The National - Trouble Will Find Me (2013)

Tauro jongen, het gaat gebeuren..binnenkort. Het kwartje vallen??
Een onbarmhartige Tsunami aan kleingeld dondert vanuit de hemel op je gestel. Je moet je huis in vluchten en draait nog één keer The National. Trouble has finally found you.
Langzaam word je overmeesterd door Demons. Het repeat knopje op jouw CD speler is jouw kameraad waar je op kunt vertrouwen. Je bent hard to find maar hebt andere belangen.
Op vakantie wil je niet meer, eten ho maar, je vriendinnetje?. Je verteld haar dat dit the Last Time is.

Doe me echter één plezier; don’t swallow the cap. Is niet goed voor je.

Even normaal doen.

Waarom zo zuur?

Ik had veel van deze nieuwe plaat verwacht. Teveel, zo bleek. Ben over de eerste teleurstelling heen en kan nu vrijer luisteren. Mijn stem met een halfje verhoogd.

Vond ik wel bij de stijl van de muziek passen

Getuige het eerste nummer zou de smaak zout eerder bij de muziek passen dan.

Herkenbaar. Had zelf precies hetzelfde, totdat ik ze een keer live heb gezien. Geweldig mooie bezieling op het podium, alles klinkt live veel echter, emotioneler en rauwer. Matt Berninger nipt nog eens aan zijn glas droge witte wijn en deelt het publiek tussen neus en lippen meede hoe depressief hij is.. Prachtig!

Ik wil enorm graag de film 'Mistaken For Strangers' zien? Weet iemand waar die te vinden is? Het lijkt een onmogelijke opgave

Zie: The National

Ps; geduld hebben en rustig afwachten dus.

Ik ga naar 5 sterren. Dit album weet me net zo te raken als High Violet, en dat is één van mijn favoriete albums. Het blokje Heavenfaced/This is the Last Time/Graceless is echt adembenemend. Trouble Will Find Me is weer een fantastisch album, en voor mij zelfs de nummer 1 van 2013 tot nu toe.

Wat voor mij the National zo sterk maakt, zijn o.a. de zangmelodieën. In Pink Rabbits bijvoorbeeld, magistraal. Ik weet niet meer waar, maar ooit 's gelezen dat een National nummer ontstaat door Matt die gewoon wat zit te neuriën. Dat zal de basis en vorm worden voor de muziek, en dan komt er tekst aan te pas. De Black Sabbath methode dus. Ook iets wat ik zeer kan waarderen is hoewel de teksten altijd zeer emotioneel zijn, de nummers (behalve dan misschien op High Violet) altijd hun kleinschaligheid blijven behouden. Kleinschaligheid als in niet theatraal. Emotioneel maar niet dramatisch ("I don't want you to grieve but I want you to sympathise"). En met de nodige relativering (denk maar aan de clip van Sea of Love).

Toen ik de cd de eerste keer beluisterde, vond ik hem minder dan de vorige albums, maar telkens hij opligt, wordt ie beter en beter. Vele groepen brengen cd's uit waar er twee tot drie knallers van songs tussenzitten, maar The National doet het opnieuw andersom: slechts enkele nummers zijn wat "minder", terwijl de rest allemaal knallers zijn. Begonnen met vier sterren, daarna 4,5 en nu uiteindelijk 5.

Raar maar waar zijn dit net 2 van de 3 nummers die me het minst doen en maar wat voorbijwaaien in mijn oogpunt.

Mhm, volgens mij is het juist dat de band nummers schrijft (instrumentaal) en Matt uitkiest welke hij wilt gebruiken. Heb ik in een interview gehoord, dus dat is precies andersom hoe jij het omschrijft ;p.

Nrs 1 t/m 5 hors-categorie : 2.5 sterren
Nrs 6, 7 en 8 eerste categorie: 1 ster
Nrs 9 t/m 13 tweede categorie: 0.5 ster

Overall ranking voor dit album nu nog steeds 4 sterren - misschien stijgen naar 4.5 mogelijk als ik sommige nummers uit de reeks 9-13 beter zou kunnen gaan waarderen, maar deze kans is klein...

Maar laat het duidelijk zijn minstens 8 nummers van zeer goed tot uitmuntend niveau is een prestatie van jewelste in deze muziekmaatschappij van tegenwoordig! Het is een constant gevecht tussen kwaliteit en kwantiteit; kortom liever een album met 8 juweeltjes dan een cd volgieten zoals sommige artiesten doen tegenwoordig, varierend van minimaal 13 tracks tot 16/17 of meer....

Grappig: ik vind het eind van het album juist het beste, daarna het midden en daarna het begin.

Bij eerst het begin, dan het einde en dan pas het midden.

Volgens mij ben ik één van de weinigen die dit album niet boeiend vind lijkt wel.

Na High Violet had ik toch wel een nieuw geluid verwacht, een soort van lichte verandering. Wat The National hier doet is de lijn van High Violet letterlijk doortrekken. Sterker nog, de nummer van High Violet hadden ook op deze plaat kunnen staan. Tuurlijk: de melodien zijn mooi, de stem van Matt Berninger is bijzonder, maar het kabbelt mijn inziens maar voort. Nergens wordt ik verrast. Misschien komt dit ook wel door de monotome stem van Matt.

