Sigur Rós - Kveikur (2013)

Ik heb je anders wel afdoende weten watertanden bij een lauw opgewarmd broodje dat ergens sinds eind de jaren 70 in de diepvriezer zat ter verkommeren. Misschien moeten de jongens van SR ook zo'n robothelmpje opzetten om nog relevant te zijn na die 5 jaar die jij voorziet? Of misschien moeten ze er gewoon een jaar of 8 mee ophouden, geen betere formule vandaag de dag om "relevant" en "vers" te blijven voor het jonge volkje dan gewoon niks uit te brengen. Leve de luiheid en bands die een decennium daadwerkelijk niks uitbrengen! En foei aan die onverlaten die CD's blijven releasen en zich daarop herhalen. Bah!

En voor de rest vat Urbanoetang het perfect samen. Al wil ik nog dit toevoegen: leg hun vorige plaat Valtari en Kveikur na elkaar op en beweer dan nog eens dat ze hetzelfde trucje herhalen zonder ter plekke te sterven van plaatsvervangende schaamte.

En neen, ik vind dit geen wereldplaat: vandaar ook "maar" de 4 sterretjes. Maar dit verdient toch beter dan versleten te worden als een herhalingsoefening gewoon omdat ze hierop ook Ijslands zingen ofzo.

Amen Broeder, maar leg dat maar eens uit aan luisteraars zoals Dikke Darm, maar pas op voor je het weet word je in het hokje 'fanboy' geplaatst.

Beetje flauw om RAM hierbij te betrekken. Je kan een hoop ervan zeggen, maar niet dat het zo ontzettend hetzelfde is als hun vorige werk. Ik kan er ook niets aan doen, maar Isjaki en het titelnummer hier vind ik eigenlijk ronduit matig (rond de 2,5/3*). Brennistein (het nummer, maar ook de ep) bevalt me wel goed. Gaat de rest van het album dan ook meer die kant uit?

Ik vond jouw mueslie-beschouwing ook een beetje flauw, klonk een beetje als één van die vreselijke P4K-writers ofzo die zonder al teveel grond beslist dat bepaalde bands na x aantal albums plots ophouden met "hot" te zijn. Dan kan je maar beter zo weinig mogelijk uitbrengen eigenlijk. Ik denk trouwens dat misschien wel een beetje het grootste probleem van dit album is dat hij was teveel verschillende kanten uitschiet eigenlijk.
De titeltrack ligt in het straatje van Brannistein, de rest niet echt.

Sigur Ros, een herhalingsoefening. Dat er uberhaupt mensen zijn die dat vinden.

Niet meer relevant, is ook te betwisten maar die snap ik nog, maar herhaling van zetten? Dat kan niet.

Dit kan ik mij goed voorstellen ja, hoewel ik mij niet stoor hieraan. De voorgaande Sigur Rós platen waren alle een bijzondere muzikale trip om af en toe te nemen, en achteraf was ik er even klaar mee. Kveikur breekt die trend door alle stijlen van de band te combineren, wat resulteert in een variërende plaat die ik altijd op kan zetten (en soms direct daarna). Wellicht dat hij daardoor wel wat sneller gaat vervelen...

Ook kan ik mij voorstellen dat veel mensen dit te catchy vinden; iets wat ik bij de zanger zijn soloplaat ook had, maar een gevoel wat hier gelukkig achterwege blijft.

de meesters van de muziek:)
hraftntinna, dat is toch pure schoonheid alweder:)

Isjaki, wat is dat eigenlijk voor muziek? Post-pop? Gewoon prachtig

Mijn tweede kennismaking met deze band. Laatst ( ) geprobeerd en haakte na 4 nummers af. Dit album is voor mijn gevoel een stuk makkelijker, na twee luisterbeurten beginnen sommige nummers al iets vorm te krijgen. Ik ben erg tekstueel ingesteld en dat maakt het lastig om te luisteren en tevens is dit niet helemaal mijn muziek, maar doordat het donker is en soms behoorlijk beukt geef ik het nog een paar flinke draaibeurten (ben benieuwd)

Het is een beetje ongelukkig dat je begint met de meest experimentele plaat en dan met de in mijn ogen slechtste plaat verder gaat. Zeker voor iemand die nog nooit eerder iets heeft gehoord van Sigur Rós zouden dat niet de platen zijn die ik zou aanraden. Dan denk ik eerder aan Takk..., of mijn persoonlijke favoriet, Agaetis Byrjun.

