Sigur Rós - Kveikur (2013)

Maak nou maar gewoon het hele album bekend dan...

Ik bedoel maar mee dat ik geen teruggang naar de oude stijl verwacht. Ze zijn dit pad bewandeld en gaan er niet meer naar terug. Wat mij betreft hadden ze er in mogen blijven hangen, maar dat is een kwestie van smaak.

De eerste luisterbeurt zit er op... en ik ben een beetje overdonderd.

Ik (her)kende een aantal nummers, en ik moet zeggen dat die op plaat erg goed uit de verf komen. Van de nieuwe nummers heeft vooral Stormur indruk gemaakt, dat intro klinkt echt heel erg bekend/ vertrouwd.

Vanavond/ vannacht ga ik 'm voor de tweede keer luisteren, ik werd nu een beetje afgeleid door de zon die hier heel hard aan het stralen is

Gelekt dus? Dan ga ik Kveikur zo ook eens voor het eerst beluisteren

Heb hem ook even opstaan terwijl ik andere dingen aan het doen ben maar het klinkt wel al fijn. Later vanavond denk ik nog even van begin tot eind op de koptelefoon luisteren.

Dat ga ik ook maar doen. Ik ben ontzettend benieuwd naar het overige materiaal op het album.

Sigur Rós mag voor mij onderhand wel een 'oude bekende' genoemd worden. Al in 2000 wisten ze me te betoveren met Ágætis Byrjun en die betovering duurt tot op de dag van vandaag.
Von even daargelaten (die ligt me een stuk minder) heeft deze band nooit fout kunnen doen bij mij.
Valtari bracht me even aan het twijfelen: was het SR-moeheid van mijn kant of lag dit album toch ook een stuk minder goed?
Kijkend naar andere luisteraars denk ik gewoon dat Valtari een wat minder album was voor liefhebbers van de 'orkestrale' Sigur Rós als ik dat zo mag noemen en daar hoor ik toch zeer zeker bij.

De 3 vooruitgesnelde nummers van Kveikur bevielen me al weer een stuk beter: opener Brennisteinn is daar één van en is rauwer, ruiger en vooral opzwepend en zo heb ik het graag. De haast industriële sound doet het nummer goed. Horen we een nieuwe Sigur Rós? Ik denk het niet want daarvoor verschilt het nummer nu ook weer niet zo ernstig van al het voorgaande werk maar dat het gloedvol klinkt is voor mij een feit. Hernieuwde levenlust wellicht. Na de rust van Valtari de roest van Brennisteinn.

Hrafntinna opent met een winters geluid door de percussieklanken en krijgt enige opwarming van blazers. Een koele bries waart gelijk door je huis en doet de zon die op moment van schrijven straalt enorm in nevelen hullen. Het is een triest klinkend nummer dat ondanks alle weemoedigheid toch ook wel iets hoopvols uitstraalt. Ik krijg bij dit nummer aardig wat Game of Thrones associaties (Amerikaanse tv-serie): een aparte, niet bestaande wereld met harde, middeleeuwse trekjes. Het blazers-outro klinkt overigens wonderschoon.

Ísjaki was nummer 2 die dit album mocht inluiden en zal voor velen inmiddels wel aardig bekend zijn. Het is een lichtvoetiger nummer op dit album voor zover we die term kunnen gebruiken. Jonsí zet als vanouds hoog in en daar moet je tegen kunnen maar de liefhebbers zijn het onderhand gewend dus dan is het slechts genieten geblazen.
De kilte van dit album lijkt door dit nummer even een lentebriesje te mogen ontvangen waardoor alles redelijk in verhouding komt te staan. Iets minder pop dan veel nummers op Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust maar het is wel degelijk wat luchtiger en ondanks dat past het goed op Kveikur.

Yfirborð sluit in het begin wat nauwer aan bij voorganger Valtari. Het prachtige IJslandse landschap komt al snel naar boven zoals dat op een album als ( ) ook zo mooi was. De pulserende beat maakt van het geheel toch even wat anders. Jonsí stoeit met allerlei vocale effecten en in combinatie met de beat zorgt dat voor een dwingend nummer die haast hypnotiserend werkt.

Stormur is Sigur Rós van z'n optimistische kant: groots en vol levenslust. Het doet qua sfeer ook meer aan Takk en Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust denken maar dan met een flinterdun rauw randje wat overigens ook met de mastering van het album te maken kan hebben want het moet op Kveikur duidelijk hard en gruizig klinken.

