Deep Purple - Now What?! (2013)

Dat is echt iets om naar uit te kijken.
Laat ik verhogen naar 5*****. Ik vind het één van de beste albums van de laatste jaren. Het mag natuurlijk niet worden gezegd over een Deep Purple album .

Volledig eens met Bluebird over Blackmore/Morse. Geef mij maar Morse. Die jongen (nou ja) heeft prima werk afgeleverd en staat live ook helemaal z'n mannetje (zie Wacken en Budokan). Ook op Now What?!

Jon Lord is natuurlijk, ook emotioneel gezien, een ander verhaal.
Toch wil ik Airey de volledige credits geven voor weergaloos spel, op Now What?! en ook live. Hij doet het toetsenspel binnen Deep Purple alle eer aan die je het maar kunt geven, hij is echt een geweldenaar op de keyboards.

De aanwezigheid van Morse en Airey geeft op de een of ander wijze de band positieve impulsen. Dat resulteert in sterke albums. Andere bandleden, zoals Ian Gillan, komen ook weer veel beter tot hun recht. Live zie je ook de goede sfeer onderling.

Dat maakt allemaal dat je kunt uitkijken naar een nieuw album. Daar mag je wat van verwachten.

Don Airey heeft voordat hij aansloot bij Purple zijn sporen allang verdient. Ook had hij al een eigen geluid ontwikkeld en dat was, voor mij althans, erg herkenbaar. Hier mag hij dat in zijn solo in Weirdistan nog tentoonspreiden maar schakelt toch vrij snel over naar het good old hammond geluid zoals wijlen Lord deed (op een The Doors-like deuntje na). Ik snap dat wel dat je als Purple zijnde een eigen geluid wil blijven houden maar vindt het best jammer eigenlijk. Dat gezegd hebbende, ben ik toch aardig onder de indruk van de aanpak en van de composities van de songs. Hoewel niet alles even origineel is klinkt het album erg gedreven en fris. Het meerendeels ontbreken van obligate bluesrock stampers bevalt mij ook wel en komt de sfeer ten goede.
Ja, toch wel een puik plaatje, voor als je niet helemaal uit je dak hoeft te gaan.

Hij heeft zijn sporen zeker wel verdiend maar, met alle respect, een eigen geluid heb ik nog niet gehoord eigenlijk. Ik ken hem van de vele gastbijdrages bij diverse (hard-rock)bands. Rainbow, MSG, Ozzy Osbourne enz. Nu niet direct (Op Rainbow na dan) bands die bekend zijn om hun orgel/keyboards . Bij Deep Purple is hij ook inwisselbaar wat mij betreft. Wat hij doet, doet hij wel goed natuurlijk....

Mijn referenties liggen naast Rainbow oa bij de Live shows van Gary Moore vroeg jaren 80. In de instrumentaaltjes zoals Hurricane of Dallas Warhead en introos naar een song (Nuclear attack) kan de toetsenist ook even losgaan. En zo klinkt de solo in Weirdistan ook.
Op YT staat Gary Moore Pinkpop 1983 (audio only) bijvoorbeeld. Kun je Ian Paice ook nog wat rake klappen uit horen delen

Hardrockbands met een Hammond orgel(bespeler) in de bezetting lijken een uitstervend ras.
Het is echt iets van 'toen'. Nieuwe rockbands zie je weinig met een orgel.
Bij Michael Schenker staan on stage nog wel keyboards maar de toetsen worden in lang niet elke song beroerd. De tweede gitarist is daar tevens toetsenist: Wayne Findlay.
Ben benieuwd naar wat we bij Ritchie Blackmore on stage kunnen verwachten, in juni. Misschien speelt ie ook nog wel steeds met die oude taperecorder, voor sommige gitaareffecten.

Denk het niet. Dat is allemaal allang ingehaald door de digitale ''vooruitgang''. Tijdens zijn laatste Rainbow concerten van 20 jaar terug was de Strat reeds lang voorzien van een effectapparaat. Iets waar hij bij DP al gebruik van maakte. De Hammond B/C-3 krijgt echter wel weer aandacht bij de jonge generatie overigens. Een bandje als DeWolff is er niet onverdienstelijk mee in de weer.

Dezelfde bezetting is klaar met een nieuw album. Er wordt alleen nog afgemixt.
Voor mijn gevoel toch nog vrij snel na ...Now What?!

Das leuk nieuws ja. De tijd gaat ook dringen natuurlijk nu het bejaardentehuis begint te lonken.

