Sigur Rós - Kveikur (2013)

Sigur Rós mag voor mij onderhand wel een 'oude bekende' genoemd worden. Al in 2000 wisten ze me te betoveren met Ágætis Byrjun en die betovering duurt tot op de dag van vandaag.
Von even daargelaten (die ligt me een stuk minder) heeft deze band nooit fout kunnen doen bij mij.
Valtari bracht me even aan het twijfelen: was het SR-moeheid van mijn kant of lag dit album toch ook een stuk minder goed?
Kijkend naar andere luisteraars denk ik gewoon dat Valtari een wat minder album was voor liefhebbers van de 'orkestrale' Sigur Rós als ik dat zo mag noemen en daar hoor ik toch zeer zeker bij.

De 3 vooruitgesnelde nummers van Kveikur bevielen me al weer een stuk beter: opener Brennisteinn is daar één van en is rauwer, ruiger en vooral opzwepend en zo heb ik het graag. De haast industriële sound doet het nummer goed. Horen we een nieuwe Sigur Rós? Ik denk het niet want daarvoor verschilt het nummer nu ook weer niet zo ernstig van al het voorgaande werk maar dat het gloedvol klinkt is voor mij een feit. Hernieuwde levenlust wellicht. Na de rust van Valtari de roest van Brennisteinn.

Hrafntinna opent met een winters geluid door de percussieklanken en krijgt enige opwarming van blazers. Een koele bries waart gelijk door je huis en doet de zon die op moment van schrijven straalt enorm in nevelen hullen. Het is een triest klinkend nummer dat ondanks alle weemoedigheid toch ook wel iets hoopvols uitstraalt. Ik krijg bij dit nummer aardig wat Game of Thrones associaties (Amerikaanse tv-serie): een aparte, niet bestaande wereld met harde, middeleeuwse trekjes. Het blazers-outro klinkt overigens wonderschoon.

Ísjaki was nummer 2 die dit album mocht inluiden en zal voor velen inmiddels wel aardig bekend zijn. Het is een lichtvoetiger nummer op dit album voor zover we die term kunnen gebruiken. Jonsí zet als vanouds hoog in en daar moet je tegen kunnen maar de liefhebbers zijn het onderhand gewend dus dan is het slechts genieten geblazen.
De kilte van dit album lijkt door dit nummer even een lentebriesje te mogen ontvangen waardoor alles redelijk in verhouding komt te staan. Iets minder pop dan veel nummers op Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust maar het is wel degelijk wat luchtiger en ondanks dat past het goed op Kveikur.

Yfirborð sluit in het begin wat nauwer aan bij voorganger Valtari. Het prachtige IJslandse landschap komt al snel naar boven zoals dat op een album als ( ) ook zo mooi was. De pulserende beat maakt van het geheel toch even wat anders. Jonsí stoeit met allerlei vocale effecten en in combinatie met de beat zorgt dat voor een dwingend nummer die haast hypnotiserend werkt.

Stormur is Sigur Rós van z'n optimistische kant: groots en vol levenslust. Het doet qua sfeer ook meer aan Takk en Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust denken maar dan met een flinterdun rauw randje wat overigens ook met de mastering van het album te maken kan hebben want het moet op Kveikur duidelijk hard en gruizig klinken.

Kveikur werd recentelijk nog naar buiten gebracht; een nummer dat voor Sigur Rós begrippen behoorlijk ruig klinkt. Smeriger dan op dit nummer hebben ze nog niet geklonken en daarmee overtreffen ze Brennisteinn wat mij betreft. Of je het mooi vindt of niet doet er misschien niet eens toe. Ik als groot Ágætis Byrjun-liefhebber was ook wel toe aan net even wat anders. Het sprookjesachtige wordt hier ingeruild voor een nachtmerrie. Het brute karakter zorgt er voor dat je bij de les blijft en ondanks alle ruwheid weet het toch te raken. Het is goed dat de band deze grenzen voor zichzelf opzoekt en er toch niet al te ver overheen gaat waardoor ze niet iedereen van zich zullen vervreemden.

