Sigur Rós - Kveikur (2013)

Sigur Rós klinkt op 'Kveikur' weer als vanouds (maar doet echter geen herhalingsoefening). Ik hoor weer de duizelingwekkende drums van Orri Páll Dýrason die als onweer uit je speakers knallen, de doordringende baslijnen van Georg Hólm en een weer energieke Jón Þór Birgisson. Bovendien hoor ik weer songs (zover je bij Sigur Rós van songs kan spreken) i.p.v. de saaie ambient-achtige stukken op 'Valtari' die nergens heen leken te gaan. Kortom, ik hoor weer Sigur Rós! Prachtige plaat!

Het fijne aan deze plaat is dat hij eens niet zo deprimerend is maar ook niet weer zodanig 'blij' als Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust begon. Heerlijke album dat de stijlen van de afgelopen jaren van deze IJslandse band samen laat smelten met Industrial voor een nieuwe sound, zonder af te doen aan de oude sound. Erg knap. Geen herhalingsoefening maar ook geen stijlbreuk waar je van achterover slaat.

Na het “tussendoortje” Valtari is daar dan het album van Sigur Rós waar iedereen op heeft gewacht. Met Brennisteinn en Kveikur laat Sigur Rós daadwerkelijk een ander geluid horen wat totaal niet te vergelijken is met het rustige werk van de vorige plaat Valtari. Maar hoewel Brennisteinn en Kveikur geweldige nummers zijn, zullen ze niet uit kunnen groeien tot mijn favorieten, al klonk het live verdomd lekker. Ik droom liever weg bij Sigur Rós en mede daarom is het album Valtari voor mij veel beter dan het album Kveikur. In Valtari hoorde ik meer durf en originaliteit en ging Sigur Rós bovendien een richting in die mij goed beviel. Met Kveikur is weliswaar ruimte voor vernieuwing, maar klinken ook veel nummers als tussendoortjes in de weliswaar meest positieve zin van het woord.

Maar zoals altijd is er genoeg te genieten op een nieuwe plaat van mijn meest gedraaide band. Een favoriet is Stormur waarin Jónsi op zijn kwetsbaarst te horen is. Yfirboro kenmerkt zich door een prachtig begin dat mij doet denken aan de beste nummers op ( ). Verder een schitterend nummer met een klassieke opbouw die mij nog niet kan vervelen. Daarbij is het einde ook weer machtig mooi. Isjaki is toch wel het nummer dat het snelst herkenbaar klinkt, maar daarmee ook het minste indruk maakt. Jammer dat ze dit nummer hebben gekozen om te spelen als lichte tegenhanger van de wat zwaardere nummers tijdens recente concerten.

Gedeeltelijk, maar niet helemaal, zo is te lezen op een zeer complete wikipediapagina:



Zelf overigens vandaag deze plaat op vinyl besteld, maar moet er wel drie weken op wachten
Gezien de positieve beoordelingen wordt het lang wachten!

Volgens mij is dat "Hooplands" sinds ( ) niet meer gebruikt, maar daar kan ik me in vergissen.

Jonsi zingt na ( ) voor het grootste deel in het IJslands, maar er komen in sommige nummers nog wel vlagen van het verzinseltaaltje terug.

Even uit het hoofd de nummers die geheel in Vonlenska zijn:

Ik had altijd de indruk dat Kjartan een zeer grote inbreng had in deze band. Viðrar Vel Til Loftárása, Ara Batur, Olsen Olsen, Hoppipolla, Svefn G Englar, Ekki Muk etc. lijken mij allemaal nummers waarin hij met zijn creatieve mind volledig zijn ei kwijt kon. Denk aan het klokkenspel, pianowerken en de fluit. Toen ik hoorde dat hij echt weg was begon ik me toch wel wat zorgen te maken. Want mij leek het vooral de combi van de band wat het zo briljant maakte. Jonsi solo is bijvoorbeeld niet mijn ding.

Ik verwachte van dit album dus eigenlijk niet al te veel. Minder opbouwende nummers. En vooral minder lange nummers. Maarjah... het blijft Sigur Ros.