Dat is mooi nieuws! Dit album bewees dat deze oude mannen toch zeker nog wel wat vuur in de vingers hebben. En mooi dat we niet weer zo lang hoeven te wachten

Ook zonder Jon Lord heeft Deep Purple bestaansrecht. Now What?! is in alle opzichten van grote degelijkheid. De mannen worden wel wat ouder. Het vuur brandt minder hevig wat de muziek al eens te gezapig maakt. Het ontbreekt ook aan echte uitschieters waardoor de speelduur aan de lange kant is.

72/100

Oh wat deze plaat mij blij, afgelopen week weer laten knallen. Hoezo geïnspireerd?!
Alleen het massale refrein in "Hell to Pay" bekoord me niet, maar verder klopt alles hier. Bevlogen, top composities, spel plezier, het spat er af. Ook bootlegs van deze tour gehoord, het was een team dat echt lol had en dat hoorde je. Bloodsucker/Bludsucker klink zelfs te gek met Gillan.

Daarom hou ik zo van Deep Purple. De combinatie van gitaar en orgel, ondersteund door een uitstekende basgitarist en heel goede drummer maken deze band uniek. En Ian Gillan natuurlijk. Al meer dan 50 jaar!!

Now What?! al enige tijd op vinyl in huis daar de CD goed genoeg werd bevonden voor aanschaf op elpee. Dus de bonustrack heb ik voor de verandering ook eens. Infinite volgde om een oude traditie van Deep Purple op plaat verzamelen weer in stand te houden. Omgekeerd is het recente werk nog (steeds) niet op CD in bestelling. Now What?! klinkt fris en geïnspireerd en er lijkt altijd wel wat nieuws in te ontdekken.

Now What?! vind ik een goed album van Deep Purple. All the Time in the World & Weirdistan vind ik net wat minder. Body Line & Après Vous zijn heel aardig en de rest van de nummers vind ik goed tot erg goed. Mijn favoriete nummers hier zijn Out of Hand, Hell to Pay, Above and Beyond, Blood from a Stone & Uncommon Man. Er worden ook een flink aantal sterke solo's gespeeld, zoals op Vincent Price. Knap dat deze grote band ook in deze eeuw nog steeds goede nieuwe muziek maakt.

Knap is ook dat deze grote band Deep Purple vanavond optreedt in de Ziggo Dome... West, grijp je kans!

Ik ben erbij Hans! Jij ook veel plezier!

Inmiddels is er naast de The Now What!? Live tapes ook een The Now What!? B- sides verschenen met radio edits en instrumentals ( uncommon man!!) en slechts een enkele bonus b- side.

Wat is er?

En een uitroepteken om te benadrukken. Zat hem /haar/hen kennelijk heel erg hoog. Maar het is er uit, nu nog een boertje en het is klaar.

Bij dit album kun je zien hoe MuMe is gegroeid: voorganger Rapture of the Deep uit 2005 heeft tot vandaag 63 berichten en 83 stemmen. Bij het acht jaar later verschenen Now What?! staan tot dusver 319 berichten en 131 stemmen. Waarschijnlijk heeft de opkomst van streaming ook invloed gehad: je kunt nu veel makkelijker complete albums beluisteren, waar Now What?! waarschijnlijk van heeft geprofiteerd.

Met alle 'Meningen' hierboven (klik dat aan en je krijgt een leuke samenvatting van alle berichten) ga ik mee met de meesten. Acht jaar wachten met een album betaalt zich uit wat betreft composities. Waarschijnlijk zijn de mindere ideeën gesneuveld. En al vind ik Rapture 4 sterren waard, Now What?! is nog meer een sterk en gevarieerd album.

Het Deep Purple van latere jaren? Al vanaf hun terugkeer in 1984 met Perfect Strangers was de muziek subtieler. Ian Gillan doseerde zijn krijs, anders dan op zijn albums met Gillan en die ene met Black Sabbath. Hij werd slechts vier dagen na de Japanse capitulatie geboren: 19 augustus 1945 staat in zijn paspoort. Dan werd hij in 2013 dus 68 jaar. In 2013 is het ontbreken van hoog gekrijs inmiddels geen keuze maar vooral opgelegd door de stijgende leeftijd. Daarom dient de muziek zelf voor extra afwisseling te zorgen.

