Simple Minds - Life in a Day (1979)

Sterk debuut. Ook al waren de groepsleden aanvankelijk niet zo tevreden met het resultaat.

Toen dit album in zijn geremasterde versie verscheen in 2002 heb ik het herontdekt en wat meer is veel beter leren waarderen!

Favorieten: het magistrale titelnummer, "Pleasantly Disturbed", "Chelsea Girl", "Wasteland" en "Destiny".

Het zag er veelbelovend uit voor ze, vrijwel alleen maar positieve recensies voor hun optredens en demos en een contract bij het grote Arista.
Vlak voordat het debuut werd opgenomen werd 2de gitarist Duncan Barnwell uit de groep gezet vanwege de muzikale meningsverschillen.
Men had het idee dat het op de een of andere manier gecompenseerd moest worden en daarom hoor je de toetsen nogal nadrukkelijk aanwezig in de nogal drukke arrangementen.

De Simple Minds werden groot gebracht door Arista, het debuut was nog niet uit en ze kwamen al op TV (Old Grey Whistle Test) om ze in the U.K ook buiten Schotland beroemd te maken en dit album werdt o.a ook opgenomen in de beroemde Abbey Road studios.

"Someone" opent toegankelijk zonder dat het te gewoontjes klinkt.
Vrij herkenbaar maar met de eigenzinnige zang en de nadrukkelijke toetsenpartijen onstijgen ze het gewone rockbandje die ze in eerste instantie lijken te zijn.
Dit nummer en ook andere songs doen me vooral aan the Sparks denken uit die tijd, die de mix van rock en eigenzinnigheid perfect beheersden en ook erg keyboards georienteerd waren.
De eerste single van de band "Life in a Day" haalde zowaar plaats 62 in de U.K hitparade en is op zich een prestatie voor het kille afstandelijke wat zeurderige nummer (niet een voor de hand liggende single keus, vind ik zelf).
Het vrolijke "Sad Affair" (met saxofoon) is een klasse beter, compleet met voorzichtige gitaarsolo en vrij traditioneel gearrangeerd.
Op "All For You" de eerste tekenen van minimalisme ook al komt dat door de drukke produktie er nog niet helemaal uit, een eerste aanzet tot een echt eigen geluid.
Het lange "Pleasantly Disturbed" zou je bijna progressief kunnen noemen, een lang dreigend intro met vioolspel van Charlie Burchill erdoorheen.
Na 4 minuten een bombastisch keerpunt, tempoversnelling en dramatische synthesizer geluiden toevoegend neemt het nummer je mee naar het defenitieve einde en wat weten ze hier toch een geweldige ijzingwekkende sfeer neer te zetten !

Op "No Cure" hoor ik vrijwel een 1 op 1 kopie van the Sparks (ga die band ontdekken, beste lezers) maar dat geeft niet want een luchtig niemendalletje was nu wel gewenst.
De 2de single "Chelsea Girl" is voor mij ook het 2de dieptepunt van de plaat, vervelend en zeurderig net als die eerste single en het wist zich niet in de hitparade te verkopen.
Hoeveel verschillende ideeen kan je in een nummer proppen, veel zo blijkt uit "Wasteland" en het klinkt ook nog.
Erg rock-georienteerd wat ook geldt voor "Destiny" maar hier pakt het minder goed uit, een stuurloos nummer.
Alles uit de kast in "Murder Mystery", erg afwisselend en gitaargeorienteerd.
Veel gitaarriffjes en tempo versnellingen, ze klinken hier bijna als een echte rockband maar het einde is nogal chaotisch.

Na het verschijnen van dit debuut waren de recensies in de Engelse muziekpers vooral negatief.
Achteraf waren de verwachtingen ook veel te hoog, het merendeel van de leden was nog geen 20 jaar oud en ze moesten nog hun eigen sound vinden en vervolmaken.
Commercieel gezien was het geen succes, Arista had goede hoop met de opvolger maar vrijwel niemand (op de bandleden na dan) zou erg blij worden van "Real To Real Cacaphony".

Toch vind ik dit een alleraardigst debuut met 7 redelijk tot goede songs, 3,5 sterren dus.

