Simple Minds - Life in a Day (1979)

Mag ik je adviseren de albums in chronologische volgorde te draaien. Dan ervaar je de ontwikkeling die ze hebben doorgemaakt het best en werk je op natuurlijke wijze naar het hoogtepunt toe (al vormt ook E&D een piek in het oeuvre).

Dat advies ga ik zeker opvolgen! Het is altijd heerlijk om een band op die manier te ontdekken. Wat is volgens jou dan hun hoogtepunt? Ik ken Simple Minds eigenlijk al heel lang, maar alleen vanaf het Once Upon A Time tijdperk ( en natuurlijk promised you a miracle en don't you).

Hoogtepunten wat mij betreft: Empires & Dance en natuurlijk New Gold Dream.

Life in a Day lijkt muzikaal best wel op Permafrost van Magazine.

Ja nu je zegt! Ik dacht in eerste instantie sterk aan Roxy Music (ook wel terecht volgens mij ) maar Sparks zitten er zeker (qua zang) ook nadrukkelijk in.

Van Simple Minds kende ik tot voor kort alleen Empires and Dance dat ik wel kon waarderen en zelfs ooit heb aangeschaft. Mijn indruk was, afgaande op de hits die ik op de radio hoorde, dat het voor mij niet zo'n interessante groep was. Er is zo ontzettend veel muziek voorhanden, en je moet uiteraard een selectie maken. Naar aanleiding van berichten over twee andere albums van Simple Minds, elders op dit forum, toch besloten om eens te luisteren, en begonnen bij hun debuut. Dat viel me niet mee. De Simple Minds trekken domweg een te grote broek aan en hadden beter eerst kunnen wachten tot ze in staat waren fatsoenlijke liedjes te schrijven, want die op dit debuut lijken nergens naar.
Goed is te de invloed van seventies rock en vooral van Roxy Music en David Bowie te horen, wat niet zo verwonderlijk is voor een album uit 1979, maar het sprankelt nog nergens, al zijn hier en daar toch wel hoopvolle aanzetten te bespeuren.

Prachtig album van een geweldige band.

Life In a day
Real to real cacophony
Empires and dance
Sons and fascination / sister feelings call
New gold dream
Sparkle in the rain
Once upon a time

De eerste 7 albums zijn stuk voor stuk muzikale parels.

Net als in de begindagen van Ultravox, Japan en Magazine klinken ze nog half in de jaren 70 als in de jaren 80. Maar ik vind de muziek wel geslaagd. Het klinkt alleen nog niet zo toegankelijk als New Gold Dream.

Ik heb deze LP in nieuwstaat op het PVC-label, Amerikaanse persing.
Maar weer eens naar onderen gehaald.
Fijne eerste plaat van de latere stadionbombastact Simple Minds.
Dit zit nog volop in de new wave, het soort muziek zoals er toen zoveel opkwam.
Doet denken aan Magazine, (oude) Ultravox en (oude) XTC.
Fijnste liedjes Life In A Day, All For You, het slepende Pleasantly Disturbed, No Cure en het ook lang voortdenderende Murder Story.
Klinkt nog heerlijk fris en er zit wat mij betreft nog geen slijtage op (op de muziek dan).

Een aantal keer gedraaid weer en veel beter dan ik in herinnering had. En heeft ook een veel te laag gemiddelde dus.
Naast de liedjes die ik hierboven al noemde zijn ook Someone, Chelsea Girl en Wasteland geweldig.
Enige iets mindere nummer is misschien Sad Affair.
En Pleasantly Disturbed is het prijsnummer van de plaat.
Zin in de rest van Simple Minds weer.
En 4,5*.

Ik verhoog mijn waardering met een halfje naar 3*. Ik was wel erg streng in mijn waardering van dit debuutalbum. Toch draai ik dit bijna nooit, de songs zijn nogal geworteld in hun jaren zeventig voorbeelden en tonen te weinig eigens. Mijn favoriet is het titelnummer, dat geeft al wat prijs waartoe SM een jaar later in staat bleken.

Het wat ongemakkelijke debuutalbum wat destijds als midprice in de schappen stond. Mijn vrienden lieten dit allemaal liggen maar ik heb het toch geprobeerd. Ik kan het nu beter hebben dan toen en ook beter plaatsen. Krautrock invloeden en toch ook wel drijvend op de jaren 70 wat ook wel logisch is want het album is van 1979. Die late jaren 70 waren voor mij muzikaal ook zeer interessant met opkomende bands als The Sound, Bunnymen, U2 en natuurlijk ook de Simple Minds (en vele anderen). Een interessante debuutplaat met een sterke focus op de toetsen en een aantal uitstekende nummers. Mooi ook om te zien waar het later allemaal naar toe ging met deze jonge band. Ik vind de oude video opnames ook super om te zien, de gedrevenheid en het met elkaar in een muzikale bubbel zitten is heel bijzonder.

