Pixies - Doolittle (1989)

Blijkbaar toch niet helemaal mijn smaak
Toch wel een goede voldoende 3 sterren maar ik had meer verwacht... beetje jammer.

Alle cd's van de pixies zijn voor mij echt 'groei' cd's. Hoe vaker je ze luistert, hoe beter ze worden.
Nu zou ik op dit album geen slecht nummer meer kunnen aanwijzen terwijl ik het in eerste instantie niet echt een opzienbarend album vond (op de uitschieters Debaser en Here Comes Your Man na dan, die vond ik vanaf het begin al top)

Geweldige plaat. Eerste CD van de pixies die ik hoorde, en hij was goed. Crackity Jones is wel de topper naar mijn mening.

Hier ben ik het helemaal mee eens, de eerste keer dat ik deze cd hoorde vond ik het een tegenvaller. Paar aardige nummers dacht ik, maar het meeste viel tegen. Maar dezelfde week al na een paar keer draaien ben ik hiervan terug gekomen en heb ik de genialiteit van deze cd geaccepteerd. Alleen Surfer Rosa is nog een tikkeltje beter.

En daar ben ik het dan ook weer mee eens! Saaie boel zeg

Ik ben het er ook mee eens. En ook ik vond Doolittle een groeiplaat

Bossanova was een iets mindere groei-plaat Maar Doolittle had wat meer tijd nodig. Ik heb nu wel mijn twijfels over de reunie. Is dat nu echt nodig ? De magie is toch allang weg nu ?!

Ik heb nooit de kans gehad ze live te zien (was wat te jong) dus mochten ze naast Pinkpop ook nog 'losse' concerten geven dan zal ik zeker gaan kijken! Maar op nieuw materiaal zit ik ook niet te wachten, dat kan eigenlijk alleen maar tegenvallen.

Hoe deze reunie zich ook wendt of keert, ik heb er best wel vertrouwen in hoor. Het geeft me in elk geval een goed excuus om mijn gerafelde en grijsgedragen Pixies t-shirt weer eens uit de motteballen te halen.

Ik heb ooit gedacht dat van alle gesplitte, 'legendarische' bands de Pixies de minste kans hadden op een reunie, omdat de bandleden destijds niet al te best met elkaar konden opschieten. Ook reageerde Frank Black dikwijls vrij agressief toen de eeuwige vergelijkingen tussen zijn soloprojecten en de Pixies door de schrijvende/vragende pers weer werden opgerakeld.

Wat zou de doorslag hebben gegeven ? Geld ? Een soort mid-life crisis ? Of een schreeuw om erkenning die hen rechtens toekomt ?

Ben wel benieuwd of Kim Deal het vol gaat houden; met haar drugsverleden komt ze toch wel aardig in de buurt onder de Groten Die Ooit Coke Hebben Gesnuifd.

Lekker album dit! Zou echt nooit kunnen raden dat dit al uit 1989 stamt. Als ze me hadden verteld dat dit hun nieuwe album is zou ik het ook geloven.

Wat ongelooflijk tijdloos en volkomen los van trends.

Favoriete nummers; Debaser, I Bleed en Hey

4 sterren

Allemachtig. Ik heb Pixies pas een paar weken terug "ontdekt" en dit album doet momenteel met me wat OK Computer zo'n zes jaar geleden met me deed. Ook deze plaat heeft me een nieuwe kijk op muziek gegeven en doet me steeds afvragen of ie wel door doodnormale mensen gemaakt kan zijn. Wát een meesterwerk. Onbegrijpelijk dat deze band geen grotere status heeft dan nu het geval is. Dit is zo'n plaat die dagen niet uit je speler verdwijnt en waarbij je bijna een schuldgevoel krijgt ten aanzien van de overige albums in je collectie.

Doolittle is m'n eerste Pixies en ik sta te popelen om hun overige werk te ondergaan.

5 sterren. Duh.

Vorige week de eerste keer dit album in zijn geheel gehoord. Ik kende alleen de singles. Schandalig!! Ik vond het een heel poppy album. Zeker mijn ding. 4,5*

Als je hem nog wat vaker luistert, wordt het ook voor jou een 5 sterrenplaat.

Hehe, ja wie weet. Kan zeker gebeuren. Voorlopig hou ik het bij 4,5.

Mijn 1e kennismaking met The Pixies was het einde van Fight Club, waar zoals jullie allemaal wel bekend zal zijn 'Where's My Mind' voorbij kwam. Ik wist eerst niet eens dat het nummer van The Pixies was, dat duurde weer een paar jaar. Uiteindelijk kwam ik daarachter toen ik een beetje op IMDb zat te snuffelen en toen ik even later een Pixies flood voorbij zag komen was het niet meer dan logisch dat ik alle 4 de reguliere albums even meenam. Surfer Rosa & Come On Pilgrim(ik heb de editie waarbij die samen zijn gevoegd) heb ik een paar keertjes beluisterd maar die sloeg niet gelijk aan. Gek genoeg heb ik een paar dagen geleden voor het eerst Doolittle beluisterd in de bus en dit album pakte me gelijk bij de strot. Het is allemaal wat poppier dan Surfer Rosa en dus was het wat meer toegankelijker. In het begin dacht ik met een degelijke 4 sterrenplaat te maken te hebben, maar na meerdere luisterbeurten viel alles op zijn plaat en inmiddels is dit een persoonlijke favoriet geworden. Of hij ooit mijn top 10 zal halen is de vraag, maar hij klopt wel aan. Beste nummer is het heerlijke 'Monkey Gone To Heaven'. Als de zanger explodeert en schreeuwt 'And God is seven!' dan wordt het voor mij niet veel beter. 4,5 ster.