Als symbool hiervan begint het album ongewoon klein met het verstilde intro van A Simple Song. Ik stond er vanochtend mee op en kan u verzekeren dat dit heerlijk wakker worden was.
Andere hoogtepunten zijn er te over, los van de talrijke solo's van zowel toetsenist Don Airey als gitarist Steve Morse. Weirdistan is midtempo met een logge riff, Hell to Pay rockt uptempo, mijn überfavoriet is Above and Beyond dat met een slepend tempo, intrigerend Hammondintro, fascinerende akkoordenprogressie en sterke zang fraai naar een climax toebouwt.

Je zou verwachten dat vervolgens een snel nummer komt, maar Blood from a Stone is langzaam en bevat, ik sluit mij aan bij vele andere luisteraars, invloeden van The Doors, in het bijzonder de elektrische piano bij die groep. Het wordt gevolgd door Uncommon Man dat zààààchtjes begint, om dan uptempo te worden met een sterke toetsenlijn. Fraai fraai fraai.
Dan het swingende Après vous, het dromerige All the Time in the World en in het intro van het slotnummer Vincent Price een kerkorgel én een koor, waarna een onheilspellende sfeer volgt.

Bijzonder is dat vier gastmuzikanten meededen, op Discogs in één oogopslag te vinden. De mild rockende bonus It’ll Be Me, origineel van Amerikaan Jack Clement, valt in de categorie ‘aardig’. Op andere edities zijn meer bonussen te vinden, zie diezelfde link.

Dit zou best een rol kunnen spelen, al viel mij juist op dat er ineens ook veel reclame werd gemaakt voor deze plaat. Er was veel te lezen en te zien over de band en het nieuwe album.
Ik had een collega die die-hard DP fan is, en altijd meteen net aangeschafte dingen als Bananas en Rapture Of The Deep meenam om te laten horen. In de bladen kwamen we vaak niet verder dan een recensie van het album. Deep Purple was een gezapige dinosaurusband geworden. Ik hoor in de aanpak geen verschil tussen de albums vanaf The Battle Rages On en Now What?! dus in die zin vond ik het wel opvallend wat marketing en wellicht dus streaming kan doen.
Maar dat is puur mijn perspectief. En het gaat mij helemaal niet om de ouderdom. Zo vond ik Who Do We Think We are ook al een bijzonder flauw album.

Er was denk ik inderdaad meer reclame voor deze plaat en over het algemeen ook meer positieve recensies en daarmee ook mond-op-mond aanbevelingen. Zelf stream ik niet dus geen idee of dat impact heeft, denk ook het feit dat er 8 jaar geen Purple plaat is geweest mee heeft gespeeld.
En gezapig... ach, Purple is nooit echt een scheurband of rockmonster geweest, hooguit ten tijde van In Rock en misschien Come 'nd Taste The Band wat een echt heavy plaat was. Er was altijd een soort van coole houding, Jazzy uitstapjes en nog meer van dat lekker eigenwijze muzikale gedrag. Live was het een ander verhaal, dan kon er flink uitgepakt worden.
En een ieder zijn eigen perspectief inderdaad, WDTWA is ook geen wereldplaat (buiten een paar uitschieters) zelf vind ik best wel dat elke plaat weer anders klinkt, typisch Purple maar net wat anders. Zo vind ik Abandon een vrij donkere plaat en deze juist totaal niet. Maar voor een ieder wat anders.

Edwynn schreef:


In mijn oren was hun laatste echt hárde studioalbum Machine Head en dan moeten we terug naar '72... Tot en met Now What?! kon de groep mij echter op de diverse albums nog wel degelijk verrassen dan wel raken, zij het met subtielere muziek dan voorheen. Nummers als Knockin' at Your Back Door uit '84, of Loosen my Strings uit '96. Al moest dat gevoel soms rijpen.

Op dit Infinite en opvolger Whoosh! zijn die momenten schaarser, al valt Infinite mij dan inmiddels toch weer mee. "Gezapige dinosaurusband" is mij iets te hard door de bocht, maar ik snap je punt. Bij de laatste Uriah Heep, Chaos & Colour van vorig jaar verzuchtte ik (sorry, ik citeer mezelf ): "Bij Purple ervaar ik een zekere bezadigdheid waar zowel energie als avontuur zijn geslonken, terwijl Uriah Heep klinkt als een stel jonge honden mét gevoel voor de groepshistorie."
De reacties daarop gingen over de leeftijd van de leden van Purple, die ouder zijn dan die van Heep. Ik hoop vurig dat Purples nieuwe gitarist Simon McBride peper in de soep heeft gegooid!