Nog geen eigen geluid, maar er staan wel een paar goede songs op:
Life in a Day (****), All For You (***), Pleasantly Disturbed (*****), Chelsea Girl (*****), Destiny (***). En oja, ik heb ook een zwak voor het b-kantje Special View (****).
De andere songs zijn **.

Een band die zijn weg zoekt vol met invloeden van idolen zoals Bowie, Velvet Underground, enz.
En toch voel je al de beloften van kwaliteit en identiteit.

Ik heb dit album al 20 jaar niet meer gehoord denk ik, maar Murder Story is mijn eigen persoonlijke cultklassieker geworden. Dat nummer siert diverse playlists van mij. Fantastisch en hopeloos ondergewaardeerd.

Speelden in 1980 in het voorprogramma van Peter Gabriel in Vredenburg met deze plaat. Klonk allemaal erg onwennig maar misschien kwam dat omdat Jim Kerr die avond straalbezopen zou zijn geweest.

Op zich best een leuke plaat die af en toe hier de draaitafel haalt.

Aardige eerste aanzet, maar slechts een magere indicatie van het moois dat hierna komen ging. Een paar nummers verraden al klasse: de titelsong en Chelsea girl voorop, en in iets mindere mate No cure en Pleasantly disturbed. De overige songs zijn niet meer dan gemiddeld.

Dat concert was in juni 1980 en ze speelden maar 1 nummer van Life in a Day, het meerendeel was van het nog te verschijnen Empires and Dance.
Jim Kerr was deze avond ziek, niet dronken.

Ziek van het bier wellicht?

Nope, 6 September 1980. Kaartje ligt voor me.

Ah, dat was de Empires and Dance tour. In juni 1980 waren ze ook al in Vredenburg, toen was Kerr ziek.
Jaloers, had dat concert graag willen zien.

Opgebleven voor de Leeuwinnen?

Begrijp ik. Bijzondere avond.

Yep, maar was de moeite niet waard….

Mei 1979 verscheen deze debuutelpee van Simple Minds. Ik leerde de groep in 1982 kennen via de hit Promised You a Miracle, dan klinkt Life in a Day wel even anders... Maar heel lekker!
Grootste verschil is de stem van Jim Kerr, die zijn stembanden hier heel anders gebruikt. Nauwelijks herkenbaar van het geluid waarmee ik hem vanaf '82 ken, hoger en drukker zingend... Maar heel lekker!

Graaiend uit allerlei muzikale snoepbakken klinken de Simple Minds onstuimig, als de eerste drie albums van Ultravox! dat eveneens vrolijk stuiterend musiceerde en waar gitaar- en synthesizer een vol geluid brachten, terwijl bas en drums de boel opstuwden. Dat is wat ik dit album zo charmant vind maken: de energie, het er volle bak inknallen.

Ik herken de vergelijkingen eerder op MuMe gedaan, zoals het geluid van artrock van Roxy Music (de barokke aanpak in opener Someone, de blazers (niet op de hoes vermeld) in slotlied Murder Story). En inderdaad, de springerige invloed van Sparks klinkt in de toetsen- en zanglijn van No Cure.
Andere associaties: door de orkestrale toevoegingen (cello's in het slot van Pleasantly Disturbed), denk ik aan E.L.O., wier Out of the Blue gelijktijdig, inmiddels voor de 79e week in de Britse albumlijst stond. En het orgeltje, de opbouw plus zanglijn van Destiny ? The Stranglers, toch?
Maar vooral een eigen onstuimigheid, waarin de nodige variatie langskomt. Soms dansbaar met viool in Pleasantly Disturbed, of anders-swingend in Chelsea Girl of het op een scheurende gitaar leunende Wasteland met even later een prominente synthesizer.

Bescheiden succes in het Verenigd Koninkrijk met single Life in a Day : het haalt in mei 1979 #62. Als album echter succesvoller met als hoogste notering #30 in diezelfde maand.

Mijn reis door new wave kwam van OMD's debuut. Omdat ik Elvis Costello's Armed Forces en XTC's Drums and Wires al eerder beschreef, vervolg ik in mei '79 bij de enige hit die The Rumour zelfstandig in Nederland scoorde, te vinden op Frogs Sprouts Clogs and Krauts van het jaar ervoor.