Daft Punk - Random Access Memories (2013)

ik ook ik ook. come on come on come on come on come on come on come on come on

Stelt voorlopig nogal teleur als ik eerlijk ben...

Ook touch vind ik erg mooi. Ik heb niet heel veel met te bombastische of kitcherige muziek. Maar dit vind ik erg leuk. Het lijkt me erg indrukwekkend om bij het maken van dit album aanwezig te zijn geweest.

Ik herzie mijn mening volledig. Enkel "Get Lucky" blijf ik een vrij kaal nummer vinden. Had een killer-track kunnen worden. Ik hoor ook in een nummer wat Alan Parsons. Het andere nummer met Pharrel vind ik wel te pruimen. Al mis ik toch wat "strings" bij de disconummertjes ... laat Daft Punk nu net disco met beats zijn ipv strings. Veel nummers doen me aan de Respect Is Burning-parties (Parijs, Brussel) en compilaties denken van rond die tijd. Waren leuke feestjes en tijden Tijden waarin ook Bob Sinclar en co nog met funky stuff voor de dag kwamen ipv kinderdeuntjes. Trouwens "My Only Love" en "I Feel For You" waren zeker leuke mainstream disconummertjes van Mr. Sinclar. Ik mis wel enkele housegrootheden (zoals bij Superfunk destijds) op het album (zowel vocalists / dj's), van mij had hier nog een Romanthony, Ron Carroll, Robert Owens, Jamie Principle, Barbara Tucker (met Nile Rodgers wow) mogen opstaan om het feestje compleet te maken ... En Bootsy Collins en Prince en Alan Parsons Misschien iets voor RAM part 2.

Ik heb vandaag voor het eerst Get Lucky gehoord (én toch ben ik niet van een andere planeet, just do it (life) my way), en ik begrijp echt de heisa en de hype niet. Als ik dan hier zo op de commentaren afga kan ik beter deze 1:14:24 op een andere aangenamere manier doorbrengen.
Bedankt MuMers, om kwaliteit in mijn leven te brengen...

Een luisterbeurt verder en Lose Yourself To Dance en vooral Doin' It Right beginnen al te groeien. Lose Yourself To Dance is gewoon een lekker zomers nummer. Heerlijk gitaarspel van Nile, en het 'Come On, Come On, ...' met de vocoder klinkt echt geweldig.
Doin' It Right heeft een futuristisch zomers sfeertje, toffe track ook. Panda Bear moet ik nog altijd wat gewoon worden, maar het vocoderaandeel in de track vind ik nu wel erg sterk. De drums klinken ook echt sterk!

Contact draait om de Apollo 17, de laatste spacevlucht naar de maan en de vocals zijn van commandant Eugene Cernan, de laatste man ooit op de maan. Het geluid van vertrek uit de ruimte en een terugkeer op aarde. Daft Punk is back
Nog een feitje over contact is dat de sample aan het begin 10 jaar geleden al door dj Falcon werd gebruikt tijdens liveoptredens, contact refereert dan ook wel heel sterk aan het french house tijdperk.

Het typeert deze plaat, die bovenal een ode lijkt te zijn aan alle muzikale invloeden waaraan Daft Punk zijn inspiratie te danken heeft. Zelfs tot in de opnametechnieken is dit in het extreme doorgevoerd, de tekst van Moroder schijnt in 5 delen in verschillende microfonen te zijn ingesproken, elke microfoon afstammend uit de tijd waaraan Moroder op dat moment in zijn verhaal aan refereert. Niemand die het hoort, maar het zegt wel iets over de ongelooflijke gedrevenheid van Daft Punk om iets speciaals te willen maken.

Mooi dat er zoveel gekken zijn om al zulke feitjes uit te pluizen ook.

Niet iedereen houdt van gezapige discomuziek met autotune vocalen.

Oei wat is The Game of Love glad zeg.

Weet nog niet of ik dit allemaal wel uit ga zitten.

Edit: Within is echt te triest voor woorden.

Vind het wel erg tof voorlopig. Het blaast me niet weg, maar dat moet ook niet. Het is glad, cheesy, wat je maar wil, maar het is gewoon erg aangenaam (voor mij alleszins).

Giorgio by Moroder is fenomenaal. Het slotnummer en dat met Casablancas zijn ook hoogtepunten.

