Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Nu moeten we ook al zomaar van muziek genieten. Wat een zeikwereld is dit toch

Bij elke luisterbeurt wordt het weer beter. Deze plaat is zo rijk aan wonderschone melodieën en muzikaliteit. Ik snap dat de kids liever de stampplaatjes van Daft Punk, maar op termijn zou dit wel eens het (onbegrepen) meesterwerk van Daft Punk kunnen worden. Motherboard is voor mij wellicht het beste dat ze ooit gemaakt hebben en dit komt van iemand die op Torhout/Werchter '97 al los ging op Daft Punk live...

Leuk dat deze plaat de old school discoliefhebbers zo goed bevalt.

Ik geef Herman gelijk.
Elke luisterbeurt wordt hij beter. Ik ben begonnen op 3 sterren.
Zelfs Get Lucky groeit nog. Ongelooflijk.
Als je het nummer leert spelen op gitaar wordt het ook duidelijk uit hoeveel verschillende gitaarlijntjes dat nummer bestaat. Geweldige artiest Nile Rodgers!

Het is iets minder onschuldig dan dat: We're up all night to get some

@Dikkop: Zou je me via PB de tab eens kunnen sturen want ik vind zelfs via Ultimate Guitar geen goede tab. Al heb ik ze nog niet allen getest.
Overigens snap ik niet waarom Within' wordt afgeschilderd als een saai rustpuntje, voor mij is het net één van de beste nummers op de plaat. Geweldig pianospel, schitterende vocalen en een pakkend melancholisch sfeertje.
Ga deze denk ik nog maar eens draaien!

Chips, ben ik toch betrapt. Had 'm net verbeterd...

Oeps, mijn 'jeugdzonde', alhoewel er prima disco is gemaakt.

Gelukkig was er meer: ik was gek van goede funk met als mooiste voorbeeld Prince, en funk vind je hier zeker terug, net als natuurlijk 'de synthesizer', zoals Giorgio Moroder het letterlijk zegt. Daar heb ik in de jaren '80 ook veel op gedanst, zowel dance als alternatief / new wave. Veel komt terug op deze prima en knap gemaakte plaat van Daft Punk. Leuk dat jij hem ook zo kan waarderen, Herman!

Mijn eerste luisterbeurt zit er op en ondanks mijn scepticisme vind ik Random Access Memories tot nu toe een leuke plaat. Het midden vind ik nog een beetje stroef lopen, maar het begin en vooral het laatste stuk van de plaat heeft me kunnen overtuigen. Zelfs Get Lucky weet ik te waarderen. Ik wil trouwens nog niet concreet zijn, maar ik vind het in ieder geval beter (en vernieuwender) dan de andere reguliere platen van Daft Punk waar ik enkel de hitjes heel goed vond. Binnen enkele weken kom ik met een concrete mening.

Net nog eens gehoord en alle nummers blijven maar groeien. De plaat heeft een constant hoog niveau, en ik krijg eindelijk ook nog eens dat speciale hartverwarmende gevoel. Dat je zin hebt om mee te zingen en mee te springen en dansen.
Begin serieus te denken om dit 5 sterren te geven, al ga ik daarvoor zeker wachten tot ik mijn vinylversie heb.

Dat disco-gebash vind ik ronduit belachelijk. Puur muzikaal (als je de prefab-acts wegdenkt) zit disco vaak geniaal in elkaar. Van een ander niveau dan het beperkte kunnen van heel wat hedendaagse gehypete alternativo's, house of r&b producers. Om enige misverstanden te vermijden: van voor mijn tijd, maar heb het genre leren appreciëren.

Giorgio by Moroder wordt voor mij de eerste skiptrack. Na 5 keer luisteren weet ik het wel, terwijl de nummers daaromheen beter en beter worden. Een mooi detail vind ik bv. het geroezemoes in de achtergrond bij de openingstrack. Je waant je echt even op een discofeestje, het geeft de muziek ook meteen een heel organisch gevoel.

Heb hem natuurlijk nog geen 5 keer gehoord (4 keer), maar ik blijf me verbazen over de schitterende opbouw van die track.
Vooral de climax is echt geweldig vind ik.
Dat geroezemoes in de opener is inderdaad echt sterk gedaan!

