de band destijds heb leren kennen. Logisch, er zitten tientallen jaren en enkele personeelswisselingen tussen de oude en de nieuwe Deep Purple. En een topfavoriet was de band ook al nooit. Dat blijkt wel. Maar niet getreurd, ik heb nog tijd over en Now What?! vind ik onverwacht een hele aardige plaat. Het geluid is weliswaar onvoldoende om de bank te verzetten en de zang van Ian Gillan lijkt soms wat onder het stoffige tapijt geveegd, maar het geheel staat mij als oudsymfonischerockliefhebber dichter bij dan de jaren zeventig Deep Purple. Zelfs het recente =1, dat het startschot bleek voor weer zo'n oergezellige krasseknarrenmania, komt niet zó dichtbij. Wellicht is het laatst genoemde album - net als Machine Head - meer geschikt voor feesten en partijen. Wie zal het zeggen. En past deze schijf beter bij een knapperend haardvuur en een goed glas wijn. Of bij een bar met slimme verlichting en een dampende kop caffè latte.

Ja... deze ga ik zeker vaker draaien. Flarden Yes, Emerson, Lake & Palmer en natuurlijk ook wel iets van de oude Deep Purple stijgen kris kras op van een en dezelfde langspeelplaat en het zijn nog hele prettige composities ook. Misschien dat ik daar ooit iets meer over vertellen kan.
Maar dat is voor een andere keer. Want de oordoppies zijn leeggeluisterd en even schudden helpt niet. Bovendien is het al veel te laat voor 'standje burenruzie'.