Simple Minds - Life in a Day (1979)

Mag ik je adviseren de albums in chronologische volgorde te draaien. Dan ervaar je de ontwikkeling die ze hebben doorgemaakt het best en werk je op natuurlijke wijze naar het hoogtepunt toe (al vormt ook E&D een piek in het oeuvre).

Dat advies ga ik zeker opvolgen! Het is altijd heerlijk om een band op die manier te ontdekken. Wat is volgens jou dan hun hoogtepunt? Ik ken Simple Minds eigenlijk al heel lang, maar alleen vanaf het Once Upon A Time tijdperk ( en natuurlijk promised you a miracle en don't you).

Hoogtepunten wat mij betreft: Empires & Dance en natuurlijk New Gold Dream.

Life in a Day lijkt muzikaal best wel op Permafrost van Magazine.

Ja nu je zegt! Ik dacht in eerste instantie sterk aan Roxy Music (ook wel terecht volgens mij ) maar Sparks zitten er zeker (qua zang) ook nadrukkelijk in.

Van Simple Minds kende ik tot voor kort alleen Empires and Dance dat ik wel kon waarderen en zelfs ooit heb aangeschaft. Mijn indruk was, afgaande op de hits die ik op de radio hoorde, dat het voor mij niet zo'n interessante groep was. Er is zo ontzettend veel muziek voorhanden, en je moet uiteraard een selectie maken. Naar aanleiding van berichten over twee andere albums van Simple Minds, elders op dit forum, toch besloten om eens te luisteren, en begonnen bij hun debuut. Dat viel me niet mee. De Simple Minds trekken domweg een te grote broek aan en hadden beter eerst kunnen wachten tot ze in staat waren fatsoenlijke liedjes te schrijven, want die op dit debuut lijken nergens naar.
Goed is te de invloed van seventies rock en vooral van Roxy Music en David Bowie te horen, wat niet zo verwonderlijk is voor een album uit 1979, maar het sprankelt nog nergens, al zijn hier en daar toch wel hoopvolle aanzetten te bespeuren.

Prachtig album van een geweldige band.

Life In a day
Real to real cacophony
Empires and dance
Sons and fascination / sister feelings call
New gold dream
Sparkle in the rain
Once upon a time

De eerste 7 albums zijn stuk voor stuk muzikale parels.

Net als in de begindagen van Ultravox, Japan en Magazine klinken ze nog half in de jaren 70 als in de jaren 80. Maar ik vind de muziek wel geslaagd. Het klinkt alleen nog niet zo toegankelijk als New Gold Dream.

Ik heb deze LP in nieuwstaat op het PVC-label, Amerikaanse persing.
Maar weer eens naar onderen gehaald.
Fijne eerste plaat van de latere stadionbombastact Simple Minds.
Dit zit nog volop in de new wave, het soort muziek zoals er toen zoveel opkwam.
Doet denken aan Magazine, (oude) Ultravox en (oude) XTC.
Fijnste liedjes Life In A Day, All For You, het slepende Pleasantly Disturbed, No Cure en het ook lang voortdenderende Murder Story.
Klinkt nog heerlijk fris en er zit wat mij betreft nog geen slijtage op (op de muziek dan).

Een aantal keer gedraaid weer en veel beter dan ik in herinnering had. En heeft ook een veel te laag gemiddelde dus.
Naast de liedjes die ik hierboven al noemde zijn ook Someone, Chelsea Girl en Wasteland geweldig.
Enige iets mindere nummer is misschien Sad Affair.
En Pleasantly Disturbed is het prijsnummer van de plaat.
Zin in de rest van Simple Minds weer.
En 4,5*.

Ik verhoog mijn waardering met een halfje naar 3*. Ik was wel erg streng in mijn waardering van dit debuutalbum. Toch draai ik dit bijna nooit, de songs zijn nogal geworteld in hun jaren zeventig voorbeelden en tonen te weinig eigens. Mijn favoriet is het titelnummer, dat geeft al wat prijs waartoe SM een jaar later in staat bleken.