Hmmmm... Daft punk neemt een kleine wending...
I like!!

Wel wat rustig, maar zeker niet onaangenaam.. en een prima afwisseling.
Ik zal denk ik altijd een groter fan zijn van een wat stevigere bass en beat in hun muziek, maar ik vind dit ook wel weer verfrissend.. Chill, relaxt, funky, disco...

Kan er verder weinig over zeggen nog, eerste luisterbeurt.. Die vocals van Pharell in 'Lose yourself to dance' vind ik echter wel 10x niks.. maar goed, wie weet..

Ja zeg, wat is het nu?

Haha die vocals groeien wel!
Gisteren vond ik er ook nog vrij weinig aan en vandaag zit ik ze al luidkeels mee te zingen.

Get Lucky (6:07) - met Pharrell Williams en Nile Rodgers ---> is voor mij hét nummer van 2013!!! Wat een ge-wel-dig nummer. Top.

Na 'vaak' en aandacht luisteren wordt ik eigenlijk alleen maar verder teleurgesteld. De ideeënarmoede die bij Human After All begon en nog sterker doorschemerde in de Tron soundtrack is hier compleet. Een aantal categorieën die me opvallen:

Nummers met repetitieve, willekeurige gitaar-aanslagen en zielloze zang - Beyond, Fragments Of Time (typerend genoeg met gerecyclede gitaarsolo uit Discovery periode), Game Of Love, Lose Yourself To Dance.

Zoetsappige, slome en tenenkrommende ballads - Touch, Within.

Redelijke tot toffe nummers, de (potentiële) singles wat mij betreft - Doin' It Right, Get Lucky, Give Life Back To Music, Instant Crush.

Verder gaan Contact en Motherboard tot nu toe onopvallend voorbij wanneer ik even niet oplet.

Dan is er alleen nog Giorgio By Moroder. Elke keer verbaas ik me weer, is dit Daft Punk's eerbetoon aan Giorgio? "Ja, ik wilde altijd wel graag een muzikant worden, maar ik dacht niet dat het me zou lukken, maarja uiteindelijk lukte het me toch wel," ondersteund door een eindeloos durend flauw deuntje met zo'n 13-in-een-dozijn riff als afsluiter? Het is moeilijk voor te stellen dat het duo niks originelers kon bedenken om hem voor te laten lezen. In deze 9 minuten hadden ze zoveel creatiefs kunnen doen, maar niets van dat. Vergeleken met een gemiddeld Moroder nummer is dit gewoon beschamend.

Waarschijnlijk klinkt het allemaal veel te negatief ten opzichte van mijn oordeel, maar ik vind het gewoon jammer dat de genialiteit van het vroegere werk hier spoorloos is. En dan bedoel ik niet simpelweg de sound (die spreekt me eigenlijk wel aan). In Homework en Discovery kan ik na jaren nog nieuwe details vinden, hier betwijfel ik dat ten zeerste. Neem bijvoorbeeld Get Lucky. Dezelfde achtergrondmuziek als op de meerderheid van het album, licht irritant bruggetje ("and our cuuups, to the stááárs"), en dan telkens datzelfde refrein. Aardig, maar na 5x heb ik het wel gehoord. Daft Punk heeft het nooit moeten hebben van de singles, maar ik mis de urgentie, opbouw, en ziel van een One More Time bijvoorbeeld - die nog steeds niet verveelt.

Voorlopig een 2,5.

Het komt qua niveau toch echt in de buurt van het beste van Chic: een soort moderne versie van nummers als My Forbidden Lover, Good Times & You Are Beautiful. En dat is voor mij een groot compliment aan Daft Punk & Chic brein en gitarist Nile Rodgers. Die laatste doet het gewoon weer in 2013, 30 jaar later, met dank aan Daft Punk.

En zoals Herman al in zijn review aangaf: je krijgt op het album gelijk de 12" versie... en die is (natuurlijk) nog beter dan de single. Beste verzamelaar van Chic vind je overigens hier:
Chic - The Definitive Groove Collection (2006)

Klopt helemaal. Fantastisch mooie chillplaat, die je toch net genoeg bij je lurven grijpt om je mee te trekken naar wondermooie hogere sferen. Hoewel het heel vredig aanvoelt, is het allesbehalve een plaat in de categorie 'het ene oor in, het andere weer uit'. Momenteel voor mij dé knaller van 2013.