Rafstraumur is koren op de molen van Arcade Fire fans misschien door de nadruk op de drums. Het klinkt mij in elk geval een stuk optimistischer in de oren dan veel andere nummers van Kveikur. Het opzwepende karakter is prettig en het klinkt ondanks alles gewoon oud en vertrouwd en dat is sowieso wel een kracht van dit nieuwe album: naast de nieuw ingeslagen kleine zijwegen keren ze elke keer snel terug naar de hoofdweg.
Rafstraumur is misschien niet eens zo heel erg bijzonder maar weet toch behoorlijk op te vallen en dat is knap.

Bláþráður krijgt het bekende ijle geluid vermengd met de op dit album inmiddels vertrouwde industriële sound (in flarden op dit nummer). Je zou het bijna een SR-anthem gaan noemen door het karakter van het nummer maar daarvoor ontbeert het net iets memorabels waardoor er een sterke song overblijft maar niet behorend tot de zo bekende opbouwende klassiekers van de band.

Var is de afsluiter van Kveikur en draait vooral om de piano. Een zoete afsluiter om de donkere wolken alsnog te verdrijven maar dat lukt niet door het snijdende geluid dat het meekrijgt.
Een afsluiter in stijl is het zeker wel.

Is Kveikur het album waar we op hoopten als we niet tot de echte Valtari fans behoorden?
Het is in elk geval een absolute tegenhanger en dat werd ons ook beloofd. Het is minder pop dan Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust , minder sprookjesachtig dan Takk en Ágætis Byrjun waardoor het wellicht wat meer naar ( ) of Von neigt maar dat is een erg gevaarlijke uitspraak want ik denk niet dat Kveikur de status van ( ) kan of mag krijgen want daarvoor mist het misschien net een beetje veel van de magie die ( ) heeft.
Het is natuurlijk wel zo dat we Sigur Rós onderhand aardig goed kennen: echt verrassen doen ze niet meer en dat is nu niet anders. Erg is dat trouwens ook niet voor mij want zolang ze me albums als Kveikur schenken ben en blijf ik een tevreden fan. Ze doen waar ze bekend om staan en geven het geheel net even een ander randje. Nu is dat een wat harder, rauwer randje en dat staat ze goed.

Oef, wat is Sigur Rós de afgelopen jaren zoekende geweest. Na Ágætis Byrjun en () leek het erop dat de band niet meer beter kon. Takk... was een logisch vervolg naar een meer toegankelijk geluid, mede doordat de band had getekend bij EMI, wie zal het zeggen? Með Suð Í Eyrum, Við Spilum Endalaust was poging 1 om met iets anders op de proppen te komen. De recht-toe-recht-aan-aanpak was verfrissend en zomers, maar in het hele overzicht halen de liedjes van dat album het niet bij eerder werk.

Vorig jaar schreef ik bij Valtari dat de band nog steeds zoekende was. Het leverde een vrij taai album op waar veel geduld voor nodig was om het goed te doorgronden. Eigenlijk een album wat niet zo goed bij deze tijdsgeest past waarin er een overvloed aan aanbod is, er vooral alleen nog naar losse nummers worden geluisterd en niet naar hele albums. Zou daarom juist Váruð zo'n favoriet zijn geworden bij de luisteraars?

