Deep Purple - Now What?! (2013)

Ja, ik weet het. Vandaag Perfect Strangers Live en Black Masquerade (Rainbow) binnen via Marktplaats. Maar je bedoelt zo te zien Glenn Hughes; Addiction vind ik wel een topper. Zonet maar eens even een bod uitgebracht op Soul Mover, aangezien de vraagprijs vrij gering is.

The Soundboard Series is toegevoegd; ik had duidelijke links voor de tracklist en kon Bol. als verkooppunt aantonen. Ook was er een goede afbeelding van de hoes.
Aan The Bootleg Series brand ik voorlopig mijn vingers niet; Amazon heeft geen complete tracklist (slechts 4 discs) en het is maar de vraag of er wel een goede afbeelding van de hoes is. Iemand anders?

Glenn Hughes heeft vel topalbums gemaakt (ook eentje met Pat Thrall). Je zult het nog moeilijk krijgen om keuzes te maken

Die met Pat Thrall (Hughes / Thrall) heeft Hughes z'n beste werk genoemd in z'n boek.

Daar gaat hij (en Pat ) ook als een speer...
Is er van Glenn een boek verschenen??

Hoezo een boek over Hughes? Hij doet niet eens mee op dit album.

Mag ik eens weten, wat jullie allemaal voor rookgordijnen rond het album Now What?! optrekken?

Die magere cijfers van jullie zijn al erg genoeg en onterecht, maar als jullie willen beppen over leden die in de verste verte al helemaal niets met Deep Purple te maken hebben laat staan met Now What?! is het ruimtevervuiling

Chapeau !! Voor nu en nog eens musician.

musician zie reactie BlauweVla

Het is enigszins offtopic, maar Glenn Hughes heeft inderdaad een boek uitgebracht, het is een echte aanrader.

Thanks!!

Hughes heeft op Burn en Stormbringer meegedaan, nu niet gaan overdrijven. Bepaald niet de beste albums van Deep Purple ooit, niet in de laatste plaats vanwege de afwezigheid van de beste bassist (en songwriter) op die plek, Roger Glover.

Dus inderdaad, lees maar een boek van hem, dat is wellicht beter dan een album draaien.
Dan kunnen we hier weer naar de zegeningen van Now What?!

Ook leuk is de single Above and Beyond met als extra tracks Things I Never Said,Space Truckin (live in Rome) en Hush (live in Lokeren)
De 2 laatsten staan niet op de toekomstige bonus live cd

ps ook leuk om te verzamelen is Live Encounters 2cd/dvd opgenomen 3 juni 1996 in Polen en niet op deze side aanwezig

Deep Purple, altijd leuk. Ze zijn niet meer de jongsten en dat maakt helemaal niet uit. De jonge hondenenergie die te horen is bij "Speed King" of "Bloodsucker" is uiteraard al jaren weg bij deze band, maar dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Abandon en Bananas kon ik ook goed waarderen, hoewel het allemaal altijd wat vlakjes was binnen de nummers zelf, zeker in contrast met de laatste paar Blackmore-platen Perfect Strangers, The Battle Rages On en Slaves & Masters. Nu duurde het even voordat de opvolger van Rapture of the Deep aan ons gepresenteerd werd, maar het wachten was het zeker waard. Deep Purple is niet meer de band van weleer en met kopstukken als Blackmore en Lord van de kaart zou het ook gek zijn als dat wel zo was. Nee, met Morse en Airey waait er een hele andere wind. Eerder genoemde jonge hondenenergie heeft plaatsgemaakt voor een volwassen mentaliteit van het weer serieus genomen willen worden, wat wat lastiger ging met een Bananas. Nog steeds is dit album duidelijk een post-Blackmore Purple plaat qua sound, maar de sfeer is een stuk donkerder en bedachtzamer, terwijl de nummers wat verder uitgewerkt zijn en wat minder gezellig zijn.

Maar wie post-Blackmore Purple zegt, zegt gezelligheid, en die ontbreekt zeker niet. De stem van Ian Gillan heeft immers altijd zo'n tongue-in-cheek geluid gehad en dat is ook hier weer een bepalende factor. De inmiddels wat afgezaagde, maar karakteristieke combinatie van gitaar en hammond wordt vergezeld van mid-tempo drumritmes, waardoor het allemaal voortkabbelt. Ware het niet dat er een onheilspellende sfeer heerst die zeker voor Purple-begrippen wat ongewoon is. "A Simple Song" begint al heel kalm en mysterieus, barst uit in typisch Purple-geweld, om weer op diezelfde kalme wijze te eindigen. "Weirdistan" en "Vincent Price" geven een gitaarriff in de laagte die een donkere sfeer zet met een wat experimenterende Ian Gillan. Het is ook hier dat Don Airey het niet alleen bij hammond orgeltjes houdt, maar ook eens proggy geluiden uit zijn keyboard tovert, wat ik als toetsenist dan ook zeer waardeer. Daarmee is ook het instrumentale geweld weer eens terug d.m.v. felle duels tussen gitaar en toetsen, die ik op vorige platen niet heb opgemerkt. En natuurlijk mag de ballad niet ontbreken en met "All the Time in the World" hebben we een hele sterke die in je hoofd blijft plakken. Als laatst wil ik nog even zeggen dat Ian Gillan hier uitstekend zingt. Hij is misschien niet meer de giller van weleer, maar wat een groove heeft hij in zijn stem!

Now What?! is wat mij betreft het overduidelijke bewijs dat Deep Purple zich na al die jaren nog steeds bij de grote namen mag rekenen. Het verbaast me toch zeer dat dezelfde band die het gezellige Bananas tien jaar terug heeft opgenomen nog in staat is tot dit soort taferelen. Hats off!