Brennistein:
Dit nummer al 2x live gehoord en is gewoon een heerlijk vernieuwende plaat. Weinig op aan te merken. Deze knalt en dat bevalt! Al moet ik zeggen dat ik deze niet zo vlug meer draai.

Hrafntinna:
Ook al live gehoord en deze vond ik toen niet geweldig. Nu ik deze vaker heb gehoord is het een van mijn favoriete nummers (nr.3) op het album. Mooi die ''bellen'' en die zachte doffe drum. Hierop vind ik Jonsi beter dan Brennistein. Heerlijke plaat.

Ísjaki:
Samen met Kveikur mijn voorlopige favorieten. Kort maar krachtig. Heerlijke drums en Jonsi doet het heerlijk hier. Hoorde deze laatst op de radio. Dat deed me toch wel glimlachen. Nu al kapot gedraaid.

Yfirbord:
Ik vind dit nummer zeker niet de beste maar ik vind dit wel mooi bij het album passen. Mooie afwisseling. Begin ook deze wel steeds mooier te vinden. Die geluidseffecten klinken super hier.

Stormur:
Toen ik deze hoorde had ik deze meteen op repeat gezet. Heerlijk geluid. Meer ''poppy'' dan ik gewend ben maar ik had het ook wel verwacht. Ook na een maandje ofzo vind ik dit nog steeds een lekker plaatje.

Kveikur:
Samen met Isjaki mijn favoriet. De nummers waarop Orri zich mag uitleven vond ik altijd al uitblinkers (Popplagid en Ebow bv.). Orri moet ik wat vaker los gaan. Beest van een plaat dit! Live klonk dit ook briljant. Mooie effecten, mooi achtergrond gezang en die ''bellen'' wat het album wel een beetje kenmerken komen hier volledig tot zijn recht. Kwalitiet.

Rafstraumur:
Alweer een wat hoger ''pop-gehalte''. Toch een fijne plaat dit. Niet briljant maar zeker goed.

Bláþráður:
Had bij mij even nodig maar ik begin dit echt een toppertje te vinden.

Var:
Heerlijke afsluiter. Dit is gewoon Sigur Ros. Die strijkers, de piano... Wat een gevoel! Doet me toch wel een beetje aan de ''oude'' SR denken.

Al met al vind ik dit nu een heerlijke plaat. Vernieuwend en vooral pittig. Toegankelijker en het industrial geluid vind ik prima passen bij het album. Ik betwijfel wel aan de houdbaarheid omdat deze een stuk toegankelijker is. Dit betekend bij mij vaak dat ik deze na een half jaar nog amper draai. Maar tot nu toe gewoon 5 sterren weer voor de boys. Mooie comeback. Ik hoop stiekem wel dat Kjartan ooit nog een keer gaat meewerken aan een album zodat we weer de langere, klassieke en vooral de fantastische climaxen kunnen horen!

Nuttige info, bedankt!

Ik was een beetje uitgekeken geraakt op deze band, voor mijn gevoel werden ze steeds meer een parodie op zichzelf, en het spreekt dus enorm voor dit album dat het dwars door mijn cynisme heen weet te breken en mij in één klap weer tot mijn oren verliefd laat zijn op de ongrijpbare klanken waar deze IJslanders patent op hebben.

Bijna vijftien jaar geleden is het intussen, dat Sigur Rós zich vestigde als een van de belangrijkste bands van het muzikale tijdperk dat aanving rond de eeuwwisseling, en ‘Ágætis Byrjun’ en ‘( )’ de IJslanders een iconische status bezorgden. De verzonnen taal waarin gezongen werd, de onaardse soundscapes, het hemelse falset van Jónsi, de schaarste van interviews en catharsische live-evaringen maakten dat de mythe al snel dreigde boven zichzelf uit te stijgen. Wat Jónsi dan weer aanzette tot de terloopse beschrijving van Sigur Rós als “just four guys in a band”. Zoals u wellicht weet, moeten we daar bij het verschijnen van ‘Kveikur’ (zeg: “quake”) van maken: “three guys in a band”. De afwezigheid van multi-instrumentalist Kjartan Sveinsson op de Valtari-tour was wellicht al een teken aan de wand, maar pas in januari werd het officieel: Sigur Rós is voortaan een trio. Live bleek dat alvast geen onoverbrugbaar gemis, maar wat doet dat met het studiowerk van een band die twintig jaar lang met zijn vieren aan het roer stond?