Ook voor dit album moest Sigur Rós gaan zoeken gedurende het maakproces. Nu de band weer een trio is geworden, Kjartan Sveinsson heeft de band verlaten, werd het duidelijk dat de accenten van de muziek verlegd moesten worden. Die zijn komen te liggen bij de percussie en meer gitaargeweld.
Althans, Brennisteinn was de eerste overdonderende kennismaking. Eerst gebruikt als trailer voor de aankondiging van de nieuwe tour, later als eerste single. De zwavel dampt je koptelefoon in samen met allerlei erupties en gebrom. Uitstekend om dit als openingsnummer te gebruiken: laat me maar weten dat er wat anders te wachten staat! Dat gegeven gaat alleen nog op voor het titelnummer Kveikur dat minstens net zo hard is, maar minder gevarieerd dan de opener. Wat blijft er dan nog over?
Hrafntinna vind ik op het eerste gehoor vrij taaie kost, al spreekt de tragiek en geheimzinnigheid die dit nummer kenmerkt me wel aan. De belletjes op de achtergrond doen wel wat oosters aan. Yfirborð is een van de beste nummers waarin Sigur Rós weer eens laat zien hoe sfeervol, gelaagd en tegendraads hun muziek kan zijn.
Tussendoor zie ik Ísjaki als een rustmoment. Het is een pakkend nummer dat zich de afgelopen weken in mijn hoofd heeft genesteld. Het zou zeker niet misstaan op Takk... of Með Suð Í Eyrum... Afsluiter Var is eigenlijk ook zo'n nummer wat teruggrijpt op een eerder album: in dit geval Valtari.
Stormur, Bláþráður en Rafstraumur zijn nummers die naar mijn gevoel een beetje buiten de context van het album vallen en wat minder sterk zijn. Vooraf had ik gehoopt dat de agressievere koers zou betekenen dat het een zeer donker album zou worden, maar dit trio toont aan dat Sigur Rós dat of niet heeft aangedurfd of dat het meer een afwisselend album wilde laten zijn. Samen met Ísjaki zijn het bij vlagen vrij stevige nummers dankzij het drumwerk, maar uiteindelijk zijn het vooral luchtig en ontspannen nummers die buiten de voor mij zo gehoopte uitgezette koers vallen. Wat dat betreft heeft de band albums uitgebracht die veel gewaagder zijn.

Vind het altijd mooi om te zien hoe een band zichzelf opnieuw kan uitvinden. Ben met ongeveer de helft van het oeuvre van Sigur Rós bekend (ook al blijft er altijd nog genoeg te ontdekken). Kveikur klinkt heel goed, heel erg bezinnend.

Vind het ook mooi om te zien hoe er gediscussieerd wordt over wat nu precies het beste album is.

En ik vind de cover mooi!

Allemaal mooi

Mijn recensie, zoals hier neergepend.

Na het “tussendoortje” Valtari is daar dan het album van Sigur Rós waar iedereen op heeft gewacht. Met Brennisteinn en Kveikur laat Sigur Rós daadwerkelijk een ander geluid horen wat totaal niet te vergelijken is met het rustige werk van de vorige plaat Valtari. Maar hoewel Brennisteinn en Kveikur geweldige nummers zijn, zullen ze niet uit kunnen groeien tot mijn favorieten, al klonk het live verdomd lekker. Ik droom liever weg bij Sigur Rós en mede daarom is het album Valtari voor mij veel beter dan het album Kveikur. In Valtari hoorde ik meer durf en originaliteit en ging Sigur Rós bovendien een richting in die mij goed beviel. Met Kveikur is weliswaar ruimte voor vernieuwing, maar klinken ook veel nummers als tussendoortjes in de weliswaar meest positieve zin van het woord.

Maar zoals altijd is er genoeg te genieten op een nieuwe plaat van mijn meest gedraaide band. Een favoriet is Stormur waarin Jónsi op zijn kwetsbaarst te horen is. Yfirboro kenmerkt zich door een prachtig begin dat mij doet denken aan de beste nummers op ( ). Verder een schitterend nummer met een klassieke opbouw die mij nog niet kan vervelen. Daarbij is het einde ook weer machtig mooi. Isjaki is toch wel het nummer dat het snelst herkenbaar klinkt, maar daarmee ook het minste indruk maakt. Jammer dat ze dit nummer hebben gekozen om te spelen als lichte tegenhanger van de wat zwaardere nummers tijdens recente concerten.

Ik was een beetje uitgekeken geraakt op deze band, voor mijn gevoel werden ze steeds meer een parodie op zichzelf, en het spreekt dus enorm voor dit album dat het dwars door mijn cynisme heen weet te breken en mij in één klap weer tot mijn oren verliefd laat zijn op de ongrijpbare klanken waar deze IJslanders patent op hebben.