Het wat ongemakkelijke debuutalbum wat destijds als midprice in de schappen stond. Mijn vrienden lieten dit allemaal liggen maar ik heb het toch geprobeerd. Ik kan het nu beter hebben dan toen en ook beter plaatsen. Krautrock invloeden en toch ook wel drijvend op de jaren 70 wat ook wel logisch is want het album is van 1979. Die late jaren 70 waren voor mij muzikaal ook zeer interessant met opkomende bands als The Sound, Bunnymen, U2 en natuurlijk ook de Simple Minds (en vele anderen). Een interessante debuutplaat met een sterke focus op de toetsen en een aantal uitstekende nummers. Mooi ook om te zien waar het later allemaal naar toe ging met deze jonge band. Ik vind de oude video opnames ook super om te zien, de gedrevenheid en het met elkaar in een muzikale bubbel zitten is heel bijzonder.

Nog geen eigen geluid, maar er staan wel een paar goede songs op:
Life in a Day (****), All For You (***), Pleasantly Disturbed (*****), Chelsea Girl (*****), Destiny (***). En oja, ik heb ook een zwak voor het b-kantje Special View (****).
De andere songs zijn **.

Een band die zijn weg zoekt vol met invloeden van idolen zoals Bowie, Velvet Underground, enz.
En toch voel je al de beloften van kwaliteit en identiteit.

Ik heb dit album al 20 jaar niet meer gehoord denk ik, maar Murder Story is mijn eigen persoonlijke cultklassieker geworden. Dat nummer siert diverse playlists van mij. Fantastisch en hopeloos ondergewaardeerd.

Speelden in 1980 in het voorprogramma van Peter Gabriel in Vredenburg met deze plaat. Klonk allemaal erg onwennig maar misschien kwam dat omdat Jim Kerr die avond straalbezopen zou zijn geweest.

Op zich best een leuke plaat die af en toe hier de draaitafel haalt.

Aardige eerste aanzet, maar slechts een magere indicatie van het moois dat hierna komen ging. Een paar nummers verraden al klasse: de titelsong en Chelsea girl voorop, en in iets mindere mate No cure en Pleasantly disturbed. De overige songs zijn niet meer dan gemiddeld.

Dat concert was in juni 1980 en ze speelden maar 1 nummer van Life in a Day, het meerendeel was van het nog te verschijnen Empires and Dance.
Jim Kerr was deze avond ziek, niet dronken.

Ziek van het bier wellicht?

Nope, 6 September 1980. Kaartje ligt voor me.

Ah, dat was de Empires and Dance tour. In juni 1980 waren ze ook al in Vredenburg, toen was Kerr ziek.
Jaloers, had dat concert graag willen zien.

Opgebleven voor de Leeuwinnen?

Begrijp ik. Bijzondere avond.

Yep, maar was de moeite niet waard….

Mei 1979 verscheen deze debuutelpee van Simple Minds. Ik leerde de groep in 1982 kennen via de hit Promised You a Miracle, dan klinkt Life in a Day wel even anders... Maar heel lekker!
Grootste verschil is de stem van Jim Kerr, die zijn stembanden hier heel anders gebruikt. Nauwelijks herkenbaar van het geluid waarmee ik hem vanaf '82 ken, hoger en drukker zingend... Maar heel lekker!

Graaiend uit allerlei muzikale snoepbakken klinken de Simple Minds onstuimig, als de eerste drie albums van Ultravox! dat eveneens vrolijk stuiterend musiceerde en waar gitaar- en synthesizer een vol geluid brachten, terwijl bas en drums de boel opstuwden. Dat is wat ik dit album zo charmant vind maken: de energie, het er volle bak inknallen.

Ik herken de vergelijkingen eerder op MuMe gedaan, zoals het geluid van artrock van Roxy Music (de barokke aanpak in opener Someone, de blazers (niet op de hoes vermeld) in slotlied Murder Story). En inderdaad, de springerige invloed van Sparks klinkt in de toetsen- en zanglijn van No Cure.
Andere associaties: door de orkestrale toevoegingen (cello's in het slot van Pleasantly Disturbed), denk ik aan E.L.O., wier Out of the Blue gelijktijdig, inmiddels voor de 79e week in de Britse albumlijst stond. En het orgeltje, de opbouw plus zanglijn van Destiny ? The Stranglers, toch?
Maar vooral een eigen onstuimigheid, waarin de nodige variatie langskomt. Soms dansbaar met viool in Pleasantly Disturbed, of anders-swingend in Chelsea Girl of het op een scheurende gitaar leunende Wasteland met even later een prominente synthesizer.

