Pixies - Doolittle (1989)

Eigenlijk een flutalbum dus

Nee, dat zeg ik niet. Maar er staat wel een aantal flutnummers op, dat kun jij ook moeilijk ontkennen toch?

Wij associëren het woord 'flut' denk ik met iets anders dan jij, zo te lezen.

Ik dacht dat deze zin wel duidelijk zou maken dat ik het niet al te kwaad bedoel. Daar heb ik me dan blijkbaar in vergist.

Ja, dat zag ik al (en gezien je cijfer snap ik dat je het niet kwaad bedoelt). Maar dan nog heb jij een definitie van 'flut' die ik niet helemaal vat. 'Flut' is toch negatief? Hoe zijn die nummers 'flut'? In de zin van 'eenvoudig' o.i.d.?

Jawel. Hier staan geen flutnummers op, tenminste dat vindt een groot aantal mensen, waaronder ik .

Ja. Eenvoudig, simpel. Zoiets.

Mag ik anders 'niemendalletjes' zeggen of vinden jullie dat ook te negatief? Ach, jullie begrijpen me ondertussen vast wel.

Bij flutnummers denk ik aan nummers uit de top 40 die hooguit 1* ster verdienen. Niemendalletjes staan hier ook niet echt op, vind. Het lijkt misschien zo, maar hoe meer je ze hoort, hoe meer er toch in lijkt te zitten is mijn ervaring. Heb het album ook niet voor niets naar 5* verhoogt op den duur.

Dat idee had ik ook al. Op dit moment hoor ik namelijk nog weinig in deze muziek dat dit hoge gemiddelde kan rechtvaardigen. Misschien komt dat vanzelf nog wel.

Voorlopig vind ik dit simpele en doeltreffende muziek, niet veel meer en ook zeker niet minder. En dat kan ik prima waarderen.

Ik kan me wel iets voorstellen bij 'leuke flutnummers/niemendalletjes', bv 'there goes my gun' of 'la la love you', het zijn vooral de uitvoeringen die t leuk maken, maar het zou niet opvallen in een commerciele top 40 uitvoering, terwijl nummers als 'debaser' of 'gouge away' of 'this monkeys' in zo'n uitvoering nog steeds zouden opvallen als aparte nummers.
Ik zou niet zo snel de term niemedallletje/flutnummer zelf gebruiken, maar kan het wel begrijpen. Kan ook begrijpen dat het misverstanden optroept. Bestaat er geen neutraal woord voor?!

Mijn favoriete pixies album. Melodischer dan Surfer Rosa, maar nog meer punk dan Bossanova. Met name Debaser met zijn Dali-eske tekst blijft me boeien. Vette uitvoeringen van in essentie simpele songs.

Ow men wat heb ik Doolittle vaak gehoord, ik droom ervan.
Maar Surfer Rosa vind ik een stuk leuker en verdiend mijn favoriete Pixies plaat allertijde, alhoewel Tame mijn lievelings single is gevolgd door Vamos op Surfer rosa.

Ik heb het uiteindelijk dan toch nog eens mogen meemaken, namelijk afgelopen vrijdag op Best Kept Secret Festival. En ik moet zeggen: beter dan verwacht! Een heerlijk rockend optreden, zonder poespas. Geen praatjes met het publiek, wat ik zeker niet verwacht van een band, en zeker niet van een legendarische band zoals de Pixies. Enkel Frank Black en de zijnen die deden wat van hen verwacht werd: de ene klassieker na de andere spelen.

Doolittle is 20 jaar oud!

Daarjuist in de auto nog eens opgelegd naar aanleiding van deze heugelijke verjaardag
en dit is is en blijft een enorm sterke plaat, zelfs minder gekende songs als Crackity jones & la la love you zijn gwn erg goed.

Het is bijna 10 jaar geleden dat ik ze leerde kennen met deze plaat, een hoogdag in mijn muzikale reis intussen zijn alle studioalbums tot trompe le monde aangeschaft

De rest van je tekst lijkt me wel kloppen...

25 jaar dus beetje te enthousiast getypt...

Ik ben ook al bijna 22 jaar 20.

Deze vandaag nog eens uit de speakers laten knallen. Wat een album.

