Black Sabbath - 13 (2013)

Dan zou ik toch iets meer in de achtergrond van de bandleden duiken. En DP gebruikt duidelijk een paar akkoorden meer dan de 3 van BS. Dat zal het um zijn.

Het is de vorm en het effect natuurlijk die het hem doet. Objectief gezien is BS speeltechnisch minder sterk dan Purple en dat heeft zich altijd al duidelijk afgetekend. Iommi heeft niet voor niks de gitaarmuur uitgevonden bij gebrek daar aan. Verder hebben ze gewoon hun eigen stijl en identiteit. Laat ook maar lekker blijven zo.

Eigen stijl en identiteit. Spot on. Maar dat is vast niet omdat Iommi dacht: ik ga even lekker een gitaarmuur uitvinden zodat het niet opvalt dat ik niet zo goed als Ritchie Blackmore ben. Gewoon een andere insteek. Andere stijl. Ander alles.
Er is nu voor beide bands veel aandacht. En ik denk dat dat komt door de redelijk grote mate van media-aandacht. Groter dan bij de vorige albums.

Iommi wou maar wat graag Blackmore naar de kroon steken maar vanwege een handblessure is hem dat helaas nooit gelukt. En zijn toevallig uitgevonden gitaarmuur was nog niet vertoond eind jaren 60 in de hardrock. Dus had ie hiermee wel inderdaad een primeur en een patent tegelijk. Ik geniet van BS net zo veel als van DP alleen betrap ik me er zelf wel op dat het muzikaal allemaal wat beperkter is en de aandacht minder vasthoudt dan DP die mij door de decennia heen toch veel meer zijn blijven boeien. Dichtgeplamuurde zwartgalligheid v.s. inventief speelplezier is mijn keuze dan.

De media aandacht is volgens mij het meest te danken aan de waarschijnlijk laatste albums van 2 legendarische hardrockpionierbands die na jaren afwezigheid nog eens sterk voor de dag willen komen. Ik vind beide platen elkaar niet veel ontlopen qua herkenningswaarde en nostalgie maar zoals gezegd vind ik DP gewoon wat betekenisvoller in dit verband.

Ook wat betreft Iommi vind ik dat je het wat te simpel stelt. Alsof de beste man alleen maar een gitaarmuur kan neerzetten. Zijn spel is juist vol afwisseling en vuur en hij produceert de ene fijne riff na de andere. Hij is en was niet voor niets de constante kwaliteitsbewaker van Black Sabbath in wat voor samenstelling ze ook speelden.

Heb ik dat gezegd dan? Gitaarmuurriffwerk is zn handelsmerk nu eenmaal. Maar de solo's blijven middelmatig. Over simpel gesproken. Je kunt het gewoon niet afzetten tegen DP die wel de juiste neus had voor nieuw bloed in de band. Ik vind '13' inmiddels een wat opgedroogde opgepoetste retrotrip die steeds meer begint te verbleken naast het constante muzikale DP vakmanschap. En geen Sabbath album die ik boeiender vind dan welk Purple album dan ook. Of het moet het mij nog onbekende Heaven & Hell - The Devil You Know zijn. Daar zit Dio nog bij tenminste.

En das allemaal mijn mening maar hoor, we genieten lekker verder van Ozzy's zwanenzang in de loudness war, alles heeft zn charme tenslotte. Binnen het BS referentiekader is dit gewoon een prima solide en waardige afsluiter. Had Bob Ezrin zich er mee bemoeid ipv Rick Rubin was het wellicht wel van het laatste DP nivo geweest. En ome Bill Ward wordt hier ook nog eens node gemist.

Ik ben het wel eens met je wat betreft de solo kwaliteiten van Iommi.
Maar waarom verglijk je hem met Blackmore?

Ah, dus de nieuwste DP heeft haar niveau te danken aan de betere productie. Dank voor de opheldering.

En wat er nu zo geweldig aan Bill Ward is, heb ik nooit begrepen. Gewoon een degelijke drummer toch? Net als Brad Wilk.

