Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Een leuke plaat om eens per jaar op te zetten, heeft wel een lekkere 'feel'. Leuk die ode aan Giorgio, maar eigenlijk vind ik alleen Fragments of Time boven de rest uit stijgen.

Zeker mag cd ook! Ik heb 'm vanochtend op de deurmat gevonden en natuurlijk klinkt dat beter: een mp3 is geen cd. Prince zei een tijdje terug nog, dat heel wat mensen tegenwoordig flink wat dimensies uit de muziek misten, omdat ze alleen mp3 luisterden.

Nou, in het geval van dit Random Access Memories is dat zeker zo. Want dit album is (natuurlijk) prima geproduceerd door de heren van Daft Punk. En dat hoor je terug zeg: prachtige lagen, vele details en wat een bas zeg! (om maar even wat te noemen). Motherboard is een goed voorbeeld hiervan: dat klinkt toch nog even wat beter.

Daarnaast is het tot mijn verbazing, ik las het al bij anderen, ook nog een groeiplaat. De langzame nummers kan ik meer en meer waarderen. Dit is echt een dijk van een plaat! Ik doe er nog 0,5* bij.

YouTube - Space - Magic Fly Music Video

Ik ga voor de volle mep!
Ik ben momenteel nogal actief met Jazz aan het klooien; schema's, toonladders, arpeggios en what have you. Zodoende moet ik ook veel naar Jazz platen luisteren.
Toch heb ik de laatste drie dagen haast alleen maar deze plaat opstaan omdat dat het voor mij DE perfecte combinatie is van modern en retro Elektro, Disco met een vleug Funk en Soul.
Alles perfect gebalanceerd en helder in de mix; Gitaar, synths geweldige drum partijen, die trompet en klarinet (als ik het goed heb) bij Touch, strings.
Ik heb ook een broertje dood aan vocoders maar Daft Punk is op de een of andere manier de enige act die er bij mij mee wegkomt.

Damn, wat wordt ik hier vrolijk van!

En zo wordt de stemming letterlijk en figuurlijk steeds wat positiever voor en rond deze plaat.

Leuk artikel over de hypevorming rondom het album: Cookies op Marketingfacts

Contact .

Zoals velen heb ik een beetje gemengde gevoelens hierbij. Máár, hoewel ik Homework en Discovery heel regelmatig draai, heb ik ook daarmee soms wel eens wat gemengde gevoelens (ik kan echt niet de enige zijn die bepaalde nummers skipt; High Fidelity, Burnin', Crescendolls, Nightvision.. Allemaal een beetje mwoah wat mij betreft.)...

Goed, de nieuwe plaat. In het kort, wat ik er erg lekker aan vind is de geweldige productie en instrumentatie; het voelt echt als echte, warme muziek, met deuntjes die in je kop blijven zitten, soms wel twee tegelijk, heel veel melodie en harmonie die goed zijn ingespeeld. Verder worden de thema's menselijkheid (en de relatie tot technologie), muziek en liefde op verschillende niveaus uitgewerkt, met meer aandacht en perspectieven dan op hun eerdere platen.

Is het jullie bv. opgevallen dat de harmoniën vrijwel overal een melancholische ondertoon hebben, zelfs tijdens de meest lichtvoetige discolicks is er een soort tja, melancholische, volwassen, ingetogen harmonie, een soort 'maar'; de toonsoort is dan ook vaak A. De dansummertjes op de plaat gaan vaak over een langdurig verlangen, herinneringen en zelfs vermoeidheid; 'give life back to music', 'get lucky', 'lose yourself to dance'; echt een mix van verschillende muzikale ideeën en thema's die ik niet zo goed uitgewerkt had verwacht van DP.

Het bandje 'Escort' maakte vorig jaar ook een disco throwback plaat, lang niet zo gevariëerd als deze, en zij vertelden in interviews dat ze zich er flink op hadden verkeken hoe moeilijk het was om goeie, oldskool disco te maken; Daft Punk lijkt het hier echter moeiteloos uit hun mouw te schudden. Want hoe lekker is die gitaarsolo op Instant Crush, en al die onverwachte momenten in Touch, en die grappig in elkaar gevlochten melodiën in Lose Yourself to Dance. De vocoder is ook zelden puur een gimmick, misschien op Get Lucky en Beyond, maar verder wordt hij opvallend muzikaal ingezet en klinkt hij warmer dan ik het ooit elders heb gehoord.

MAAR, ik vind persoonlijk de tweede helft van de plaat een nogal slappe repetitie van de eerste helft. Motherboard doet me zelfs aan Weather Report denken, wat van mij absoluut geen compliment is. Geen van de nummers hier maken verder dezelfde diepe indruk als de nummers op de eerste helft, maar misschien dat de tweede helft nog een beetje moet groeien.