Passende titel voor dit album van Deep ?urple. Wat nu? Zonder het eigen geluid van John Lord. Wel vooral veel geluid van Lord in het album verwerken lijkt het, want de toetsen komen ruimschoots aan bod. Het album herbergt zoals opener al aangeeft een aantal simple songs, die het luisterplezier niet altijd ten goede komen. Een nummer als Hell to Pay is daar een voorbeeld van. Maar gaanderweg komt er verandering ten positieve en blijken de krasse knarren nog wel degelijk muziek te kunnen maken. Geen klassiekers in spe, maar gewoon een redelijk album.

Heeft er eigenlijk iemand die recent uitgebrachte Gold Edition in huis waarbij een tweede (live) cd zit? Ik ben toch maar gezwicht. Aan de ene kant weer de zoveelste rotstreek, aan de andere kant is het wel weer meer dan 70 minuten live muziek...

Ja die heb ik. Maar goed ik heb het album dan ook pas in december leren kennen. Moet eerlijk zeggen dat ik m nog niet eens uit zn hoesje heb gehaald.

Eerder gehoord, maar pas in december gekocht en wel als Gold Edition. Hard Lovin' Man is wel een aanvulling op het geheel van eerder verschenen live-albums, nummers als Lazy, Smoke on the Water, Black Night zijn al tig-keer vaker live uitgebracht. Een stuk of vier nieuwe nummers vullen het geheel aan.

De gold edition is bij media markt Rotterdam centrum even duur als de enkele cd. (€13.99)
Ja ok het is een soort van verkoop truc.
Wilde het album eerst ook niet kopen, maar toch overstag gegaan met dit aanbod.
Het album is zeker de moeite waard. Beter dan de 3 albums hiervoor.
Maar iedereen weet, dat de gouden jaren allang voorbij zijn. Dat evenaren ze natuurlijk nooit meer.
Maar welke band doet dat na 45jr wel?

Dat was eigenlijk ook de reden dat ik hem gekocht heb - de gold edition was hier 13.99 plus ik had nog een bon van 5 euro van een eerdere aankoop. Dus eigenlijk was het 8 euro voor een live-cd en aangezien er hier toch weer een paar nummers opstaan die ik nog niet heb vond ik het toch wel de moeite. Ook al is het uitmelkerij. Ook qua live-cd's. Maar als ik het dan toch een band gun is het DP wel aangezien om de een of andere reden dat live uitvoeringen (bijna) altijd uitstekend zijn.

Ik hoop overigens niet dat die kneuters van DP het voor elkaar krijgen om die extra live cd volgend jaar los op de markt te gooien als 'extended edition' met extra live bonustracks of zo want dan ben ik er echt wel klaar mee...

Eens. Hebben de heren van Deep Purple weer eens een superalbum uitgebracht wordt er weer over een zeker Hughes geo.h.-ed. Die doet (gelukkig) hier niet eens mee. En waar hij op meedoet had hij beter niet kunnen doen.

Maar goed zoals gezegd is Now What?! een superalbum geworden waarvan ik de fris en fruitigheid sinds Purpendicular niet meer gehoord heb.

Zelf raak je blijkbaar ook niet uitgeluld over Hughes.

Schijnbaar niet... En je moet ergens over lullen toch?

Schijnbaar?

Yep...

Weer even over Now What?!

Binnenin staat "This Album is Dedicated to Jon Lord"

Het is een waardig album geworden waar Don Airey de ene Hammondsolo na de andere laat loeien. Daarnaast ook nog enkele jazzy Piano en zelfs een kerkorgel te voorschijn tovert. Kortom dit is denk het best DP-album in de Steve Morseperiode.

Misschien was het al eens gemeld, maar bij no 8 Uncommon Man krijg ik zo'n Emmerson, Lake and Palmer gevoel. En die band had ik ook al lang niet meer geluisterd (net als deze Wat Nou?! spatjes?) dus dat kwam mooi uit

Ik zie hem meer als een Steve Morse album ( en mis de heer Blackmore om echt over een DP album te kunnen spreken)

Blackmore kan me gestolen worden. De enige die hier gemist wordt is Lord zelf om over een echt DP album te spreken. De solo's van Morse zijn bovendien wat briljanter en cleaner. Al is er maar 1 Blackmore uiteraard.

Overigens is dit ''Morse album'' weer net zo'n hardnekkig misverstand als dat Genesis een Collinsband zou zijn.

Daarbij zit Morse al beduidend langer in Purple dan Blackmore ooit heeft gepresteerd en de musical Soldaat van Oranje duurt nu ook al langer dan de hele Tweede Wereldoorlog. Dat bedoel ik maar.

Uiteraard is Jon Lord een gemis, niet alleen op dit album trouwens. Don Airey speelt hier een prima potje keysboards. Hiervoor geldt hetzelfde als voor jouw Morse/Blackmore-verhaal.

Persoonlijk vind ik Morse al 20 jaar perfekt passen in de band. De sfeer maar ook het speelplezier vooral met Lord was er met sprongen op vooruit gegaan. In die zin mis ik die ouwe minstreel dus aanzienlijk minder. Het ''oorspronkelijke'' 70's geluid was voor mij sinds de jaren 80 al grotendeels verleden tijd overigens. Het begon me ook wat teveel op de radiorock van Rainbow te lijken.

Volgend jaar zou er trouwens weer wat nieuws aankomen is hier en daar te lezen. Ben benieuwd.