The Boxer is één van mijn favoriete albums ooit, waarschijnlijk door de grotere variatie in songs, de uitschieters en de wat dreigerende drums.

Vind het voorlopig super saai na een eenmalige luisterbeurt!!!

Matt Berninger is geen Ozzy inderdaad

Natuurlijk is dit geen radicale stijlbreuk maar stellen dat de nummers van Boxer (niet The Boxer, ben ik de enige die altijd een beetje meewarig de wenkbrauwen frons als mensen niet eens de titel van één van hun zogenaamde "favorieten aller tijden" juist kunnen aangeven?) evengoed hier op hadden kunnen staan is even juist als zeggen dat de nummers van Boxer even goed op High Violet hadden kunnen staan. High Violet is een totaal ander album qua lyrics, productie en songwriting. Natuurlijk wel door dezelfde mensen gemaakt.


Dat krijg je natuurlijk als een album een ganse tijd bovenaan de rotatielijst staat, luisteren mensen wiens top 10 volgestouwd is met (slaapverwekkende) prog hier ook eens naar en concluderen ze vervolgens dat het maar niks is. Hopelijk komt Editors binnenkort daar toch eens op #1 en vangen zij wat haat-stemmen.

Na 1-malige luisterbeurt een 1,5 geven is een beetje snel conclusies trekken. Misschien moet je m nog eens 3 a 4 keer luisteren.
Of is dit aan dovemansoren gericht?

Eerlijk gezegd betwijfel ik of user _Ozzy_ dit ooit goed gaat vinden, een vluchtige blik op 's mans stemgedrag wijst toch op een duidelijke voorkeur voor een ander soort muziek. Dan heeft het effectief weinig zin om jezelf te pijnigen natuurlijk, ik ga ook niet tot in den treure naar The Mars Volta of Dream Theater luisteren in de hoop het ooit te "vatten" (ga er nu ook wel niet op beginnen stemmen).

@ Morinfen: Mijn nederige excuses voor het verkeerd spellen van (The) Boxer.

Ik bedoel meer te zeggen dat de nummers van High Violet en TWFM in mijn ogen te gepolijst zijn. Boxer spreekt mij veel meer aan, misschien ook wel omdat dit mijn eerste kennismaking met The National was.
Sterker nog: High Violet draai ik vrijwel nooit meer, voor TWFM geldt hetzelfde. Het album komt op mij over als één groot voortkabbelend nummer, zonder echt spannende momenten. Vandaar de 2,5 ster.

Okay dan. Misschien dat je het "kenningsmakingsalbum" altijd wel wat hoger zal inschatten ja, vandaar dat ik persoonlijk Alligator (het eerste album dat ik hoorde van dit gezelschap) prefereer. Boxer blijft een klasse-album heeft eerlijk gezegd een tikje van zijn aantrekkingskracht verloren in de loop der jaren: blijft een plaat die staat als een huis als je het van begin tot einde uitluistert maar er staan een aantal nummers op (racing like a pro, guest room, green gloves, ...) die mijns inziens eigenlijk alleen maar binnen de context van het album volledig tot hun recht komen iets wat Alligator, High Violet en Trouble Will Find Me wat minder hebben. Ik heb hier al een aantal keer aangegeven dat High Violet me minder lag wegens wat te populistisch maar in realiteit is Boxer op hun debuut na tegenwoordig het National-album waar ik het minste nummers van ga beluisteren.

Ik vind dit eigenlijk ook niet zoveel "gepolijster" dan Boxer. Boxer was net het album waar de hogere productiewaarden hun intrede deden (hoger budget zal daar wel voor iets tussenzitten), Alligator was een pak rauwer.

Toch vind ik het vreemd dat indien je Boxer hoog aanslaat dat je dit dan plots compleet niks vindt. Zeker als je zelf aangeeft dat er geen sprake is van een radicale stijlbreuk. Of moet een band elke keer een Radioheadje-circa-Kid-A doen om interessant te blijven?

Wat een zalige plaat toch weer! Ik was direct verkocht en dat was geleden sinds Let England Shake van PJ Harvey. Zelfs bij het fenomenale Push the Sky Away van Nick Cave & The Bad Seeds duurde het toch even eer mijn kwartje viel.

- Topnummers hier zijn: Graceless, This is the Last Time, Heavenfaced en Slipped (deze laatste twee zijn hier niet zo geliefd als ik naar de statistieken kijk, vreemd!) 10/10

- Ook heel goed zijn: I Should Live In Salt, Don't Swallow the Cap, Humiliation en Pink Rabbits 9,5/10

- Fireproof en Hard to Find vind ik de mindere goden, maar nog altijd 8/10.

- De niet genoemde nummers krijgen 9/10.

En die uitgesproken vergelijkingen met de vorige platen snap ik niet. Ik kan dan weer niet zeggen wat de beste The National plaat is. Sad Songs for Dirty Lovers reken ik nog niet mee als een topper, maar welke van de vier laatste albums? Ik zou 't niet weten, ze krijgen van mij allemaal 4,5*.