'k zou zeggen, trek eens met het juiste effect een goeie fles champagne open (of cava als dat beter bij je budget past).

"Overroepen" zeggen jullie - maar da's een eerste voorzichtige inschatting mijnerzijds, na 3 -4 speelbeurten.

Ik ben juist nog niet verder gekomen dan Giorgio by Moroder.

De gesproken intro had voor mij niet persé gehoeven (al is het na een aantal luisterbeurten minder storend dan ik in eerste instantie zou verwachten), maar 'Giorgio by Moroder' is voor mij op dit moment de beste track van het album. De opbouw ervan is redelijk fenomenaal. Vooral het laatste wat hardere gedeelte, na het intermezzo op 5:30. Dat basloopje tegen het einde; geweldig! Samen met de meer bijzondere/ uitspringende nummers; 'Touch', 'Motherboard' en de heerlijk harde afsluiter 'Contact'. Maar zeker ook de meer catchy nummers; 'Give Life Back to Music', de langere albumversie van 'Get Lucky', 'Lose Yourself to Dance', 'Fragments Of The Time' en 'Doin' It Right' vind ik erg fijn. De pakkende nummers en meer bijzondere nummers worden mooi afgewisseld en aan elkaar geweven door nummers met rustmomenten zoals; 'The Game of Love', 'Within' en 'Beyond'. 'Instant Crush' groeit nog bij elke draaibeurt. Al met al een erg goed, afwisselend en verslavend album.

'Motherboard' is echt fantastisch. Gelukkig begint de rest van het album ook wat meer in te werken na een paar keer draaien. 'Fragments of Time' is ook heerlijk. Lijkt me wel een mogelijke kandidaat voor de tweede single.

Ik heb een nu een aantal malen beluisterd en vond bij de eerste keer beluisteren al goed. Voor degene die allemaal nummers verwacht als "Get Lucky" zal het misschien een tegenvaller zijn. Maar voor degene die een afwisselend album verwacht is dit een superplaat.

Vooral 'Giorgio by Moroder', 'Touch' en 'Doin' it right' zijn al vriendjes van mijn oren.
'Touch' is vooral bijzonder omdat er zoveel tempowisselingen in zitten de opbouw heel verrassend is.
En de samenwerking met Nile Rodgers is toch wel een schot in de roos. De andere namen (Moroder uitgezonderd) waarmee ze hier op dit album samenwerken zeggen me weinig tot niets. Het zou, denk ik, pas interessant worden (of in ieder geval tot verbeelding spreken) als ze een samenwerking aankondigen met Kraftwerk of Jean-Michel Jarre.

Ik vind trouwens ook dat je dit album niet kunt vergelijken met voorgangers en dan met name Discovery. Het is gewoon een compleet ander album.
Ik geef het album 4,5*

Het valt mij wel op dat de gastartiesten echt een grote rol spelen op dit album. Ze zijn niet ingehuurd om even een stukje in te zingen, maar lijken ook een grote stempel op het songwriten zelf te drukken. Bij Nile Rodgers is dit natuurlijk evident, maar ook bij de anderen lijkt dit het geval. Zo hoor je duidelijk dat bijvoorbeeld Panda Bear en Pharrell creatief veel invloed hebben gehad op de nummers waaraan ze meedoen. Maar vooral bij Instant Crush lijkt dit het geval. Dat nummer ademt echt Julian Casablancas. Die overgang van couplet naar refrein lijkt me duidelijk afkomstig van de hand van Casablancas, en ook dat gitaarsolo'tje is classic Strokes.

Typische Strokes anno 2013 inderdaad. Op het album Comedown Machine staan ook een aantal van die nummers met zo'n jaren '80 sfeertje.

Toch maar een halfje verhoogd. Album begint iets meer te groeien, ondanks dat ik toch een aantal echte knallers mis.

Within en Instant Crush zouden zomaar de slechtste Daft Punk tracks ooit kunnen zijn.