Aangenaam verrast door dit debuut.
Jim Kerr is nog niet geschrokken en verward geraakt door de impact van Joy Division, om vervolgens wat meer pessimistische muziek te maken.
Pas bij New Gold Dream zou de hoop weer grotendeels terug gekeerd zijn.
Gewoon een vrij positief klinkend resultaat, met de roots in de glamrock.
Roxy Music inclusief de geluidscollages van Eno; zelfs een Alice Cooper hoor ik er doorheen.
Bands als Japan heersten in de alternatieve wereld, zo ook bij Jim Kerr.
Voeg daar muzikale duizendpoten als Elvis Costello en Joe Jackson aan toe, en je komt een heel eind.
Het boekje vermeld: Recorded At A Very Low Temperature.
Iets wat kenmerkend is voor de opkomende Postpunk stroming.
Blijkbaar duiken ze allen in de herfst de studio in, om er in de winter uit te komen.
Talk Talk, Ultravox, The Cure; allemaal het zelfde sfeertje.
Bands met een meer zomers geluid als Duran Duran en Spandau Ballet spreken op latere termijn een groter toegankelijker Top 40 publiek aan; typisch.
Toch voelt Life In A Day niet koud aan.
Opener Someone heeft een indirecte link met latere acts als Kaizer Chiefs.
Ook hierbij wordt gebruik gemaakt van koortjes.
Life In A Day is New Gold Dream in wording.
Grappig eigenlijk; volgende albums hebben allen nummers die bij dat album tot een geheel komen.
Alsof we te maken hebben met onvoltooide demo’s.
De grootste verassing is echter Pleasantly Disturbed.
Dit leunt tegen de symfonische rock van Genesis en Marillion aan.
Laatsgenoemde had vroeger in frontman Fish tevens een Schot in de groepssamenstelling.
Toeval?
Pleasantly Disturbed zijn de Schotse Hooglanden.
Meer dan in het bekende Belfast Child zijn hier de Roots hoorbaar.
Charlie Burchill in de rol van violist.
Simple Minds kan het dus ook.
Tijdsgenoten als The Waterboys en Big Country schamen zich er niet voor om elementen van hun oorsprong in de muziek te verwerken..
Simple Minds helaas te weinig.
Zonde, het hoogtepunt van het album.
Murder Story heeft ook iets magisch met zijn versnellingen.
Songs die de latere verzamelaars niet zullen halen.
Niet helemaal het geluid van Simple Minds?
Of juist het oergeluid van Simple Minds.

Ben benieuwd! Deze draai ik nog steeds, het is echt wel een goed debuut!

Mei 1979 verscheen deze debuutelpee van Simple Minds. Ik leerde de groep in 1982 kennen via de hit Promised You a Miracle, dan klinkt Life in a Day wel even anders... Maar heel lekker!
Grootste verschil is de stem van Jim Kerr, die zijn stembanden hier heel anders gebruikt. Nauwelijks herkenbaar van het geluid waarmee ik hem vanaf '82 ken, hoger en drukker zingend... Maar heel lekker!

Graaiend uit allerlei muzikale snoepbakken klinken de Simple Minds onstuimig, als de eerste drie albums van Ultravox! dat eveneens vrolijk stuiterend musiceerde en waar gitaar- en synthesizer een vol geluid brachten, terwijl bas en drums de boel opstuwden. Dat is wat ik dit album zo charmant vind maken: de energie, het er volle bak inknallen.

Ik herken de vergelijkingen eerder op MuMe gedaan, zoals het geluid van artrock van Roxy Music (de barokke aanpak in opener Someone, de blazers (niet op de hoes vermeld) in slotlied Murder Story). En inderdaad, de springerige invloed van Sparks klinkt in de toetsen- en zanglijn van No Cure.
Andere associaties: door de orkestrale toevoegingen (cello's in het slot van Pleasantly Disturbed), denk ik aan E.L.O., wier Out of the Blue gelijktijdig, inmiddels voor de 79e week in de Britse albumlijst stond. En het orgeltje, de opbouw plus zanglijn van Destiny ? The Stranglers, toch?
Maar vooral een eigen onstuimigheid, waarin de nodige variatie langskomt. Soms dansbaar met viool in Pleasantly Disturbed, of anders-swingend in Chelsea Girl of het op een scheurende gitaar leunende Wasteland met even later een prominente synthesizer.

Bescheiden succes in het Verenigd Koninkrijk met single Life in a Day : het haalt in mei 1979 #62. Als album echter succesvoller met als hoogste notering #30 in diezelfde maand.

Mijn reis door new wave kwam van OMD's debuut. Omdat ik Elvis Costello's Armed Forces en XTC's Drums and Wires al eerder beschreef, vervolg ik in mei '79 bij de enige hit die The Rumour zelfstandig in Nederland scoorde, te vinden op Frogs Sprouts Clogs and Krauts van het jaar ervoor.