Grappig, ik begrijp juist van verkopende organisaties als Plato Mania dat oude fans van bijvoorbeeld Deep Purple blijven grijpen naar LP's en Cd's. De verkoopcijfers er van liggen relatief hoog.
Er ligt een belangrijke reden waarom Now What en Infinite zo hoog scoren in de waardering en het aantal geïnteresseerden: de kwaliteit van het gebodene.

En dan ben ik er snel klaar mee, gelukkig kan ik zeggen dat alle studioalbums wel heb.
Now What en Infinite zijn de beste Deep Purple albums sinds In Rock en Machine Head.
De opvolgers van Now What en Infinite zijn minder maar de leeftijd om nog eens langdurig alles te overwegen laat weinig ruimte. Hoewel er tussen Rapture en Now What overigens ook acht jaar zat. Tijd die ze heel goed hebben gebruikt.

Het idee dat Deep Purple in de jaren '70 en '80 'keihard' was ten opzichte van nu is een fabeltje dat dan in de loop van de tijd een eigen leven is gaan leiden. De band was heel melodieus door de ruimte die Jon Lord kreeg (en opeiste). Don Airey is zijn perfecte opvolger gebleken.

Ik vind vooral de composities heel sterk, aantrekkelijk. Er was even met Perfect Strangers en The House of the Blue light (1987) een mooie (toen) nieuwe periode. Maar daarna hebben we, blijkt ook uit alle cijfers, zo'n beetje 26 jaar moeten wachten op een sterk album dat kan wedijveren met het beste werk van de band.

Hoe weet je of iets de moeite waard is om te kopen?





Marketing.

Dat lijkt mij gelden voor elke band.

musician schreef:
Die stijgende cijfers in Brittannië waarover Phil Aston het heeft, zullen deels te maken hebben met een nieuw en jonger publiek. Twintigers, dertigers of wellicht ook veertigers die weer muziek aanschaffen.

Maar dat is filosoferen, Edwynn weet als marketingdeskundige wellicht de percentages per leeftijdsgroep van cd- en vinylkopers in Nederland.

Een veteranengroep als Deep Purple heeft natuurlijk de nodige veteranenaanhang, die (net als ik) eind jaren '80 of begin jaren '90 noodgedwongen overschakelden op cd en in de jaren 2010-'20 lang niet altijd streaming erbij gingen doen. Ik doe dat overigens wél. Maar als ik iets goed vind, koop ik het.

Er was trouwens ooit een vakblad (ben de naam vergeten) van de Nederlandse geluidsdragersbranche, weet niet of dat nog bestaat. Daar stonden cijferoverzichtjes in, meen ik mij te herinneren.

Maar die cijfers zeggen nooit iets over de 'kwaliteit van het gebodene'. Waarom het ene album van DP (met vaste aanhang en een grotere schil van mensen die de band kennen en mogelijk ook aardig vinden beter verkoopt dan de ander, is ook filosoferen. (Is dat btw echt zo?) Een hoger cijfer op Mume is echt geen graadmeter voor consensus over een album.
Ik zag wel veel meer interviews en andere voorpret rondom Now What?! dan om Rapture Of The Deep (en die kwam nog wel in zo'n fraai metalen doosje). Vandaar mijn conclusie. Los van het feit dat ik weinig verschil in 'het gebodene' op beide albums hoor. Van dat laatste zeg ik beslist dat dat mijn ervaring is.

Wil je nu werkelijk zeggen dat als heel veel mensen een album goed vinden, dat hoog waarderen, dat dan vervolgens toch kan worden geconcludeerd dat dat geen redelijke graadmeter is voor concensus?
Zitten we hier allemaal uit onze nek te lullen?

Ik ben zelf niet zo wild van OK Computer van Radiohead. Maar ja, hele volksstammen op Musicmeter vinden het album sinds het bestaan van de site de nummer 1 aller tijden. Ongeacht mijn eigen voorkeur kan ik niet anders dan concluderen dat er binnen de site grote consensus bestaat inzake voorliefde voor Radiohead.

Dan ga ik niet zeggen: "Nah. Duizenden stemmen. Dik boven een vier gemiddeld. Dat zegt niks. Het zal wel marketing zijn."

Is niet juist de conclusie dat mensen, ondanks dat fraaie metalen doosje voor Deep Purple fans, zich zij daardoor blijkbaar niet laten leiden en later toch kiezen voor het eenvoudige hoesje van Now What? Simpelweg omdat het album gewoon beter is?

Ik zou even stoppen met in alles marketing te zien. Op een gegeven ogenblik kun je ook last krijgen van ernstige vormen van beroepsdeformatie.

Beroepsdeformatie?