Nee, BS heeft hier haar te kunstmatig opgekrikte nivo te danken aan Rubin. Ezrin is de persoon voor detail en balans in het algemeen. De nieuwe Purple klinkt daardoor veel organischer, evenwichtiger en sprankelender dan deze laatste BS stuiptrekking die je oren geen ruimte meer geven om adem te halen, zo vol als de sound zit volgepropt. Tis maar waar je van houdt natuurlijk maar het organisch karakter vind ik hier ver te zoeken. En ik denk dat Ozzy er straks op de planken sowieso weinig van gaat bakken maar we zullen het zien. Met Purple heb ik daar dan nog alle vertrouwen in.

Iommi was ooit een Blackmore wannabee dus vandaar de vergelijking die al vaak besproken is.

Bill Ward heeft karakteristieke drumfills die Wilk hier achterwege laat. Dus het authentieke gevoel mis ik daardoor ook enigszins. Maar zowel BS als DP zijn niet meer wat ze ooit waren dus zo erg is het allemaal niet. Al moet ik zeggen dat Purple er kwalitatief altijd wel stukken beter mee weg komt. En coherenter.

Weer iets geleerd vandaag.

Dat is een kwestie van smaak uiteraard. Ik vind Purple maar een veilige en brave Hendrikenband geworden. Sinds 1987 al. De andere argumenten die je aanvoert zijn geluidstechnische argumenten. Daar ben ik het mee eens. Zie ook maar een post of wat terug. Van opgekrikt zijn kan dus geen sprake zijn. Voor The Devil You Know hadden Iommi en Butler geen externe producer nodig en dat album klinkt gewoon goed. Typische metalproductie maar wel een goede.

Dat Iommi een Blackmore wannabee zou zijn, is een stelling die ik nooit eerder tegen ben gekomen. Waar zou dat uit moeten blijken?

Iommi verloor zijn vingertopjes in 1965. Verklaar je nader waarom jij denkt dat Iommi' Blackmore wilde immiteren. Het klinkt wel heel leuk als je het opschrijft maar de logica ontgaat mij een beetje. Ik vind de laatste DP juist een beetje te vrijblijvend klinken. Het heilige vuur ontbreekt zal ik maar zeggen. Het luistert redelijk weg maar daar blijft het dan ook bij.

Dat is iets wat ik al in de jaren 70 ergens in een Muziek Express of een Oor heb zien staan maar ook nog op het net te vinden moet zijn in een of andere biografie en diverse fora. Ik zal er eens naar speuren.

The Devil You Know blijkt een prima album te zijn die totaal aan mijn aandacht is ontsnapt dus die mag dan ook niet in mijn collectie ontbreken. Heb nu vakantie dus die gaat er zeker komen.

Tja en verder beleef ik gewoon veel meer muziekplezier aan Purple dan aan BS hoewel ik ze beiden regelmatig draai afhankelijk van pet en stemming. DP is inventiever, humoristischer en meer feelgood, BS is immer donker en dreigend op een wat simpele manier. Maar allebei blijven ze retegaaf uiteraard. En hebben de aanzet gegeven in de ontwikkeling van de latere metalbands. In die zin blijf je ze wel koesteren natuurlijk.

Ok, dan denk jij vast ook dat van Halen eigenlijk KISS is zonder de make-up. Stond namelijk in de Hitkrant van 1979.

De Hitkrant heb ik altijd links laten liggen. Je geeft zelf al aan waarom.

Toen stonden er nog waardevolle dingen in dus.

De muziek express was dus niet dat tijdschrift met artikelen over wat te doen als je maandverband steeds scheef gaat zitten?

Nee dat was de Popfoto

Ik bladerde er wel eens in bij mijn een nicht van mij. Die verzoop in dat spul. Eén van die blaadjes had ook een metalrubriekje. Betonmolen of zo. Ik haal ze altijd door elkaar.

Goed, dat is dus ook weer duidelijk. Iommi was een Blackmore wannabee, want dat stond in één of ander blaadje...