Bescheiden succes in het Verenigd Koninkrijk met single Life in a Day : het haalt in mei 1979 #62. Als album echter succesvoller met als hoogste notering #30 in diezelfde maand.

Mijn reis door new wave kwam van OMD's debuut. Omdat ik Elvis Costello's Armed Forces en XTC's Drums and Wires al eerder beschreef, vervolg ik in mei '79 bij de enige hit die The Rumour zelfstandig in Nederland scoorde, te vinden op Frogs Sprouts Clogs and Krauts van het jaar ervoor.

Glamrock en punk domineren eind zeventiger jaren de alternatieve muzieklijsten als het wakker geschudde Simple Minds daar gretig gebruik van maakt en in de studio met de tracks van hun Life In A Day eersteling stoeien. Die plaat voldoet prima aan deze verwachtingen. Albumstarter Someone is een rip off van de hitgevoelige Roxy Music sound. Er is iets bijzonders gaande, al ervaren de Simple Minds leden dit zelf nog niet helemaal. Punk riffs openen het dramatisch aangezette Someone en camoufleren het theatrale uitnodigende van boegbeeld Jim Kerr, die hier nog niet geheel tot ontplooiing komt. Er zit veel tegendraads van Brian Eno afgekeken effectengedraai in de potige puntige Someone pubrocker. Het prettig gestoorde en net zo geflipte No Cure doet dit nog dunnetjes over en kan je gerust in diezelfde artrock hoek plaatsen.

Vooral Jim Kerr distantieert zich voor deze periode en beschouwt Life In A Day als een valse start. Dit zal er zeker mee te maken hebben dat ik het debuut pas jaren later aanschaf. Maar is Life In A Day echt zo’n slechte plaat? Zeker niet. Life In A Day is gedurfd, met absoluut half uitgewerkte ideeën, maar ook een handvol aan goud. Dat het vanaf Real To Real Cacophony beter op zijn plek valt is denk ik grotendeels aan het feit te wijten dat Life In A Day vooral een plaat van hechte schoolvrienden Jim Kerr, Charlie Burchill en drummer Brian McGee is. De rol van toetsenist Mick MacNeil en zeker bassist Derek Forbes is bij opvolger Real To Real Cacophony stukken groter. Dit blijkt wel dat als dit tweetal later afhaakt, er een essentieel stuk aan die bevlogen Simple Minds spirit verdwijnt. Het cruciale Destiny opent voorzichtig de Real to Real Cacophony deur, al is het op een kier. Elimineer de thrashende Destiny rockgitaar, en je bent binnen.

Natuurlijk komt de trieste Sad Affair tekst veel minder tot zijn recht in het springerige in orgelklanken gevangen new wave eindresultaat. Er ontbreekt nog wat zwaarte aan All for You, waar de nadruk net teveel op de lompe sturm und drang gezwalk ligt. Ook bij Wasteland botsen de ritmische aanslagen en het vet aangezette gitaargeweld met de zwaarmoedigheid van de pessimistische zwartgallige woordengolf van Jim Kerr. Dit ligt waarschijnlijk meer aan het uitgewerkte songmateriaal, het gebrek aan ervarenheid, ruimtelijk inzicht van deze beginnelingen dan aan het gladgestreken geluid. Het metal intro van Murder Story is wat misplaatst, het geeft wel de veelzijdigheid van Charles Burchill aan. Met het chaotische einde snijden ze zichzelf gruwelijk in de vinger, waarna ze verschrikt de stekker eruit trekken.