In hun hoogtijdagen klonken de Pixies essentieel vrij: "laten we hier even schreeuwen, gewoon omdat het kan", "zal ik eens een octaaf lager gaan?", "wat ik schrijf weet ik niet, als je het maar voelt!". Misschien vat dat laatste samen hoe ik Pixies ervaar. Het lijkt allemaal nergens op te slaan en sommige uithalen lijken geïmproviseerd, alsof ze deze plaat tussen de soep en de boterhammen effe opnamen. Maar ook al lijkt het een allegaartje, je VOELT het wel!

Zo'n Debaser is toch de gedroomde opener? Het hakt er meteen stevig in. Alle nummers gaan ook verrassend vlot in elkaar over. Alsof je op een rollercoaster zit. De plaat is ook zo weer gedaan. Maar op het einde van de rit heb je wel 15 meer dan puike songs achter de kiezen waarbij ik nauwelijks een kwaliteitsverschil ervaar. Toegegeven, Silver heeft niet meteen mijn hart veroverd maar inmiddels is het een favorietje geworden.

Doolittle dringt zich op. Negeren is nauwelijks mogelijk. Bijtende - wat zeg ik? snijdende!- gitaren worden ingewisseld voor zachtere klanktapijten waarop menig zeemzoete popsong jaloers mag zijn. Wat een kracht, wat een tomeloze energie.

Gouge Away!

IK heb nog de oude CD, de eerste release, zeg maar.

Is het bij jullie ook zo dat de tracks niet netjes opgesplitst zijn?
Zo hoor je bij het begin van Wave of Mutilation nog een stukje van het einde van Tame.

Wel jammer, want ik hou van die ouwe releases van 4AD.

Heb het net gecontroleerd en bij mij is het netjes opgesplitst.

Ik begrijp trouwens niet helemaal wat je bedoelt met die laatste zin.

Dat ik de eerste generatie CDs van het 4AD label netjes uitgegeven vind.

Vandaag dit album maar eens beluisterd, aangezien deze bekend staat als klassieker. 'Debaser' en 'Monkey gone to heaven' kende ik al. 'Wave of mutilation' is ook erg goed en 'Here comes your man' en 'La la love you' liggen mij zover ik weet heel goed in het gehoor. Ik voel dat dit album 4 sterren waard is, maar wacht nog met stemmen voordat ik deze wat vaker heb gehoord.

Na dit album voor de tweede keer te hebben beluisterd, geef ik 4*.

Vind ik knap , adri. Ik heb het bij één keer gelaten. Je kunt wel horen waar Nirvana de mosterd vandaan haalde (incl. aapje op hoes), maar dan klinkt dit toch een stuk matiger, een handvol nummers uitgezonderd. Vanwege zijn invloed wel belangrijk, maar mij persoonlijk doet het niet zo heel veel en vind het niet geweldig klinken allemaal, maar ieder zijn beleving.

Is het niet enorm voorbarig om na 1 luisterbeurt af te haken?

Tja, als het niets voor hem is...

Kan, maar het moet 'hem' op zijn minst wel al aardig klinken qua 'sound', niet op zich qua nummers direkt. Zo werkt het bij mij, bij sommige anderen weer niet: er staat me al teveel tegen en dan laat ik het verder liggen.

Wat een pech

Ik vind het gewoon een heel goed album Cured. Ik zal hem waarschijnlijk nog vaker op gaan zetten, misschien dadelijk wel als de cd 'Hound of love' van Kate Bush die ik nu nog op heb staan, voorbij is.

Of Nirvana zijn roots uit de Pixies heeft gehaald, weet ik niet zeker. De muziekstijl lijkt er wel deels op, omdat 'Nirvana' ook korte snelle nummers op hun cd heb staan, maar ik vind de stem van Iggy Pop in de eind jaren 80 en begin jaren 90 (o.a. in het nummer 'Candy') veel meer lijken op de stem van Pixies-zanger Charles 'Black Francis' Thompson.

Nirvana heeft wel meer andere invloeden, ik bedoel niet alleen maar de Pixies.

Grappig dat je HOL van Kate Bush noemt; 't is mijn favoriete vrouwelijke artieste ever, maar houdt niet zo van het 2e gedeelte van dit album , uitzonderingen daargelaten; wel goed gedaan overigens.