Lees meer

Bij 'Valtari' was ik ze echt kwijt, maar deze plaat laat weer mooie kanten van Sigur Rós horen. Soms grimmig kil industrieel, soms sprookjesachtige klanken, soms verstilde bijna ambientachtige klanken. Het past mooi in elkaar. Ik zal nooit een absolute fan worden van deze band, maar een mooi album is het.

Wat een geweldige plaat! Heb Sigur Ros altijd wel leuk gevonden maar het kwam nooit echt goed aan. Bij deze plaat is dat anders. “Brennisteinn” beukt er gelijk goed in. Prachtige productie, rauw, grof, maar toch subtiel en vol schoonheid. De plaat voelt als een tegenhanger van het dromerige “Valtari”. Alsof we in het donkere bos zijn beland van de “Valtari wereld”. Met als absolute hoogtepunt “Kveikur”. Wat een geweldig nummer is dat! Sigur Ros op zn meest onheilspellend en gritty. “Stormur” voelt dan weer als een soort euforisch “vrolijk” hoogtepunt in een toch wel redelijk duister album (ook weer niet te, de balans is goed gemaakt). Het leuke is dat ik door deze plaat “Valtari ” er weer eens bij heb gepakt en die bevalt me nu ook veel beter dan toen die uit kwam. Juist als rustig dromerig en sferische tegenhanger van dit prachtige en duistere “Kveikur”. Artwork is, zoals altijd bij Sigur Ros, weer prima in orde. Past perfect bij de plaat. Heerlijk! 4,5*

Dit kan wel eens de Sigur Rós plaat zijn die ik in de toekomst het vaakst in zijn geheel ga draaien!! Waar op de vorige platen (muv Valtari) een aantal bovenaards mooie liedjes staan zijn dat geen platen die ik in zijn geheel uitzit. Deze is lekker kort en puntig en de aandachtsboog verslapt geen moment. Geen hoge uitschieters (vooruit, misschien Brennisteinn), maar 50 minuten luisterplezier!!

Een hoop gepingel pangel in lagen opgenomen, met een een zangstem (waarom zo hoog?) waar ik stemmen in mijn hoofd van krijg volgens mij is alles gewoon 800x vertraagd opgenomen & afgespeeld althans daar klinkt het naar. Het onverstaanbare taaltje maakt de hel bende compleet. Kortom niet mijn ding....

Eerste reactie van iedere nieuwkomer. Ik zou het als ik jou was doorzetten. En wat is er mis met een plaat met een experimenteel karakter?

Even over de plaat zelf. Na een eerste luisterbeurt kan ik enkel deze: smiley plaatsen en al mijn woorden terugnemen. Kippenvel.

Geen nieuwkomer hoor, ken SR al een tijdje en deze en deze nieuwe plaat is gewoon hetzelfde trucje die ze op hun meeste werken toepassen. Heb deze al een paar beluisterd en mijn mening blijft ongewijzigd derhalve ga ik ook niet stemmen aangezien het niet mijn genre is . Over sfeer zou je kunnen discussiëren daar ik bijvoorbeeld Bom Iver wel prima vindt. Mogelijk is dit appels en peren vergelijken maar toch .... ik was er wel nieuwsgierig naar (experimenteel) gezien de goede recensies ....

Grappig; ik word juist gegrepen door dat getingel-tangel en vind Bon Iver juist weer niet om doorheen te komen. Ik begrijp je post trouwens volkomen. Kan me heel goed voorstellen dat er grote groepen mensen zijn die dit he-le-maal niets vinden.

Sigur Ros die gewoon steeds hetzelfde trucje doet? Welke albums van Sigur Ros ken je eigenlijk? Geen enkel album van ze is te vergelijken dus je praat onzin.
Bon Iver is behalve de hoge zangstem totaal niet te vergelijken met Sigur Ros, dus wat je met sfeer bedoeld ontgaat me even.