Kveikur werd recentelijk nog naar buiten gebracht; een nummer dat voor Sigur Rós begrippen behoorlijk ruig klinkt. Smeriger dan op dit nummer hebben ze nog niet geklonken en daarmee overtreffen ze Brennisteinn wat mij betreft. Of je het mooi vindt of niet doet er misschien niet eens toe. Ik als groot Ágætis Byrjun-liefhebber was ook wel toe aan net even wat anders. Het sprookjesachtige wordt hier ingeruild voor een nachtmerrie. Het brute karakter zorgt er voor dat je bij de les blijft en ondanks alle ruwheid weet het toch te raken. Het is goed dat de band deze grenzen voor zichzelf opzoekt en er toch niet al te ver overheen gaat waardoor ze niet iedereen van zich zullen vervreemden.

Rafstraumur is koren op de molen van Arcade Fire fans misschien door de nadruk op de drums. Het klinkt mij in elk geval een stuk optimistischer in de oren dan veel andere nummers van Kveikur. Het opzwepende karakter is prettig en het klinkt ondanks alles gewoon oud en vertrouwd en dat is sowieso wel een kracht van dit nieuwe album: naast de nieuw ingeslagen kleine zijwegen keren ze elke keer snel terug naar de hoofdweg.
Rafstraumur is misschien niet eens zo heel erg bijzonder maar weet toch behoorlijk op te vallen en dat is knap.

Bláþráður krijgt het bekende ijle geluid vermengd met de op dit album inmiddels vertrouwde industriële sound (in flarden op dit nummer). Je zou het bijna een SR-anthem gaan noemen door het karakter van het nummer maar daarvoor ontbeert het net iets memorabels waardoor er een sterke song overblijft maar niet behorend tot de zo bekende opbouwende klassiekers van de band.

Var is de afsluiter van Kveikur en draait vooral om de piano. Een zoete afsluiter om de donkere wolken alsnog te verdrijven maar dat lukt niet door het snijdende geluid dat het meekrijgt.
Een afsluiter in stijl is het zeker wel.

Is Kveikur het album waar we op hoopten als we niet tot de echte Valtari fans behoorden?
Het is in elk geval een absolute tegenhanger en dat werd ons ook beloofd. Het is minder pop dan Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust , minder sprookjesachtig dan Takk en Ágætis Byrjun waardoor het wellicht wat meer naar ( ) of Von neigt maar dat is een erg gevaarlijke uitspraak want ik denk niet dat Kveikur de status van ( ) kan of mag krijgen want daarvoor mist het misschien net een beetje veel van de magie die ( ) heeft.
Het is natuurlijk wel zo dat we Sigur Rós onderhand aardig goed kennen: echt verrassen doen ze niet meer en dat is nu niet anders. Erg is dat trouwens ook niet voor mij want zolang ze me albums als Kveikur schenken ben en blijf ik een tevreden fan. Ze doen waar ze bekend om staan en geven het geheel net even een ander randje. Nu is dat een wat harder, rauwer randje en dat staat ze goed.

Ah, de race om de eerste reviews is begonnen.

Ik pak m'n bingokaart er alvast bij:
- Fanboy(s)
- Groeiplaat
- Album van het jaar
- Voorspelbaar
etc.

Waarschijnlijk krijg ik hem nog sneller vol dan mijn NS-bingokaart.

Mooie review!
Maakt me zeer benieuwd naar dit album!

Voeg toe: de bijdehandjes op de site doen ook weer een duit in de zak....

Aha, dus omdat ik nogal skeptisch sta tegenover een review ongeveer een uur na de lek ben ik gelijk een bijdehandje. Oké.

Het was niet eens zozeer gericht op jouw review, overigens. Vooral op alle voorspelbare commentaren die komen gaan. Zie ook het eindeloze geneuzel bij de nieuwe National.

Je voelt je blijkbaar aangesproken.

Maar we wachten met smart op een zeer fijne bijdrage van jouw kant over een half jaar of zo. Ieder z'n ding en stijl zullen we maar zeggen en doe er mee wat je wel of niet wilt.


Ik snap het heus wel hoor maar tussen alle voorspelbare geneuzel en de voorspelbare reviews vind ik dit soort berichtjes tussendoor ook niet erg veel toevoegen. Leve de filter zullen we dan maar zeggen.