Zowel op Alligator, Boxer, High Violet als Trouble Will Find Me staan geniale nummers afgewisseld met nummers die dat net niet zijn, maar die toch nog altijd heel goed te noemen zijn. De écht zwakkere songs van die vier platen samen zijn op 1 hand te tellen. Op Alligator een stuk of drie en op HV ook een paar, maar voor de rest krijgen alle nummers van mij 5* of 4*.

Ik begrijp diegenen dus niet die zeggen dat het vanaf HV (en volgens sommigen al vanaf Boxer) serieus bergaf ging. Ik heb hier nog altijd geen plausibele uitleg gelezen wat er sindsdien verkeerd zou gegaan zijn? De zangmelodieën en de stem van Matt?, de teksten?, die inventieve drumpatronen van Bryan?,...?
Neenee, dezelfde ingrediënten zijn op alle vier de platen even sterk aanwezig wat mij betreft.

En wat moet ik met uitspraken als: "TWFM is te gepolijst in vergelijking met Boxer" of "Is totaal anders qua productie"? Mijn wenkbrauwen fronsen als ik dat allemaal lees. Ik zou weleens willen weten waarom? Dat Alligator meer rauwe nummers bevat dan op de 3 opvolgers, daar kan ik nog inkomen, maar daar staan toch ook al een heleboel nummers op die even goed op de Boxer, HV of TWFM hadden kunnen staan? Het enige wat je ze dan zou kunnen verwijten is gebrek aan verandering, maar daar hoor je mij zeker niet over klagen. Wat mij betreft hoeven ze zichzelf niet telkens opnieuw uit te vinden.

Ik vind dus helemaal niet dat op TWFM de instrumentatie voor het overgrote deel van de nummers op de achtergrond acteert in functie van Matt zijn zangpartijen. Het is fifty-fifty zou ik durven zeggen.

Al die verschillen tussen de platen vind ik ook helemaal niet zo uitgesproken als hier door sommigen wordt beweerd. Ik vind dat je op elk van de 4 albums voorbeelden hebt van nummers waar de strakke drumpartijen meer uit de verf komen dan op andere nummers. Conversation 16 is misschien wel hun meest drum-driven nummer en dat staat op High Violet.

En productie, mixing, mastering... Ik zou de proef wel eens op de som willen nemen en van elk album 2 nummers uitkiezen en dan die 8 nummers door mekaar branden op een cd (bv. Anyone's Ghost, Guest Room, Graceless, Karen, Slow Show, Daughters Of The Soho Riots, Bloodbuzz Ohio en Heavenfaced).
Dan geef ik die cd aan een 'The National'-leek met een muzikaal oor en vraag ik om de paartjes weer te groeperen. Welke nummers zijn van cd1, welke van cd2, cd3 of cd4. Zou 't 'm lukken? Ik betwijfel het.

/edit: En nu is Morinfen zijn bericht waar ik op antwoordde opeens verdwenen

Ja, dat is dus mijn schuld. Ik kreeg het gevoel dat ik mezelf aan het herhalen was en verwijderde waarschijnlijk net toen jij een antwoord aan het typen was. Excuses hiervoor.

Om er nog even op in te gaan: ik vind dat op High Violet Matts zangpartijen grotendeels de muziek volgen, gevolg is dat je daar meer herhaling in de lyrics krijgt en stukken die wat minder cohesief aanvoelen maar nu eenmaal gezongen worden omdat ze matchen met het wat epischere karakter van de muziek (bv de climax van England of Terrible Love). Op TWFM daarentegen staan naar mijn aanvoelen de vocale melodieën meer centraal, Matt haalt ook op een aantal nummers noten die hij op voorgaande albums niet gehaald heeft (soms loopt dat ook minder goed af zoals mijns inziens op het slot van Heavenfaced) en daardoor vind ik de teksten ook wat sterker omdat hij minder gedwongen lijkt te worden om "zomaar wat" te zingen dat overeenstemt met de melodieeën die de Dessner-broers hem aanreikten. Het zijn zeer subtiele verschillen maar het zorgt bij mij toch voor een beduidend ander gevoel.

Op elk album heb je trouwens wel een aantal nummers die voortgestuwd worden door de drums (op dit album b.v. ook met Graceless) maar op Boxer lijkt het percentage me toch net iets hoger te liggen. Boxer vind ik net iets meer op post-punk invloeden steunen dan hun andere albums.

Maar zoals gezegd: The National is inderdaad niet de band van de radicale stijlbreuk dus een leek zal waarschijnlijk niet meteen alles uit elkaar kunnen halen, neen. Ik volg je wel in je punt dat het een beetje vreemd is om te doen alsof ze nu aalgladde muziek maakten tegenover een vermeend ruwer karakter van Boxer. Zo ver ligt het inderdaad allemaal niet uiteen.

Geen dovemansoren, ga ik zeker doen!!!

Ik heb na een goed aantal luisterbeurten toch best moeite met Hard to Find!

Na Pink Rabbits voelt Hard to Find voor mij als een uitzitter, en soms skip ik em ook.