We schrijven mei 2012. Sigur Rós brengt een vervolg op hun met gemengde gevoelens onthaalde plaat Með Suð Í eyrum Við Spilum Endalaust, getiteld Valtari. Het betrof een intimistische plaat, die terugkeerde naar de ambient waarmee het voor hen allemaal begon. De bombast van de vorige twee platen werd achterwege gelaten. Met Kveikur zorgt Sigur Rós voor een tweede ommezwaai in hun carrière. De plaat klinkt grover, ruwer en vooral luider dan zijn voorgangers. de piano wordt, mede door het vertrek van toetsenist Kjartan Sveinsson, meer op de achtergrond gedreven en de bas en drums krijgen een prominentere rol. Het resultaat is combinatie van hamerende industrial, catchy popsongs en hier en daar een tikkeltje ambient.

Niet geheel wat je van een Sigur rós album verwacht dus, maar het resultaat mag er zijn. Opener Brennisteinn en titeltrack Kveikur zijn de ideale voorbeelden van de nieuwe, ruigere sound. daverende drums en overstuurde bassen vormen de basis, maar de engelenzang van zanger Jónsi weet de nummers toch het typerende geluid van Sigur rós mee te geven. De hardere sound van de groep spreekt erg aan en levert meteen twee hoogtepunten van het album op.

Een ander hoogtepunt komt al snel in de vorm van Hrafntinna. de hoge zang wordt begeleid door rammelende klokkenspelen en het nummer eindigt met een prachtige treurmars, gebracht door de blazers. Een verrassende track die, zelfs naar Sigur Rós maatstaven, briljant te noemen is.

Naast deze nummers bevat de plaat ook enkele tracks die terugblikken op het eerdere werk van het Ijslands gezelschap.het sfeervolle Yfirbord opent met een rustige soundscape , maar deze wordt al gauw bijgestaan door een pulserende drumbeat en deels overstuurde vocals, die het nummer toch wat meer richting de nieuwe sound sleuren. Var doet dan weer meer denken aan Valtari. Het is een heerlijk ambient stuk, gecomponeerd op de piano, dat helaas slechts drie minuten duurt.

Dat sigur ros degelijke popsongs kan schrijven bewezen ze eerder al op Takk… en vooral Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust. De popnummers op Kveikur behoren, met uitzondering van single Ísjaki, helaas niet tot deze categorie. Degelijke songs, daar niet van, maar nummers als Stormur en Bláprádur kunnen zich lang niet meten met kleine meesterwerkjes als ‘Hoppipolla’ en ‘Við Spilum Endalaust'.
Rafstraumur doet met zijn elektronische bliepjes dan weer erg denken aan het solo-uitstapje ‘Go’ van Jónsi, wat een weinig overtuigende song tot gevolg heeft.

Sigur Rós heeft met Kveikur een waardige opvolger voor Valtari te pakken. de nieuwe stijl pakt verrassend goed uit en de hardere nummers behoren tot het betere werk van de band. Helaas gooien de middelmatige popsongs wat roet in het eten, maar al bij al doet dit vrij weinig afbreuk aan het album. Sigur Rós kiest voor ruiger en donkerder, en dat is een beslissing die ik enkel kan toejuichen.

4,0*

Toptracks

- Brennisteinn
- Kveikur
- Hrafntinna

Alweer de zevende studioplaat van Sigur Rós. ‘Kveikur’ is de titel, en dat betekent zoiets als “ontsteking”. Gepaste titel, als je de opener dan hoort voort denderen. Een hemelsbreed verschil met de ambient songs op voorganger ‘Valtari’. ‘Brennistein’ heb ik al een keertje besproken (zie de gelijknamige EP die de langspeler voorafging), en ik blijf het een verduiveld sterk nummer vinden. Het machinale, koude element steekt af tegen de vocalen van Jónsi.

Tweede single ‘Ísjaki’ is al bijna even goed. Ik moest even wennen toen ik het nummer voor het eerst hoorde, want het klinkt behoorlijk anders dan de opener. Het leunt wat dat betreft wat meer aan bij ouder werk, en draagt, net als nog enkele andere nummers, een bittere soort melancholie in zich. De strijkersarrangementen zijn trouwens van de hand van landgenoot Daníel Bjarnason, en die zijn uiterst doeltreffend. Meeslepend als het moet, maar vooral in een dienende rol. Jónsi blijft de koning.

