Mike Oldfield - Discovery (1984)

Ik twijfelde nog aan Evacuation van The Killing Fields ipv Poison Arrows.
Prachtig synth gebruik zoals in de finale van Crises. Eigenlijk kan ik me in jouw lijst
wel erg goed vinden, alleen Family Man en Taurus 3 zeggen mij dan weer minder.

Taurus 2 vond ik vroeger super, maar heeft veel van zijn pluimen verloren.
Is toch vooral zo'n Amarok achtige collage waarin hij zijn kunstjes vertoont,
niet echt een weloverwogen compositorisch geheel. Amarok vind ik leuker.

Leuke babbel!

Ben echt verslaafd aan deze plaat (en Crises) maar ik vind deze net even wat beter dan Crises.

Mike Oldfield doet het echt precies goed hier, wat mij betreft. Twee top vocalisten op de plaat (Maggie Reilly en Barry Palmer).
Lekker bij elkaar gedrumd door Simon Phillips en Mike doet de rest.

Lekkere baspartijen en synthpartijen. En natuurlijk 1001 gitaartjes.

Vooral Maggie mag ik trouwens graag horen. Zo'n ouderwets goede zangeres, zoals ze er nu niet meer zijn.

Toch de beste 80's plaat van Oldfield.

Toch knap als je bedenkt dat hij (op de drums na) alles inspeelt.

Maggie en Barry (als vocalisten) geven veel kleur en emotie aan de nogal strakke prog-arrangementen.

Simon Phillips drumt alles met verve aan elkaar. Kan geen betere drummer bedenken die het zo goed aan elkaar zou kunnen smeden.

The Lake is kort en krachtig (voor Oldfield-begrippen) en een knaller van een progrock-song. Zelfs de bekendere progbands kunnen hier nog van leren.

Wat een mirakel die Oldfield!

Zeker! Een logische stap zou nu dan toch zijn om Five Miles Out te beluisteren, die hoort wel thuis in het trio met Discovery en Crisis.

Ja, bij die cd ben ik je naam nog niet tegengekomen en gezien je enthousiasme voor die laatste albums lijkt mij dit een aan te bevelen vervolg.

Ken ik ook, hoor.

Mike Oldfield luisterde ik vroeger heel vaak. Maar ben het een beetje vergeten. Nu de laatste tijd (ook dankzij iTunes enzo) weer de draad aan het oppikken.

Five Miles Out staat ook op mn iPod, dus die zet ik zo even op. Daar staat Taurus I en Family Man op, als ik het goed heb. Berichtje daar volgt nog.


Overigens, de gitaarsolo in Discovery rockt als een tierelier... Vette riff ook. Samen met Shadow on the Wall toch een goed voorbeeld van de rauwe kant van Oldfield.

Five Miles Out is ook zeker wat onevenwichtiger dan deze plaat en niet alles daarop kan me boeien. Discovery borduurt op een wat toegankelijkere 80's manier voort op het Crisis suc6 en wel op een zeer rake wijze. Dit behoort nog steeds tot een van mijn favo Oldfield albums.

Het eindstuk van The Lake is echt waanzinnig.

Hij wist toch als één van de weinige 70's symfo grootheden de jaren 80 sound te omarmen zijn synth-klanken zijn erg mooi geprogrammeerd.

Dit is op zich een prima album van Mike. To France, mooi hoor! Dat is dan natuurlijk dé hit van dit album, maar ook de andere gezongen nummers zijn prima. Het instrumentale "the Lake" is erg goed, met af en toe een dreigende ondertoon, maar erg mooi!

Dit is wat mij betreft het hoogtepunt van de pop/rock kant van Mike.

De symfokant van Mike vind ik ook mooi (de eerste 4 platen), maar dit is gewoon heel andere koek, en beschouw ik ook zo. En daarom mijn hoge score.

Voor mij een goede maar zeker niet 1 van de beste. De openingstrack/hit vind ik nog steeds erg goed en de afsluiter is inderdaad waanzinnig. Alles wat er tussen zit is best goed en best aardig maar kan niet tippen aan veel ander werk van onze vriend. Ik besef me overigens heel goed dat dit een luxe probleem is gezien het vele fantastische werk van Oldfield.

Voor mij behoort naast To France en The Lake ook Poison Arrows tot de absolute Oldfield top.
Cyrstal Gazing en Discovery zitten daar net onder. Tricks of the Light en Talk about Your Life zijn okee.

Saved by a (Tubular) Bell vind ik een misser.
Maar b-kantjes als In the Pool of Afghan zijn ook absoluut yummy.

Het is aftellen tot de remaster (en die van The Killing Fields) in de winkels zal liggen.

Trick of the Light heeft een killerbaslijn en de drums van Philips trekken ook elk nummer tot een hoog niveau.