Aangezien hij door het donkere en dat het 'soms behoorlijk beukt' Kveikur nog wel een paar draaibeurten gaat geven, zou ik hem zelf niet Ágætis Byrjun aanraden. Takk misschien (door Sæglópur bijvoorbeeld), maar ik denk dat hij wat dat betreft beter deze kan blijven proberen. En mits het kwartje valt ( ) nog eens een keer (ben je wel bij de tweede helft van dat album gekomen Fluvver?).

Nee, alleen de eerste vier nummers. Bij het luisteren van () was ik ook in de sportschool, dus echt met muziek luisteren ben je dan ook niet bezig. Maar ik dacht:"pffff dit vergt voor mij weer veel tijd om te begrijpen, ik heb daar nu geen zin in". Bands als Tool, opeth, mastadon enz duren bij mij vaak 20 luisterbeurten voordat het kwartje valt en dat zal bij Sigur Ros tevens zo zijn denk ik. Daarom deze om erin te komen, het dreunt meer.

Niet bepaald een goede activiteit of plaats om dat bij op te zetten inderdaad. Probeer het is in je luie stoel na een lange dag op werk. Liefst in de winter ook of als het regent buiten.

En luister eens de laatste vier nummers van ( ). Het eerste deel is melancholisch en rustig, maar het tweede deel is donker en confronterend en eigenlijk het tegenovergestelde. Die laatste vier (en de afsluiter helemaal) rocken meer dan alles op Kveikur, hoewel in de wat minder traditionele zin.

We schrijven mei 2012. Sigur Rós brengt een vervolg op hun met gemengde gevoelens onthaalde plaat Með Suð Í eyrum Við Spilum Endalaust, getiteld Valtari. Het betrof een intimistische plaat, die terugkeerde naar de ambient waarmee het voor hen allemaal begon. De bombast van de vorige twee platen werd achterwege gelaten. Met Kveikur zorgt Sigur Rós voor een tweede ommezwaai in hun carrière. De plaat klinkt grover, ruwer en vooral luider dan zijn voorgangers. de piano wordt, mede door het vertrek van toetsenist Kjartan Sveinsson, meer op de achtergrond gedreven en de bas en drums krijgen een prominentere rol. Het resultaat is combinatie van hamerende industrial, catchy popsongs en hier en daar een tikkeltje ambient.

Niet geheel wat je van een Sigur rós album verwacht dus, maar het resultaat mag er zijn. Opener Brennisteinn en titeltrack Kveikur zijn de ideale voorbeelden van de nieuwe, ruigere sound. daverende drums en overstuurde bassen vormen de basis, maar de engelenzang van zanger Jónsi weet de nummers toch het typerende geluid van Sigur rós mee te geven. De hardere sound van de groep spreekt erg aan en levert meteen twee hoogtepunten van het album op.

Een ander hoogtepunt komt al snel in de vorm van Hrafntinna. de hoge zang wordt begeleid door rammelende klokkenspelen en het nummer eindigt met een prachtige treurmars, gebracht door de blazers. Een verrassende track die, zelfs naar Sigur Rós maatstaven, briljant te noemen is.

Naast deze nummers bevat de plaat ook enkele tracks die terugblikken op het eerdere werk van het Ijslands gezelschap.het sfeervolle Yfirbord opent met een rustige soundscape , maar deze wordt al gauw bijgestaan door een pulserende drumbeat en deels overstuurde vocals, die het nummer toch wat meer richting de nieuwe sound sleuren. Var doet dan weer meer denken aan Valtari. Het is een heerlijk ambient stuk, gecomponeerd op de piano, dat helaas slechts drie minuten duurt.

Dat sigur ros degelijke popsongs kan schrijven bewezen ze eerder al op Takk… en vooral Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust. De popnummers op Kveikur behoren, met uitzondering van single Ísjaki, helaas niet tot deze categorie. Degelijke songs, daar niet van, maar nummers als Stormur en Bláprádur kunnen zich lang niet meten met kleine meesterwerkjes als ‘Hoppipolla’ en ‘Við Spilum Endalaust'.
Rafstraumur doet met zijn elektronische bliepjes dan weer erg denken aan het solo-uitstapje ‘Go’ van Jónsi, wat een weinig overtuigende song tot gevolg heeft.

Sigur Rós heeft met Kveikur een waardige opvolger voor Valtari te pakken. de nieuwe stijl pakt verrassend goed uit en de hardere nummers behoren tot het betere werk van de band. Helaas gooien de middelmatige popsongs wat roet in het eten, maar al bij al doet dit vrij weinig afbreuk aan het album. Sigur Rós kiest voor ruiger en donkerder, en dat is een beslissing die ik enkel kan toejuichen.