Ik heb dit album ook net 2 keer geluisterd en dit is precies mijn favoriete nummer en stuk

Het duurde even tot het kwartje viel, maar wat een heerlijk album. Nu maar eens verder in de Pixies-historie gaan duiken.

Ik ben inmiddels weer begonnen met Surfer Rosa. Die is toch ietsje minder dan deze. Na nog een paar luisterbeurten een definitief cijfer, maar het zal waarschijnlijk een 4 worden.

nu, het moet geweten zijn dat alles waar Frank Black heeft aan meegewerkt, albums zijn die moeten "groeien" die je dus meermaals moet beluisteren eer ze onder je huid zitten beste voorbeeld bij mij was "Surfer Rosa", ik vond die plaat afschuwelijk tot ik ze één keer of honderd had beluisterd *hehe*, dan klonk ze helemaal anders en vooral sterk. Trompe Le Monde is mijn persoonlijk beste Pixies-plaat, dus geef ik deze er vier, omdat ook dit album ijzersterk is!

Heb ff wat nummers zitten beluisteren van deze band......klinkt lekker hoor!!

Ik vraag me wel af of het dit soort ''groeiers'' wel zo goed zijn. Je moet je zo erg aanpassen aan de muziek dat je leert om ook wat slechte overgangen en andere onnatuurlijke elementen te waarderen. Een album dat meerdere sterke lagen bevat die niet te scherp afwijken, maar waarbij je na 1x luisteren de bovenste laag goed kunt horen en waarderen. Dat zijn de betere albums in mijn opinie.

Wat een kortzichtige aannames en conclusies. Hoe kom je erbij dat elk album dat moet groeien, bestaat uit "lagen" die je moet doorgronden? Muziek kan erg ongebruikelijk in elkaar steken en/of zijn schoonheid in andere facetten hebben zitten dan je eerder gewend was. Dat vereist dan een andere manier van luisteren. Dan moet een album dus groeien en dat heeft niks te maken met het leren waarderen van "slechte overgangen" o.i.d.

Ik lees dit toevallig nu pas en ben een beetje geschrokken van ''kortzichtige aannames en conclusies''. Maar ik zie al wie hier kort zicht heeft als ik de zin er na lees. Wat je daarna schrijft ben ik het verder gewoon mee eens, daarmee leer je mij niet iets nieuws, misschien geeft de theorie van de lagen jou wel later nog inzichten

Wat een geweldig album. Ik word steeds enthousiaster over deze band. Geweldige nummers. Ik kende de helft van het album al door de verzamelaar Death to the Pixies, maar ook de andere helft hadden er zo opgekund wat mij betreft. Dit album heb ik nu dik een maand en ik heb em al in mijn top 10 staan.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Dat stukje luister ik vaak een paar keer achter elkaar, want daar kan ik geen genoeg van krijgen. Ik wil de Pixies echt niet missen op Lowlands. Ik kijk er al naar uit.

Gek, Pixies is me nog nooit gelukt. Ik kom niet door de rauwe geluidsmuur (voor mij dan) heen, het klinkt voor mij dus ook niet erg goed..

Maar ik ga binnenkort wel weer eens een poging wagen

Vooral doen, begin met dit album zou ik zeggen. Hier staan ook een aantal lekkere poppy nummers op.

Geweldig album! Toegankelijker dan Surfer Rosa, een stuk strakker en melodieuzer. Echt een fraai setje songs staat hier op zeg. Toch vind ik Surfer Rosa beter, de rauwheid van dat album kan me toch net wat meer bekoren. Surfer Rosa krijgt een 4,5/5 en deze een 4/5.

Ik ben de Pixies pas gaan leren kennen in de late nineties, door hun bekende nummers in de Tijdloze 100 (op Studio Brussel) te horen en dan maar de cd's in de bib te gaan halen. Vreemd genoeg sloeg het toen niet echt aan, maar enkele jaren later was ik er wild van en zijn de Pixies mijn absolute favoriet geworden. Het is voor mij dan ook moeilijk een favoriete Pixies plaat te kizen, maar ik ga toch eerder voor deze door de nummers Gouge Away en Hey. Het is meer een combinatie van goeie songs, terwijl Surfer Rosa / come on pilgrim als geheel veel beter is vind ik. De songs daarop passen beter bijeen.
De combinatie van leuke teksten en lekkere riffs doet het em bij mij en ik vond het eigenlijk niet erg dat deze band niet meer bestond toen ik er alles van kende. Nu ze toch terug bezig zijn ben ik een beetje bang dat ze nooit meer zo'n goede platen gaan maken, maar hun optreden op Pukkelpop deze zomer (met geen nieuwe nummers) is één van de beste die ik ooit heb gezien, en meezingen van begin tot einde, zaaaalig

De eerste helft van dit album is meesterlijk, bij de tweede helft daalt het niveau enigzins.
Jammer, maar toch 4 sterretjes.

Sterker nog: de eerste helft is vele malen beter. De tweede helft is zwakjes (voor Pixies-begrippen). Alleen Gouge Away is de positieve uitschieter. Anyway: toch 4* vanwege de ijzersterke eerste 8 nummers.