John Leckie valt niks te verwijten, die doet gewoon waar hij voor ingehuurd is. Het vertrouwen in de producer is ook niet geschaad, hij blijft dan ook de komende twee albums aan het Schotse gezelschap verbonden. Het heeft alles te maken met het pijnlijke gegeven dat Jim Kerr net na het afrondingsproces Unknown Pleasures van Joy Division ontdekt. Een stukje onwetendheid wat je nooit meer terug kan draaien. Deze mijlpaal veroorzaakt een ware aardverschuiving binnen het omvangrijke alternatieve rockklimaat, die impact dendert als een sneltrein door het hele postpunk gebeuren heen. Simple Minds zal altijd een zoekende band blijven, die helaas nooit goed beseft dat ze dat ijkpunt met New Gold Dream bereiken, en daarna het grote gebaar in winstbelang omzetten. Hier raken ze zichzelf langzaam kwijt.

Bij het Life In A Day titelnummer klopt het wel, daar is die kenmerkende Simple Minds eenheid geheel intact, en deze track blijft ook gelijk goed hangen. Is het toeval dat de kitscherige toetsen kermis tierelantijntjes van de Life In A Day single, gelijkenissen met het vrijwel gelijktijdige Permafrost van Magazine vertonen. Beide bands halen bij deze songs in ieder geval hun inspiratie uit de futuristische Krautrock beweging. Is het vloeken in de kerk als ik denk dat Simple Minds waarschijnlijk schatplichtig aan Magazine is. Ze liften als voorprogramma wel op de ervaring van de band van Howard Devoto mee. Life In A Day is een droomstart, welke echter magertjes ontvangen wordt. Het catchy zomerse Chelsea Girl doet het niet veel beter, Simple Minds zet zichzelf wel op de kaart. Wie beweert dat Simple Minds vanaf Sparkle In The Rain pas bombastisch en volumineus klinkt, moet nogmaals goed naar de Chelsea Girl single luisteren. Een passend eerbetoon aan Nico, de femme fatale die Velvet Underground verbind, maar tevens uit elkaar drijft.

Het Ierse Boomtown Rats wordt niet vaak als voorbeeld genoemd, maar die geven een gezonde rauwe kijk op het bestaan en voegen daar een rebelse twist aan. De stadse rockende veelzijdigheid van Bruce Springsteen, de antihelden en vernieuwers Joe Jackson en Elvis Costello, het dromerige Japan en uiteraard het eerder genoemde Roxy Music laten allen hun sporen achter. Niemand zal ontkennen dat eind jaren zeventig de rockmuziek totaal opnieuw geherdefinieerd wordt, en dat er meer gaande is dan de anarchistische punkexplosie van Sex Pistols. Jim Kerr heeft volkomen gelijk wat Joy Division betreft, de melancholische Ian Curtis is de tegenreactie op de opgefokte Johnny Rotten, het Yin Yang effect.

Het hoogtepunt van Life In A Day blijft voor mij de bijna Middeleeuws folky overwinnaarstrip van het eindeloze voortdurende hypnotiserende Pleasantly Disturbed. Simple Minds in topvorm, de Schotse roots vloeien als verbindende bloedgroep berustend door de aders heen. Voor mij staat het orkestrale epische Pleasantly Disturbed dichter bij Simple Minds dan het latere Belfast Child hitsucces. Het licht progressieve Pleasantly Disturbed is duister, meeslepend, met prachtig vioolspel van Charles Burchill. Pleasantly Disturbed is schimmig grimmig met goed uitgespeelde plotwendingen en een inzichtelijk arrangement welke blijkbaar vooral Jim Kerr op zijn conto mag schrijven. Het kan bijna niet anders dat The Cult Pleasantly Disturbed in gedachte heeft als ze jaren later met Edie (Ciao Baby) aan de slag gaan.

Life In A Day; het leven is betrekkelijk kort, dus haal hier het maximale uit. Life In A Day is net als het latere Empires And Dance een reisverslag, alleen halen ze hier hun inspiratie uit het vroegere adolescenten leven en pakt Empires And Dance vooral die vluchtige tourtourisme momenten op. Life In A Day bezit het duistere van opvolger Real to Real Cacophony maar ook die jonge honden mentaliteit van het magistrale New Gold Dream. Sterker nog, Life In A Day stijgt elke luisterbeurt in mijn aanzien. Het is voornamelijk Simple Minds zelf die minimale waardering uitspreekt. Life In A Day is de beste debuutplaat die ze op dit juiste moment kunnen maken.