4,0*

Toptracks

- Brennisteinn
- Kveikur
- Hrafntinna

Complimenten. Zo mag je nog meer albums beoordelen. Erg goed.

Zeker als je bedenkt dat het z'n eerste post is.

Nou bedankt . Ik kwam hier in de eerste plaats om gewoon wat te praten over muziek, maar toch maar eens een recensie geschreven. Fijn dat hij beviel .

Zoals we van Sigur Ros gewend zijn is dit weer een erg sterke plaat. Toch vind ik dat de meerderheid van de nummers het niet haalt bij ouder werk van bijvoorbeeld ( ) en Takk... Nu weet ik dat de nieuwe sound ook aardig ver afwijkt van de stijlen op de bovengenoemde albums, maar toch mis ik het sprookjesachtige en betoverende op een aantal nummers. Desondanks een zeer sterk album

Ísjaki, een van mijn favo Sigur Ros nummers. Wat een ongekend mooi nummer.

Hoe heb ik deze kunnen missen? Ik ontdek dus echt vandaag pas dat Sigur Rós een "nieuw" album heeft uitgebracht... Het zal er vast aan liggen dat ik vind dat ze vanaf Með Suð geen goede albums meer hebben geproduceerd. Maar dit klinkt wel goed zo op het eerste gehoor. Brennistein komt er lekker in beuken, en de paar nummers erna sluiten er goed op aan. Op het eind verflauwt mijn interesse weer een beetje, maar misschien ligt dat aan mij. Dit album gaat nog vaker beluisterd worden.

Daarmee bedoel je dus enkel Valtari?

Nee, die "vanaf" was inclusief. Dus ook Með Suð vond ik niks. Misschien had ik beter "na Takk" kunnen zeggen.

Neenee, niet per se. Jouw formulering klopt zeker ook, ik wou het gewoon even checken
Ik vind nl. dat Með Suð echt nog wel een paar pareltjes staan heeft, zoals een Fljotavik en in iets mindere mate Festival. Ara Batur is een love it or hate it song, maar ik behoor overduidelijk tot de eerste categorie.

Valtari was briljant. Dit is aardig. Meer niet.

die vocale uitbarsting op het einde van Hrafntinna had van mij wel een stuk langer mogen duren. Onbegrijpelijk dat die zo kort is, dan was dat nummer het hoogtepunt van het album geweest.

Maar al om al weer een fijn album. Niet meer, niet minder. Zelfde geldt voor Valtari.

Maar het niveau van Agaetis, ( ) en ja, ook Med sud i eyrum, wordt niet gehaald

Valtari verdient alleszins wat meer bijval maar het is nu eenmaal niet de meest toegankelijke plaat.

Voor de rest is dit qua niveau wat mij betreft gelijkaardig aan Valtari, Takk en (): paar nummers van topklasse (Hrafntinna, titeltrack), 2tal minder nummers en de rest is niet minder dan zeer degelijk. Eigenlijk zijn ze na hun debuut maar één keer onder de lat doorgegaan en dat was met het weinig samenhangende en wat aan complexiteit ontbrekende Með Suð, maar anderzijds vind ik Ágætis Byrjun ook wel hun enige plaat die consistent geweldig is van het begin tot het einde. Nu ja, voor mijn part mogen ze gerust tot het einde der tijden 4sterren-platen blijven maken.

Net als zijn voorganger een erg goede plaat. Iets donkerder idd, maar ik vind het nog steeds typisch Sigur Rós. Ook een goede keuze dat de plaat niet meerdere instrumentale nummers op het einde heeft (op dit album dus alleen echt laatste nummer), dat was namelijk de reden dat ik Valtari 4* gaf i.p.v. 4,5*. De nummers met zang vond ik op Valtari bij vlagen fenomenaal, op dit album vind ik ze vrijwel allemaal gewoon goed of erg goed. En Jónsi blijft een geweldige en unieke zanger.

4*

Dit vat het wel goed samen eigenlijk.

Nah Valtari zwemt wat in rondjes en is zelfs voor een 'ambient' plaat wel erg onsamenhangend. Een eenheid vormen gaat hier weer geweldig.

Ik vind beide platen niet geweldig. Wat mij betreft staan er op beide platen te veel vullers, en is er niet echt sprake van een eenheid. Bij Valtari nog iets meer dan bij Kveikur, zou ik dan zeggen.