Want de excentrieke noorderling klinkt weer als een spokende entiteit in topvorm. Vooral zijn hoge uithalen gaan door merg en been, zoals we van hem gewoon zijn. Nog een belangrijk verschil met de vorige plaat; nadrukkelijk minder gebruik van de piano. Pas in afsluiter ‘Var’ treedt deze echt op de voorgrond, hoewel het eerder een stilleven is, of een langzaam uitdovende kaars, die de hele nacht fel heeft gebrand.

Dat de IJslanders nog steeds een mens kunnen beroeren, bewijst ‘Yfirborð’. Met zijn kalme aanloop lijkt het nummer weg te zijn geplukt uit de opnamesessies van ‘Valtari’, maar gaandeweg treedt er af en toe een langzame versnelling in, en worden er weer wat hardere, koudere elementen gebruikt. De zang houdt het geheel meesterlijk bijeen. ‘Stormur’ klinkt dan weer als een storm die zich constant net onder de oppervlakte lijkt op te houden. Die songtitels zijn nog zo gek niet, in het bevestigen van mijn indrukken.

Toch is er nergens een ware parel te bespeuren, zoals dat op de meeste van de vorige albums, inclusief ‘Valtari’ (het fabelachtige ‘Ekki Múkk’, welteverstaan), wel het geval is. Het niveau is echter constant; het zakt nergens in. Het feit dat ze hier voor het eerst onder de 50 minuten duiken wat speelduur betreft, kan daar ook wel voor iets tussen zitten. Hoe dan ook, het zorgt er voor dat ik die kleine 50 minuten aan mijn muziekspeler gekluisterd blijf, of de klanken nu uit mijn speakers of headphones komen.

En zo heeft deze unieke band toch maar weer ‘ns een fraaie prestatie geleverd. Bevestigen moeten ze al lang niet meer, integendeel, ze hebben al een tijdje de status bereikt dat ze zich een paar miskleunen zouden kunnen veroorloven. Maar dat zit er voorlopig nog niet aan te komen. Sigur Rós blijft meespelen in de hoogste regionen.

4 sterren

Via een aantal losse songs heb ik dan ook iets vernomen van het fenomeen Sigur Ros.
Wat een bijzondere muziek is dit. Je verstaat er geen hout van, en de combinatie van haast instrument-achtige zang, hardere gitaarstukken en verstikkend mooie pianostukken/symfonieën is erg bijzonder te noemen.
Maar het is wel enorm mooi, en daarom heb ik besloten eens een album te pakken.
Dat werd hun nieuwste en laatste album, en gezien de reacties hier is dit niet Ros' beste album.
Nuja, als dit niet de beste is, zal ik zeker de rest nog wel gaan luisteren.
Ik vind dit namelijk een prima album, vooral gezien de constante kwaliteit van de songs. De eerste nummers zijn goed, maar weten mij nog niet op en top te pakken. Met Isjaki, Stormur en Kveikur volgt echter een drietal nummers dat wel weet te pakken, met name door het fijne instrumentgebruik in de laatste 2 songs.
De stem van de leadzanger gaat daar op fenomenale wijze doorheen, het is alsof hij een is met zijn muziek.
De afsluiter Var vind ik erg mooi, mede omdat daar voor het eerst de piano significant gebruikt wordt.
Echt helemaal weg raakte ik niet van dit album, het was me daarvoor net iets te veel van hetzelfde. Ik heb losse songs van deze band gehoord die beter waren en het raakte me niet zo erg als ik had verwacht.
Voor nu is het voldoende voor een geruime 3,5*

Ik kon hier jarenlang helemaal niks mee maar na een aantal jaar stof happen begint dan toch de schoonheid zich langzaam te openbaren. Paar behoorlijk stampende rocknummers, een paar welkome rustmomentjes en met het fraaie Bláþráður een heus prijsnummertje van onze IJslandse vrinden. Niet van het topniveau van een aantal van hun vorige platen, maar beter dan ik er lange tijd credit voor gaf.