Ik ben bekend met Ágætis Byrjun ,Takk, Inni & ....Kveikur. En de klik is er nog steeds niet en die zal niet komen ook vrees ik. In de shuffle stand gaat het nog, maar een hele cd ga ik niet halen (slaapverwekkend) Maar dat geeft niet er is genoeg "onzin" te ontdekken.In die tussentijd kan jij genieten van Sigur Rós of Bon Iver...

*Random aanval ivm smaak user

Maar snap het wel, is ook zeker ook niet voor iedereen.

Eindelijk iemand die het begrijpt , fans voelen zich meestal meteen genoodzaakt om aan te vallen (of te verdedigen) en wat je dan ook zegt of vindt is bij voorbaat al onzin of je weet niet waar je het over hebt. Kortom het is moeilijk om "neutraal" te reageren maar gelukkig is er nog hoop....

Logisch, het is voor jou niet voor te stellen dat je het album goed vindt en voor vele van ons is het niet voor te stellen dat we het slecht vinden. Maar ik denk dat het hier wel makkelijker te verklaren is.

Lol, ik ben geen fanboy, maar als iemand SR beticht van herhalingsoefeningen dan moet ik ff reageren. En mag ik dan zeggen dat ik dat onzin vind? Ja dat mag ik.

Je reageert er anders wel naar, maar als jou dat een gelukkig gevoel geeft dan maak ik jou toch feestje compleet.

Na de eerste drie albums hebben ze toch niet wezenlijks iets anders gedaan? Ik vind het niet zo'n gekke opmerking van hem. Afgaande op Brennistein, Isjaki en het titelnummer hoor ik niets nieuws onder de zon in ieder geval.

Ik vind het maar vreemd dat mensen iedere keer een totale metamorfose willen hebben. De veranderingen zitten bij Sigur Rós in de details en niet in het totaal geluid. Of geef jij de plaatselijke bakker ook mindere punten omdat die weinig veranderd en enkel brood maakt en verkoopt? Sigur Rós staat bekend om dat geluid, dus waarom veranderen? Progressiviteit is enkel goed als dat uiteindelijk leidt naar iets beters, maar ik denk niet dat er iets beters is dan wat ze nu maken.

Volledig met je eens!

Beetje flauwe vergelijking. Ze maken nog wel muziek maar het spannende is ervoor mij na 13/14 jaar luisteren wel vanaf. Net als zoveel bands heeft Sigur Ros eigenlijk ook maar een bloeiperiode van een jaar of 5 gehad waarin ze echt relevante muziek maakte, daarna was het steeds een herhaling van zetten.

Wat brood betreft, daarin kun je toch prima afwisselen: ik koop nooit twee keer hetzelfde brood achter elkaar en ontbijt ook regelmatig met fruit, havermout, muesli, etc. Daarin zit meer variatie dan in de albums van SR.

Tsja, ook ik vind dat Sigur Rós sinds Takk de echte magie is kwijtgeraakt (hoewel ook die anders was dan voorgaand werk). Kveikur is inderdaad niets nieuws onder de zon, en ook Kveikur mist hetgeen wat met name AB en () zo speciaal maakten.

Desondanks vind ik dat Kveikur, afgezien van die twee albums, het beste is wat de band gemaakt heeft. Het combineert de meeste stijlen die de band de afgelopen jaren heeft beoefend, waardoor het noch anders noch bekend klinkt. Het meest bijzondere aan dit album vind ik dat het tot nog toe het meest toegankelijke werk van de band is, ondanks dat het door de stukjes AB en () voor mijn gevoel ongrijpbaarder zou moeten zijn dan bijvoorbeeld Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust. Kveikur is hierdoor de enige SR die ik bijna altijd op zou kunnen zetten, en is ook het album wat ik nieuwe luisteraars aanraad als eerst te proberen.

Ik raad fans van de oude SR aan om deze toch eens een kans te geven. Kveikur is nergens vernieuwend en haalt nooit het niveau van AB en (), maar ik vind het een stuk beter dan hun andere werk.