Ik geef 'm 4 sterren, omdat het lang geleden is dat ik met zoveel GENOT naar een plaat heb geluisterd als de eerste helft van Random Access Memories. Daarna wordt het minder, maar als ik 'm 3.5 sterren zou geven, zou hij toch in een klasse komen waar ik 'm eigenlijk niet hebben wil, gezien de katharsis en, jaaa, die TRANSCENDENTIE van die eerste helft.

Nu is het ook wel zo dat als je niet van funk, disco, soul etc. houdt, en ook niks hebt met zoetige electronische liefdesliedjes (Air), dat dit dan wel een vrij afschuwelijke plaat voor je moet zijn. Aan die Daft Punk fans wil ik m'n oprechte medeleven uiten; jammer voor jullie jongens, doodzonde.

Vanaf nu ook op Spotify. Die paar procent betere geluidskwaliteit doet deze plaat goed

Flauwekul; iedereen die beweert het verschil te horen tussen een 192kb/s en 320kb/s MP3'tje probeer ik de Pepsi test te laten doen op m'n meer dan gemiddelde hifi systeem; is nog niemand gelukt.

Daarnaast hebben LPs vaak een duidelijk mindere geluidskwaliteit dan digitale media; aan het einde van de groef treden regelmatig artefacten op in de hogere frequenties en het dynamisch bereik van albums op een enkele LP is vaak beperkt; allebei bekende fenomenen in muziekland. Ik zou bijna zeggen, kom eens langs, dan laat ik je wat horen Inderdaad, een plaat op meerdere stukken vinyl klinkt prima, maar ik heb ook enkele moderne albums op een enkel stuk vinyl, en daarbij hoor je altijd wel een minder dynamisch bereik en vermoffelde hoge tonen, zeker aan het einde van de groef.

Neemt overigens niet weg dat vinyl het superieure verzamelmedium is Digitale kwaliteit is leuk, tot je je digitale bibliotheek moet gaan bijhouden; voor mij dan toch; van m'n LPs weet ik zeker dat ze zolang ik leef als één verzameling op hun plek blijven staan en in mijn ervaring minder kwetsbaar zijn dan CDs.

Lol, ik vind Within dus ook heel gaaf It's a robot, in a box, or not? Schrödingers robot

Lekker album hoor! Zanglijn in Beyond doet me denken aan Vicinity of Obscenity van System of a Down... ("Do we all learn defeat...")

Iets in de recensies in deze draad doet vermoeden dat ik het toch maar eens moet proberen, ondanks dat ik de eerste single slechts 'gewoon leuk' vind.

Het is ooit gebeurd dat ik een eerste single slechts 'gewoon leuk' vond, en dat ik via het horen van een albumtrack op een of andere radiozender opeens héél erg in de ban raakte van de bijbehorende cd (in dit geval betrof het Pete Philly & Perquisite - Mindstate). Misschien is dit een dergelijk geval.

Bij de tweede luisterbeurt vind ik dit album al iets beter, maar nog steeds erg teleurstellend. De nummers met vocoder zijn echt niet door te komen. Het best wel mooie Within wordt echt compleet verziekt door de vocoder. Giorgio By Moroder is een van de hoogtepunten, dit nummer wringt zich in 9 minuten door heel veel verschillende bochten. De drumpartijen van Omar Hakim zijn werkelijk waar fenomenaal, hetzelfde geldt bij Contact. Touch is een ratjetoe van alles wat ik niks vind en een aantal nummers gaan bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit. Fragments Of Time vind ik een erg lekker nummer, zou zo van Steely Dan kunnen zijn. En Contact weet het album naar een heel mooi einde te brengen met de drums van Omar Hakim en de electronic van Daft Punk die bijna aan het strijden zijn tot stratosferische hoogten.

3 tal keer beluisterd.
Toch wel een goed album, weinig clichés ook al is het herkenbaar Daft Punk qua stijl.
Wat hitpotentieel, maar zeker ook erg goed geknutselde nummers.
Er zit veel meer idee achter dit album dan de nonchalance van de release doet uitschijnen. Underdog kunnen ze al lang niet meer spelen.

Prachtig verwoord!

