Mike Oldfield - Incantations (1978)

Lijkt mij een mooie release dan. Prachtplaat.

Ik vind dit een hele ontdekking - om de één of andere reden heb ik deze altijd verontachtzaamd, maar dat is onterecht. Niet dat ik nu himmelhoch jauchzend meedoe aan de reidans der Oldfield-fans, maar toch...het integreren van Steve Reich-achtige patronen in de muziek - naar mijn idee op dat moment een vernieuwing in zijn werk - is zeer ge(s)laagd te noemen.

Nou voor mij mag de plaat blijven zoals hij is, niks geen moeite mee.

Wat mij betreft zijn mooiste, maar ik geef toe dat jeugdsentiment hierin grif een rol speelt. Van Pt 3 krijg ik nog steeds kippenvel en deze meestercompositie / gitaarsolo alleen al, is de aanschaf van deze prachtplaat waard.

Is dit al een verkorte versie?
Van mij duurt hij langer en alleen part 3 is al 16.58 minuten, zal even veranderen.
Ja tijden invoeren blijft moeilijk.

De allereeste CD had een kortere versie van Incantations.
Omdat een CD toen maar 72 minuten lang kon zijn werd Part 3 geëdit.

De latere CD remaster had weer de volledige albumlengte.

Ik dacht dat ik dat ooit al had aangepast op deze site. Niet zo blijkt.

Wat zou er toch met dit album aan de hand zijn? Ik dacht een nieuwe versie te kopen (digitaal geremasterd), nergens op normale wijze te krijgen. Amazon.com.uk heeft een gebruikte versie voor 57 pond (!).

Is er misschien een nieuwe release onderweg of iets dergelijks?

Bedoeling is dat deze ook in deluxe remaster gaat uitkomen.
Het is nog niet duidelijk of het bij een remaster blijft of een remix
zoals bij de eerste drie albums. Zou toch moeten verschijnen in 2011.
Ook Exposed? en Platinum zijn mogelijk gepland voor dat jaar.

Maar miljonair Oldfield is nogal aan de luie kant geworden.

Ik snap niet wat track 5 The Great Plain hier komt doen. Nog nooit van gehoord.
En vooral: wie heeft dat toegevoegd of goedgekeurd? Behoorlijk vreemd.

Ja, ik heb er ook nog nooit van gehoord.

Inmiddels Incantations van een extra ster voorzien. Het is dan weliswaar wat aan de lange kant en sommig dingen erg uitgesponnen, maar als je even tijd hebt, zoals op een loze zondagochtend en het gaat richting Kerst, is het toch wel mooi.

The Great Plain staat op: Mike Oldfield - Tubular Bells II (1992)

Tja, ik moet deze ook nog eens hebben.

Ik heb zijn eerste drie schitterende platen, en nog Discovery.

Alleen waarom moeten er 20 verschillende versies van zijn albums zijn? Wat is dat toch, vooral door al die remixen durf ik niet eens meer nieuwe cd's van Oldfield te kopen. Ik ga wel voor de oude LP's.

Van de eerste 4 albums vind ik dit zijn beste, maar je moet er wel de tijd voor nemen voor je daar achter bent.

Ach ja, natuurlijk.

En waarom is dat nummer hier dan als bonustrack toegevoegd?

De deluxe versies van de 3 eerste albums met de remixen zijn toch een aanrader.
Omdat je telkens de remix krijgt (is hooguit interessant), maar op het tweede schijfje
ook de originele mix en een paar bonustracks. Er zit ook een DVD bij met beeldfragmenten
en ook telkens een 5.1 mix voor de stereofielen onder ons. Mooi artwork ook.

Voor mensen die al de oorspronkelijke digitale remaster in huis hebben, voldoet het dan niet om alleen nog de enkele versie te kopen van de nieuwe remix?

Van Hergest ridge had ik al de digitale remaster in huis en toen ik vanmiddag voor de keus stond (3 cd's voor 25 euro of één remix voor 9) leek mij de keuze voor alleen de remix (en nieuwe artwork) wel voldoende.

Maar misschien vergis ik mij daar in.