Waren ze altijd eigenlijk al. Purple en ook Zep komen uit de hippiebeweging en Sabbath was daar de regelrechte tegenhanger van. Je had dan ook uitgesproken Sabbath en Purple fans. Ze hebben dus wel degelijk hun eigen roots aangehouden en die hoor je dan ook gewoon terug in deze laatste albums. Feit blijft wel dat Iommi aanvankelijk net zo met de blues bezig was als Blackmore en zijn techniek hem altijd zeer heeft aangesproken. Door zijn 'hand' - icap heeft hij dus met de bottere bijl moeten hakken en daardoor tegelijk meer bijgedragen aan de echte heavy metalstroming dan Purple heeft gedaan die toch wat meer traditionele/folky/funky/klassieke invloeden in het spel smeet.

Zoals alles in blaadjes staat. En nu nog op het net ook. Zoekt en gij zult vinden.

Wist jij dat Iommi zelfs met zijn gitaar doucht en slaapt? Dat kwam tot nu toe het beginnen van een relatie niet ten goede...

Daarom ben ik ook meer Blackmorefan. Die komt al jaren niks te kort.

Ik kap er mee. Veel plezier met nummer 13. Alle 13 goed.

Het is nummer 19 trouwens.

Ja maar ze mochten maar 13 tracks opnemen. Die ze vervolgens ritueel op de cover in de hens hebben gestoken aldus Butler.

Als ik luister naar "13" van Black Sabbath, het langverwachte en met hoge verwachtingen omgeven nieuwe album van Black Sabbath, moet ik concluderen dat er weinig is veranderd ten opzichte van het fantastische debuut. Nog steeds strooit Iommi met monsterlijke riffs. Geezer Butler zorgt voor een constante dreiging met zijn agressieve bas en de stem van Ozzy Osbourne klinkt zeker niet zo slecht als ik had gedacht. Er zullen ongetwijfeld productionele trucjes gebruikt zijn, maar Osbourne klinkt zeer acceptabel. Het meest geniet ik van de tandem Iommi en Butler, waarbij gezegd moet worden dat stand-in drummer Brad Wilk een uitstekende prestatie levert. Maar de hoofdrollen worden opgeëist door de riff master en Butler. Deze twee mannen zijn zo goed op elkaar ingespeeld. Perfecte synergie als je het mij vraagt. Onder de muziek van Black Sabbath hoor ik duidelijk de blues terug. In de solo's van Iommi hoor je dat mijn inziens het beste. "13" overtreft mijn verwachtingen en is gewoon een goed album. Wel vraag ik me af hoe ik het klokkengeluid aan het einde van het album moet interpreteren. Het lijkt een op een afkomstig van het openingsnummer van het debuutalbum. Is dit een symbolische manier om aan te geven dat de cirkel rond is? Is dit hun laatste album? Hoe dan ook: Black Sabbath laat met "13" horen dat ze nog steeds aan de top van het genre staan.

Met het klokgelui wordt wat mij betreft deze roemruchte oermetalformatie in stijl ten grave gedragen. Of probeert het nog een keer met een zanger die het live net zo goed brengt als de techniek het op deze overigens vette afscheidsplaat mogelijk heeft gemaakt.

Ik heb nog wat rond gekeken op internet.
Maar heb niks gevonden wat je stelling betreft Iommi/blackmore!

Was ook iets uit interviews van 35-40 jaar geleden. Mogelijk is het verwijderd of bestaat de site niet meer. In ieder geval is het iets wat ik toen duidelijk heb meegekregen en me altijd is bijgebleven. Zodra ik er wat over gevonden heb zal ik het hier wel plaatsen.

Onderstaande geeft al iets weer van de stelling. Het originele artikel moet ik je nog schuldig blijven.

Deep Purple Fan Forum :: Ritchie, Ronnie & Related :: Iommi on Blackmore | Runboard - bdeeppurplefanforum.runboard.com

Het zou mij verbazen want Deep Purple is pas opgericht in '68 en toen ze een beetje op dreef waren gekomen met hun album In Rock had Black Sabbath hun eigen unieke stijl reeds ontwikkeld. Wellicht heeft de blues georiënteerde band Cream in de jaren vooraf meer als voorbeeld gediend. Voor het horror/doom element diende de film waaraan ze hun naam ontleend hebben.