Ik ga te ver als ik zeg dat Touch voor mij de 'Paul McCartney - We all stand together' van deze tijd is.. Toch zeg ik het nu nog een passende videoclip. (wat een gehaat trouwens op dit heerlijke nummer)

Individualisme is het woord waarmee de hedendaagse Westerse cultuur misschien wel het best mee beschreven kan worden. Mensen willen hun eigen ding doen en daarbij staan anderen meestal in de weg. De mensen die we niet in de weg vinden staan, maar ons juist lijken te helpen met dat ‘ding’ dat we zo graag willen doen, noemen we dan geliefden, vrienden of familie – die je overigens gedwongen moet helpen je ‘ding’ te doen. Al dat individualistische geklooi is natuurlijk erg handig, daar het mogelijkheden biedt voor passies, genot en misschien zelfs geluk? De vraag is of dat wel zo is. Het massale afzweren van religie werd een massaal afzweren van eenheid en we werden een mierenhoop, een stel krioelende beestjes die allemaal hun eigen pad gingen en elkaar daarbij zo hier en daar nodig hebben. We geloven massaal niet meer in een hogere, verbindende macht tussen ons allen, maar laat het nu net zijn dat die hogere macht zich op aarde heeft gevestigd…

En wel in de vorm van Daft Punk. De twee robots zweven al zo’n anderhalf decennium rond in ons universum en aan de beelden bij Discovery te zien bezoeken ze af en toe de aarde om het aardse leven te ontdekken, de liefde te vinden, de problemen te zien, überhaupt te begrijpen wat er gaande is. Maar uiteindelijk vlogen ze telkens weer terug, vaak met meer vragen dan antwoorden.

Maar de robots zijn gegroeid. Pharrell Williams heeft ze gezien, met ze gesproken, en hij zegt dat ze dankbare robots zijn. Robots die het leven op aarde niet voor lief nemen, maar die de mogelijkheden op deze wereld bekijken, beoordelen en omhelzen. De robots zijn tot een conclusie gekomen, een conclusie die haast is uitgegroeid tot een ideologie. De robots zien de verbrokkeling van de mensheid, het uiteenvallen van de band die mensen met elkaar hadden, of misschien konden de robots de band zien die de mensen kunnen hebben en eventueel zelfs zouden móeten hebben. De robots zijn het als hun taak gaan zien om de mensheid in het ultieme te binden, door hetgeen dat mensen ultiem bindt: muziek. En de robots kunnen muziek maken zoals alleen robots die kunnen maken, de ultieme liefdesverbinding door de ultieme vorm van muziek. Maar dat zou de mensheid niet kunnen begrijpen, nog niet althans. Dit komt mede doordat muziek over het algemeen en al helemaal de ultieme muziekvorm boven al het aardse staan. De muziek die het dichtst in de buurt komt van de verbindingsmuziek ligt in een mix tussen de soul, funk, disco en jazz, maar wel met de robotstem, zodat de ultieme muzikale vorm toch tot uiting komt. Het is een stap vooruit naar het einddoel van de robots, het einddoel van verbinding van de mensheid door muziek en die verbinding heet liefde.

Want het lijkt natuurlijk zo te zijn dat robots gevoelloos zijn, ze zijn immers geen personen van vlees en bloed, maar objecten van metaal, draadjes en chips. Maar we hebben te maken met intelligentie robots, een intelligentie die wellicht wel zo doordringt in de robotische lichamen van de twee, dat het in de buurt lijkt te komen van emotie, of in ieder geval besef van dat wat de grootste en meest bepalende emotie zou moeten zijn: liefde. Liefde voor haar, voor hem, voor jou, voor mij, voor de wereld, de natuur, liefde voor de muziek. Muziek en liefde staan in de ideologie en levenstaak van de robots boven al het aardse en daar moeten we mee in contact staan.

Ja, de robots hebben de liefde ontdekt en programmeerden zichzelf vervolgens om de aarde met hun liefde te overspoelen. En telkens als ik Random Access Memories luister, voelt het alsof de robots die satijnen deken van liefde over me heen gooien, langzaam, met souplesse, waardoor er een zachte vorm van extase ontstaat.

De robots hebben in hun terugkeer naar de aarde een samenhangend en verbindend album gemaakt, een album niet alleen voor alle mensen, maar een album voor de mensheid. En de robots zijn geland, merken we in Contact. De shuttle komt met grote snelheid op de aarde af. Het moment is daar, het moment van verlossing, de taak van de robots kan eindelijk daadwerkelijk van start gaan. Als het open veld nadert, kijken de robots elkaar nog even in hun ogen, lcd-schermen of wat het ook moge zijn aan en knikken deterministisch naar elkaar. Dit is hoe het moet zijn en hun taak gaat volbracht worden, omdat het zo moet zijn. Omdat het zo zou moeten zijn. De wind suist in oorverdovend gepiep langs de shuttle, tot de impact… Een moment van twijfel… Uitstekende draadjes, flikkerende vonkjes… En dan het pneumatische geluid van de shuttle-deuren die zich openen. De robots zijn geland, klaar om hun ideologische taak te volbrengen…

En Random Access Memories is nog maar het begin.