Dat is mij een raadsel. Overigens is het niet als bonustrack maar als originele album track. Want er staat geen sterretje bij of uitklap optie.

Ik heb het maar laten corrigeren.

Ik neem aan dat het gewoon chronologisch verder gaat?

Wel, meer info is er nog niet.
Het gaat volgens mij quasi zeker over Incantations en Platinum.

Vraag is of ook Exposed onder handen wordt genomen.
Er bestaan naar het schijnt volledige registraties van alle concerten
waaruit het album is samengesteld.

Misschien ook al QE2 om dan later verder te doen met
Five Miles Out, Crises, Discovery en The Killing Fields en
tenslotte Islands, Earth Moving, Amarok en Heaven's Open.

Laat ons hopen dat het vooruit mag gaan en we er eindelijk
heel wat b-kantjes en rarities bovenop mogen krijgen.

Vraag is of Oldfield nog gaat remixen of gewoon remasteren.

INCANTATIONS 1978

Ik weet niet meer in welke volgorde ik mijn Oldfield platen destijds kocht.
Het begon met Moonlight Shadow en In Dulci Jubilo. Uit de uitverkoopbakken viste ik
(toen al anno 1984) Tubular Bells. In de bieb vond ik Ommadawn en Hergest Ridge.
Daarna moet het QE2 of deze Incantations geweest zijn denk ik.

Ik weet dat ik bijzonder in de wolken was met Incantations: mijn eerste dubbelelpee.
Dat kwam door deze Benelux compilatie Mike Oldfield - Mike Oldfield's Wonderland (1981)
waarop het mooiste stuk Oldfield ooit terug te vinden was.

De eerste 8.40 minuten van Incantations (Part Three).
Dat deel opent met een soort rondedans (elke Oldfield plaat heeft zijn folkmoment)
en gaat dan over in een winderig door vibrafonen gestuurd klankschap waarop
Mike schier eindeloos improviseert met zijn allermooiste gitaarsolo.

Een passiemoment: woorden als pijn, smart, weltschmerz, verscheurdheid,
weemoed schieten tekort om de opgeroepen waaier van emoties te beschrijven.
De schoonheid van een stervend bos ... herfstkleuren.

De herfst bladert door de bomen
Het laatste hoofdstuk van een boeiend jaar

Soms heb ik echt dichterlijke pretenties, maar die woorden
drukken perfect uit wat Incantations (Part Three) met me doet.

Dat wil zeggen: de eerste helft van het derde deel.
Want het fragment dat daarop volgt vind ik bijna het saaiste stuk van de plaat.
En zo beleef ik deze dubbelaar ook met dubbele gevoelens.

Want Incantations (Part Four) weet me maar gedeeltelijk te boeien.
De opening is sterk, maar dan houdt Oldfield dat bevroren thema wel erg lang aan.
Uiteindelijk eindigt de plaat met een lied dat nogal eens op Best ofs verscheen.

Incantations (toverspreuken) zijn Oldfields Vier Jaargetijden.
Ik kan het album echt niet anders beluisteren dan vanuit die vergelijking.

Deel vier is de winter, deel drie de herfst (met de boerendans
die we ook kennen van Antonio Vivaldi's wereldberoemde werkstuk).
Het is geen toeval dat Mike Oldfield in 1976 Vivaldi in C opnam, een eigen
interpretatie van Vivaldi (vergelijkbaar met Mike's William Tell Ouverture).
Het nummer verscheen als rariteit op de boxset Elements uit 1993.

Over naar de eerste schijf van het dubbelalbum.

Incantations (Part One) is de lente met zijn zonnige strijkers en frivole fluiten.
Broer en new age icoon Terry Oldfield (fluit) en zus Sally (vocalen) musiceren mee.
Het is het enige deel dat ik van de eerste tot de laatste seconde okee vind.
In de drie andere delen worden de thema's soms te lang uitgesponnen.

Hoorbaar in deel één is Oldfields bewondering voor het werk van Philip Glass.
In Incantations (Part Two) duiken referenties naar Vangelis op. Vooral in de spacy intro.
Het tweede deel is een langzamer stuk dat voor mij zomerse sferen oproept,
vooral in de Indiaanse hymne die bijna de helft van dat deel beslaat.