(Overigens vond ik het berichtje verder wel grappig maar dat terzijde.... ik vind dat er t.z.t. wel iets moois van jouw hand verwacht mag worden nu).

Zelf lees ik juist alleen de eerste reviews van albums, zo ook bij The National, en daarna volg ik ze niet meer. Het is maar een keuze. Bij een band als Sigur Rós hoef ik echt niet eerst gewichtig wekenlang na te denken wat ik er van moet vinden daarvoor ken ik ze te goed en daarbij waren 3 nummers al bekend.

aERo, bedankt voor de luistergids!
Ik ga meteen aan de slag

Tja, niet om er heel lang over door te gaan, maar er is m.i. wel een groot verschil tussen de eerste reviews en iemand die nog geen uur na de lek het album al een uitgebreide review toedicht.

Dan bekruipt mij het gevoel dat het even snel beluisterd is, er even snel op de automatische piloot wat bijgeschreven wordt met wat verwijzingen naar eerdere albums. Oftewel: als eerste een bericht willen schrijven. Los van dat je het zeker niet slecht doet, hoor..

Maar in ieder geval bedankt voor het wijzen op de lek. Ik ben hem nu ook aan het luisteren...

Ik snap niet wat er mis is met die review. Als er snel een afgeraffelde review wordt geschreven puur om als eerste te zijn kan ik er nog in komen, maar hier is weinig mis mee, denk ik.

Het is maar waar je je druk om maakt...

Het is ook niet zo'n werk om een indruk te krijgen van dit album. Er waren al 2 singles, het titelnummer was al eerder vrijgegeven en op het laatste concert kon je nog 2 andere nummers horen.

Bij eerste beluistering van de andere nummers komen deze als heel toegankelijk over, waarbij het stevig rockt en het drumwerk prominent aanwezig is. Gelukkig geen Valtari 2

Bedankt voor de uitgebreide review Aero, maar ik snap Chevy wel. Een eerste indruk is bij muziekalbums nooit echt goed, dus had ik ook even gewacht.

Voorspelbare groeiplaat, maar kan zomaar de plaat van het jaar worden. Uitgebreide recensie volgt over een halfjaar,

Chevy wil graag dat iedereen minimaal een week wacht en dan kan hij alsnog zeggen dat het beter 2 weken had kunnen zijn

En een band die ik door ken en door intensief door de koptelefoon beluister, ondertussen lekker schrijvend hoe ik het ervaar, is voor mezelf prettig om te doen en dan boeit het me niet hoe anderen daar over denken. Dat is een discussie om niks. Dat ons MuMe-bijdehandje daar anders over denkt is verder aan hem. Moet ie zelf weten buiten het feit dat ie dat wel erg graag komt melden hier

Misschien is het ook wel leeftijdsgebonden: ik weet tegenwoordig al heel snel hoe ik over een album denk en zo veel nieuws horen we nu ook weer niet


Et voilà.

Dat vind ik dus zever hé. Ik heb talloze 5* albums waarbij ik al na een halve plaat wist dat dit een klassieker voor mij ging zijn.
Na een half uur luisteren voorspel ik alvast dat dit album in mijn top 5 van 2013 komt. Ik weet alleen nog niet of het 4,5* of 5* wordt...

Dat heb ik ook altijd wel: een halfje erbij of eraf is het dan nog hooguit. Maar zelfs een 5* album hoor ik er al snel in en meestal begin ik dan met 4,5* voor de zekerheid (ik verwacht het bij dit album overigens niet).
Blijkbaar ben je dan niet geloofwaardig. Dat mag natuurlijk ook. Als ik voor mezelf maar weet hoe het zit

Je kan er toch niet 100 procent zeker van zijn? Er spelen nog een hoop andere factoren mee in het begin die invloed hebben op je beoordeling. Denk ik dan. Maar ik geef dan ook pas sterren als ik de plaat helemaal ken.

Ik heb het album nu een keer geluisterd. En bij Sigur Ros heeft het bij mij altijd veel tijd nodig. Een eerste cijfer zou 3,5 zijn, maar de ervaring met deze band is, dat het zomaar een punt hoger kan worden. Dat zou je dan een g....plaat kunnen noemen, maar dat zeg ik niet want dat zal ene c.... niet kunnen waarderen

En dat ben je na een maand wel? Smaken veranderen doorlopend. Wie weet vind ik heel Sigur Rós over 15 jaar helemaal niks meer

Gewoon een verschil in stemgedrag dus, kan er niets anders van maken.