Love is the answer of all

Erg goede en duidelijke beschrijving van hoe deze plaat goed tot zijn recht kan komen. Ik vind hem zelf echter opnieuw teleurstellend. Vrijwel alle nummers bevatten meer identiteit van de dienstdoende gastartiesten dan van Daft Punk zelf waardoor enige coherentie ver te zoeken is. In een aantal gevallen (Panda Bear o.a.) klinken die dan ook nog eens als een slappe versie van of zelfs als een soort parodie op zichzelf.

Poa verwoordde in zijn recensie verder goed hoe ik ook over dit album denk. Alleen de eerste twee nummers vind ik echt goed, waarna vanaf Giorgio by Moroder alles meer en meer uit handen wordt gegeven.

NME geeft een 10,waardoor Random Access Memories in voetsporen treedt van albums als Let England Shake van PJ Harvey en Whatever People Say... van Arctic Monkeys.

Complete waanzin en reden genoeg om de NME nog harder te negeren. R.A.M. is het beste voorbeeld van wat een groteske en absurde vormen hypes anno 2013 aannemen. Ik vind de wereld op vele vlakken al steeds droeviger worden en voor mij illustreert dit album dat op treffende wijze.

Mijn eerste indruk is positief. Het is een zeer coherent album, dat goed van A tot Z is te beluisteren en net als Discovery een (vaag) verhaal lijkt te vertellen. Fantasy, liefde, onschuld; dat soort thema's komt weer langs. Muzikaal is het jaren 70/80 soft rock, blue eyed soul, disco. In de VS noemen ze dat 'AM Radio Music' geloof ik. Zo heel erg verschillend van Discovery vind ik het allemaal niet eigenlijk. Ook de neiging om over the top te gaan qua synths en vocoders is weer goed hoorbaar.

Qua harmonie en melodie is het bij vlagen erg interessant. Je hoort het resultaat van vele uren studiowerk met ervaren muzikanten. Natuurlijk heeft dat ook een negatieve kant, het kan af en toe wat neuzelig worden. Gelukkig komt het gekke karakter van de bandleden toch in vrijwel elk nummer terug.

Eerste favorietje: Doin' It Right. Heerlijk hoe Panda Bear's unieke zanglijnen zo catchy klinken.

Met zo'n username zou ik toch meer inhoud van jouw verwachten. Velen hier, waaronder ik, oordelen beargumenteerd positief over deze plaat. Dat heeft niets, maar dan ook helemaal niets met de 'hype' (whatever that is) te maken. Eerder met the 'Sound' die we horen, door onze oren. It's all about the music.

Zeg dat nou niet... dat is echt een devaluatie van dit album!

Vind ik ook. Vanochtend in de tram was ik gewoon ontroerd door The Game of Love.
Het beste wat Daft Punk ooit gemaakt heeft at mij betreft, ik denk dat deze plaat op den duur ook wel Homework en Discovery voorbij gaat. Het is zo ongekend muzikaal en vol gevoel. Op basis van Get Lucky waren mijn verwachtingen wel wat getemperd, had niet verwacht dat er zulke gevoelige muziek op zou staan.

Klopt inderdaad. De heren worden ook een dagje ouder. Ik geloof dat Bangalter ook niet meer dj't om zijn oren te beschermen. Begrijpelijk dat dan ook een rustigere plaat oplevert, je kunt niet eeuwig stampplaatjes blijven uitbrengen, al snap ik dat de jongere fans daar wel behoefte aan hebben.

Erg mooie review trouwens!

Sorry hoor, maar het verschil tussen 192kb/s en 320kb/s is echt wel goed te horen. Heb jarenlang gedj't, wat ik nog steeds wel eens doe, en zo aardig mijn gehoor getraind. Als je ergens op een feestje komt waar iemand met mp3s van 192kb/s draait hoor je dat echt meteen, want dat klinkt al gauw een stuk fletser.

Dan waren dat waarschijnlijk mp3's die vanaf een lage bitrate waren geconverteerd naar een hogere bitrate. Het verschil tussen 192kbps en 320kbps mp3 is niet waarneembaar voor het menselijk oor.

En daar is de nieuwe Daft, en hoe!

Nile vragen en de popmuziek is herboren.

Ik krijg geen genoeg van de singel Get lucky.

De rest is voor mij een kwestie van nog inluisteren.
De hooggespannen verwachtingen moeten voor mij persoonlijk nog waargemaakt worden door de robots, al is één plaat al 100% door mij strenge jurering heen gekomen. Meer dan 100%.

Dus eigenlijk baseer je je cijfer op één nummer?