De single Cuckoo Song die aan Incantations vooraf ging
heeft Pipetune als b-kant. Een stukje Incantations in wording
dat uiteindelijk niet werd gebruikt maar qua sfeer het best aansluit
bij het tweede deel. Om het plaatje helemaal af te maken vermeld ik
nog graag Wrekorder Wrondo, een traditional in pure Oldfield stijl
die nog het best op een mix van Portsmouth en Blue Peter lijkt.
Terug te vinden op de enkel in de UK uitgebrachte Take Four ep.

Deze zomer mogen we ons aan een deluxe editie van die album verwachten.
Het zal de moeite zijn om dit werk in opgepoetste versie te herontdekken.

Ik hoop deze keer op een uitgebreide deluxe editie. Incantations vult natuurlijk al een volledige CD. Als de inhoud hetzelfde wordt als bij de eerste drie deluxe edities (remix versie; originele versie; dvd met surround mix) gaan we veel extra's missen.
Misschien een extra CD erbij met bonusmateriaal? En wat dan?
De door dazzler genoemde extraatjes moeten er natuurlijk op. Pipetune en Wrekorder Wrondo beleven dan hun CD primeur. Guilty is de disco versie van het Incantations thema, maar past qua stijl beter op Platinum. The Path is volgens mij ook een nummer dat stamt uit deze periode, al is die later uitgebracht.
In The Space Movie zitten een aantal out-takes van Incantations, die horen er (opgepoetst en wel) ook op. Een demo ligt ook in de verwachting.
Dus deze keer 3 CD's en een DVD??

Genoeg om naar uit te kijken wat mij betreft.

Dit is volgens mij de CD hoes.

De originele vinyl albumhoes heeft een andere lettering.
http://static.rateyourmusic.com/album_images/a87ec0c2cb000568ca949d4bba9f7cc3/6044.jpg

Vinyl hoes geplaatst.

Ben erg benieuwd hoe deze Cd geremastered gaat worden. Heb hier en daar het een en ander wel van deze Cd gehoord en ik was onder de indruk. Al mogen ook volgens mij wel wat ovebodige herhalingen uit de eerste twee nummers gehaald worden. Hopelijk ook weer wat intressante Bonusnummers.

ik hoop toch niet dat ze stukken gaan weglaten, want dat zou echt zonde zijn vind ik.

gewoon het geluid wat oppoetsen lijkt me wel voldoende, want dan is er pas sprake van een remaster.

Hoe gek is dat? Ik vind net de twee laatste delen overbodige herhalingen bevatten.

Dat gezegd zijnde: natuurlijk moeten ze het werk integraal behouden ... dat spreek vanzelf.

Niet dat deel 3 en 4 geen herhalingen bevatten, alleen daar vind ik ze persoonlijk functioneler. Al moet ik wel zeggen dat ik van al de Mike Oldfield albums tot en met Amarok, deze het minste beluisterd heb. Laatst bleek 18 musicians van Steve Reich een goude greep, wellicht kan ik hierdoor ook deze van Oldfield beter in een kader passen. Over het algemeen ben ik ook niet zo aan het morrelen aan ouder uitgegeven werk. Ik herrinner me echter dat ik bij de eerste twee nummers haast nooit de eindstreep behaald heb. Maar wellicht, kost me dat slechts een paar luisterbeurten meer. Bottom-line ik ben erg benieuwd naar de remasters.

Omdat jij iets ergens persoonlijk wel of niet functioneler vind, moeten ze gelijk maar stukken weglaten in de remaster.

Lijkt me wel raar dan, of het label moet misterfool heten dan.

Het vocale gedeelte van deel 2 vind ik
inderdaad ook wat slaapverwekkend worden na een tijdje.

Maar deel 1 is het sterkst, daar werken die herhalingen wel.
Of beter gezegd, de manier waarop Oldfield met minimale muziek omgaat.
Steve Reich wordt genoemd. In deel 1 hoor ik ook de invloed van Philip Glass.