Niet iedereen hoort het verschil tussen vocoders en auto-tune.

Jouw omschrijving is veel te eendimensionaal. Disco, soul, jazz, funk, elektronica in een fraaie mix, wat een heerlijke dance plaat oplevert, lijkt mij meer recht doen aan deze plaat.

Kortom - jij, ouwe Cartouche-rakker, lust hier wel pap van? Ik vind het niet verkeerd in het gehoor liggen, maar vind het wel erg corny en cheesy (zoals men hier zegt). In boerentaal: maak een lange autorit (naar de Pyreneneën of zo), neem deze cd als enige mee en ruim voor Tours ben je al suïcidaal.

De productionele kwaliteit van de liedjes op deze nieuwe cd komt op de stream denk ik nog maar voor de helft naar voren. Er valt nu al zo veel goeds te ontdekken op deze plaat. Tintelende subtiele drum riffjes, golvende bassen, zonnige melodieen.

Misschien niet wat velen van een nieuwe Daft Punk hadden verwacht, maar daarom eigenlijk des te beter.

Absoluut!

Voor diegenen die het niet weten: Cartouche was een hippe discotheek (met lichtshows en een videowand) aan de Mariaplaats, hartje Utrecht. Mensen uit het hele land kwamen hier naar toe, om te dansen en te sjansen. Nummers van deze plaat van Daft Punk hadden zeker de draaitafel daar gehaald.

Dacht iemand anders ook aan Christoper Walken bij Giorgio by Moroder?

Vind het eigenlijk wel een verrassing allemaal. Hopelijk komen alle dubstepkinderen via deze plaat bij een hele hoop goede muziek terecht.

Mijn dubstepbroertje vind deze alvast helemaal te gek

Ik ben een liefhebber van jaren '70 soul/funk/jazz en Electronic maar dit vind ik echt aalglad. Ik mis toch echt de emotie, het gaat compleet langs me heen.

Goede referentie inderdaad

Daft Punk maakt op dit Random Acces Memories gebruik van allerlei muzikale invloeden, die mede de basis legden voor de Dance scene. Ze stoppen geluiden uit de jazz, funk, soul, disco en elektronica in de mixer, wat een heerlijke dance plaat oplevert met ook een toepasselijke titel: Random Access Memories. Random wordt er over de hele plaat gebruik gemaakt van al deze muzikale 'Memories'. (Giovanni) Giorgio By Moroder is wel het voorbeeld van deze plaat waar de 'Memories' werkelijk letterlijk - in woord en muziek - gebruikt worden. Het levert fraaie dance muziek op. Hier zijn trouwens ook prachtige klassieke violen te horen, naast een stukje 'scratchen' en een gitaarsolo.

Over Within: wie kan die fraaie jazzy piano nou niet mooi vinden? Hoe lekker kan een nummer lopen? Luister naar Instant Crush, een echt lekker Daft Punk nummer.
Op Lose Yourself To Dance neemt juist eerst funk het voortouw. Het gitaartje (Kiss) en de hoge stem doen aan Prince denken. Net zo'n heerlijk funky dansnummer is Get Lucky, met weer die funky gitaar van Nile Rodgers van Chic als basis. Ook Nile Rodgers heeft eind jaren '70 en in de jaren '80 meegewerkt aan heel wat goede dance of dit zelf gemaakt, en ook zijn Memories krijgen dus Access op dit album van Daft Punk.
Hierna volgen Beyond en Motherboard, prima electronische nummers meer vergelijkbaar met eerder werk van Daft Punk. Daarna echter een wat vreemde eend in de bijt met Fragments of Time, wat eerder een popliedje is in de stijl van Steely Dan. Afsluiter Contact heeft echter een lekker tempo, goeie beats en een fraaie sound.

De heren van Daft Punk serveren ons zo op Random Access Memories een heerlijke cocktail van stijlen uit de Dance geschiedenis, met hun eigen typische electronica sound als basis. Geniet ervan!

Het is absoluut slim en handig gemaakt. Ik vrees alleen dat frequent draaien in een kort tijdsbestek - m.n. door de vrij irritante autotune - leidt tot omslaan van de positivo-grondtoon in suïcidale neigingen (om het maar niet meer te hoeven horen).