Dat is het en dan kan chevy wel heel komisch met zijn lijstje komen maar vergeet hij om de eeuwige 'wanneer mag je stemmen en is het geloofwaardig discussie' die dan altijd volgt er aan toe te voegen iets waar hij zelf dus als eerste een duit in het zakje voor doet (neemt nogmaals niet weg dat ik het op zich wel een grappig commentaar vond).

Vernieuwen, dat vind ik een eng woord. Waarom zouden artiesten MOETEN vernieuwen? Sigur Rós probeerde het, maar zowel Takk..., als de overige twee worpen konden wat mij betreft veruit niet tippen aan AB en ( ). Toch werd er geroepen dat er vernieuwd moest worden. ( ) was toch ook niet vernieuwend, maar een verlengstuk van AB, dat werd toch ook een klassieker?

Ik concludeer dat de voor mij betere nummers teruggrijpen naar hun oude sound. Denk aan Festival, Varud, Ara Batur en Glosoli, ze deden me allemaal veel meer dan die andere zogenaamd vernieuwende nummers.

Op Kveikur hoor ik heleboel vernieuwingen, veelal doen ze me voorlopig nog niks. Het holle drumwerk, de rare stemmetjes (afschuwelijk dat koor in Hrafntinna), de platte productie. Waar is de combinatie tussen ambient en uitbarstingen gebleven? Brennisteinn boeide me al niet zo bij het concert in de HMH, de studioversie gaat me ook meer tegenstaan. Bijna tegenovergesteld aan de subtiliteit van de eerste albums. Zo opgepompt.

Uiteindelijk sluit het album prachtig af met een pianonummer, zoals All Alright. Eigenlijk het enige nieuwe nummer dat voor mij waarde toevoegt aan wat ik al kende.
Samen met Yfirbord is dat de broeierige ambient-sound die ik graag wil horen. Beter goed herhaalt, dan slecht verzonnen. Helaas ben ik dat geluid bij de eerste keer luisteren slechts een paar keer tegen gekomen in de overige nummers die nog niet bekend waren.

Het aantal bands dat kan vernieuwen zonder kwaliteit in te leveren is voor mij nihil. Sigur Rós hoort daar voor mij voorlopig nog lang niet bij is mij wel duidelijk. Wie weet, misschien is dit wel een groeiplaat....

Vooral zeggen, dan heb ik mijn bingo vol. Los daarvan heb ik nooit gezegd dat ik me stoor of erger aan dergelijke benamingen. Dat is wat jullie er van maken.

Vreesde een beetje voor Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust part 2 voortgaande op Isjaki wat me niet bepaald hoopvol stemde aangezien dat voor mij veruit hun slechtste album is. Gelukkig werd het dat afgaande op één luisterbeurt niet niet en krijgen we integendeel een behoorlijk chaotisch album voorgeschoteld dat weinig te zien heeft met de gelikte stadion-sound van dat album. Eens benieuwd in hoeverre de nogal veelvuldige geluiden onder de oppervlakte blijven hangen, lijkt me sowieso een album dat je niet meteen kan beoordelen.


Nou ben ik ook niet meteen een fan van geforceerde vernieuwing (en Varud is inderdaad ondanks zijn behoorlijk conservatieve karakter briljant) maar Festival en Ara Batur is echt wel Sigur Ros op zo'n voorspelbaarst, zijn nummers waar je na een halve minuut kan voorspellen waarheen de komende 6 minuten zullen evolueren. Met name Festival is één van de dieptepunten uit hun repertoire, generieke post-rock for dummies en een band als Sigur Ros onwaardig.

Kveikur is met geen enkel album hiervoor te vergelijken, in die zin vind ik het wel bijzonder vernieuwend. De sound is herkenbaar Sigur Rós maar toch een stuk zwaarder dan alles wat ze hiervoor hebben gedaan. Het rockt veel meer, de drums zijn prominent aanwezig, de sound is bij momenten zelfs industrial.

Een verademing na Valtari, waarbij ik een subtiliteit verwachtte die zelfs na vele luisterbeurten niet kwam. Kveikur is toegankelijk, klinkt heel homogeen en ik volg dan ook aERo in zijn snelle beoordeling: 4,5* for now.