Anderzijds vrees ik wellicht dat versterken van die positivo-grondtoon zou kunnen leiden tot aanmelden bij de Scientologykerk. En het vermijden daarvan is voldoende reden om dit niet te vaak draaien, vooralsnog

Geen waardering - eerst even langer laten inklinken.

Bij mij werkt het wat anders. Ineens mis ik de zon en de lente - nu afwezig als ik uit het raam kijk - niet. Net als eind jaren '70 en in de eerste helft van de jaren '80 zorgt daar een heerlijk funky dansalbum wel voor.

Mensen gooi de schroom van je af, zet de stereo harder en geniet: We're up all night for the sun! We're up all night to get some! We're up all night to get funky! We're up all night to get lucky!

Mijn eerste luisterbeurt zit er net op, beetje gemengde gevoelens erover. Daft Punk heeft tot nu toe altijd een andere sound op elk album gehad en dat is met dit album ook niets anders, alleen blijft het soms net teveel gehangen in de funky disco sound. Plus het is wel een erg lange zit geworden, ik had veel compacter gehad en dat het zo beter te behappen was. Dit is toch wel iets teveel van het goede.

Desondanks luistert het op sommige nummers na wel aardig weg en het wordt uitstekend afgesloten met Contact.

Kleine 3,5 sterren.

Voilà: ik geef een dikke 4,5. Ik beluister dit album sinds gisteren bijna non stop en bij elke luisterbeurt blijft hij groeien. Ik kan er geen enkel slecht nummer op vinden, elk nummer mag ik stuk voor stuk de moeite noemen. Wat ben ik Daft Punk dankbaar dat ze dit album in de wereld werpen!
Overigens vind ik het nogal raar dat sommige negatieve kritiek luidt dat het niet zoals voorheen klinkt. Man toch, moeten ze dan een Homework 2 of Discovery 2 maken? Kan ik helemaal niks mee met dat soort kritiek. En het Daft Punk-geluid hòòr ik bovendien wél in dit album. Ik draai Daft Punk albums al jaren en jaren plat dus dat typische geluid herken ik best.
En langs m'n neus weg: Beyond is een perféct nummer.

dat zegt toch niemand dat ze Homework of Discovery moeten na maken. de meest gehoorde kritieken zijn dat vele nummer gewoon oersaai zijn. Vele nummers zijn echt wel doods en veel te tam, zeker in vergelijking met hun vorige werk. Nogmaals, dat wil niet zeggen dat ze dat klakkeloos moeten na maken , maar iets meer pit en dansbaarheid had echt wel gemogen.

En voor de release van het album hadden ze het erover dat dit album de ziel in de muziek terug zou brengen. Grappig genoeg vind ik een album als Discovery veel meer gevoel bevatten dan deze.

Meer pit!? Saaie nummer !? Huh !? Ik vind elk nummer uiterst boeiend, spannend, pit hebben, noem maar op. En er zit een troep genialiteit tussen. Ik snap écht niet wat er saai is aan dit, 'k was meteen bij de eerste luisterbeurt gefascineerd door die bijzondere muzikaliteit die uit deze songs spreekt. Stuk voor stuk zeer sterke nummers. Overigens is er niks mee dat niet iedereen 't oké vindt, niet iedereen houdt van Björk om zomaar eveneens een geniale artiest te noemen.

Snap die kritiek over saaiheid niet, dit is juist het album met het rijkste geluid. Het lijkt wel of mensen gewoon de beukende housebeat missen op dit album. Ik bedoel, op de eerdere albums gebruikt Daft Punk vaak een funk/disco loopje en tovert dat om naar een house nummer. Nu maken ze zelf een volwaardige funk/disco plaat en is het ineens saai. Eigenlijk is er niet eens zoveel verschil, ik hoor nog steeds dezelfde typische Daft Punk vibe.

Inderdaad een glasheldere productie, goed uitgebalanceerd, met een rijk spectrum. Vakwerk!
Disco in een nieuw jasje gestoken. Mooi en subtiel zodat het weer 30 jaar mee kan gaan.
Inmiddels aan mijn tweede luisterbeurt en deze gaat het zeker worden.

Tot nu toe zijn de recensies trouwens wel echt lovend , in de NME 10/10 , op metacriticc 90/100. Dat heeft Daft Punk nog nooit gepresteerd toch?