Poison Arrow is een rocker van jewelste (die drums aan het eind van de song zijn ongekend)

Crystal Gazing vind ik juist naast To France het beste nummer van dit album. Talk About Your Life hoor je dezelfde melodielijn als To France. Verder is vooral Poison Arrows het vermelden waard en is het gewoon een lekker album.... geniet vooral van de prachtstem van Maggie Reilly

Heb ooit eens een drumclinic van Simon Phillips mogen smaken. In Paradiso. Slagwerkdag. Mijn god, ik vond hem de beste drummer ter wereld. Wat die man met 1 hand op de snare en hihat kon!
Op dit album trommelt hij ook een leuk eindje weg. To France is een prachtig nummer en eigenlijk wil ik dit vinyl wel weer eens opnieuw gaan beluisteren, na al die jaren..

Na de heerlijke en onvergetelijke zomerhit Moonlight shadow uit 1983 hoopte ik dat hij voor de zomer van 1984 dit nog eens dunnetjes zou overdoen. Dat lukte hem met To France met vlag en wimpel. Komt voornamelijk door de heerlijke fade out. Zelfs het instrumentale B kantje In the pool mag niet onvermeld blijven. De lp vond ik toch iets matiger. De Barry Palmer songs vind ik niet fraai. Zowel instrumentaal als zang krijgt het niet mijn waardering. Die van Maggie Reilly zijn beter maar toch allemaal erg klinisch. Crises klinkt mij toch wat warmer in de oren. The lake ga ik nog eens aandachtig beluisteren maar misschien blijf ik toch maar In The Pool ?

Mike Oldfield - The Lake - Clyp

Een kwestie van weken of maanden voor de deluxe release?

En waar nu blijft de toespraaaaaak van dominee Bikkel?

Ik moest eerst die nachtmis leiden weet je wel

Ik zal vandaag even proberen het bij de kladden te pakken.

Nou. Ik ben er wel uit geloof ik.
Dit album uit 1984 een paar x langs horen komen vandaag.
Ook tijdens deze beluistering niet overtuigd geraakt.
Er is iets met de sounds van Oldfield wat ik gewoon niet helemaal trek.
En ook lang niet alle nummers kunnen mij bekoren.
Het zijn met name de nummers met mevr. Reilly die ik wel aardig vindt. Onwijs mooie stem. En To France blijft gewoon een heerlijk nummer.
Maar dan Barry Palmer...... geen prettig stemgeluid. Ik vind het ook niet passen bij de folky poprock stijl die Oldfield hanteert in de bondigere stukken.
Saved By A Bell vind ik overigens drakerig en het refein erg over de top.

Olfdfield zelf. Ik ben er nu definitief achter dat ik niet dol ben op zijn gitaarsound.
Het is mij wat te snerperig, alsof het echt uit zijn tenen moet komen. Hij speelt technisch fantastische dingen ( The Lake)
en de man heeft een geweldig creatief vermogen. Die discussie hoeven we echt niet te voeren. Maar het is kennelijk niet mijn ding. The lake, ruim 12 minuten..... ik vind het een hele zit. Mooie spanningsbogen, maar voor je het weet ben je ineens in een volksdans verzeild geraakt.

Niet bevredigend genoeg om verder te gaan met Mike Oldfield.
Crises vind ik eigenlijk een stuk beter.

Het is jammer....... maar helaas.

Ja, dat kan gebeuren.

Dat je Saved by a Bell een draak vindt, is terecht.
Dat je To France een prachtig nummer vindt, is een troost.

Maar dat je tussen die twee uitersten niet overstag ging, is jammer.
Een folkdans is het zeker, maar dan eentje met inderdaad die typische Oldfield gitaren.
En die vind ik gelukkig wel subliem klinken. Mooi gebruik van de synthesizer ook.

Nogmaals hoor, een vakman. Ik heb het echt ( een tijdje terug al) met Oldfield geprobeerd. Maar het kwartje wil niet echt vallen.
Het irriteert mij in veel gevallen en dat kan niet de bedoeling zijn.
Kan niet altijd raak zijn.

Toch bedankt voor de tip dazzler.

Welnu, op Saved By A Bell na (wat een kabaal!) vind ik het prachtig gewoon en wat een succes!!! Al moet ik wel bekennen dat ik het album helemaal grijs heb gedraaid toen het net uitkwam en daarna weinig meer. Zat toch iets van een vervelingsgraad in blijkbaar. Maar alles op zijn tijd, dan wordt het tòch nog gezellig! Heb ik wel eens ergens gelezen...

Ik heb het geprobeerd met dit sentimentele geraas uit 1984.

Ach, hij is vertrokken....... Godzijdank.

Mike!! Mike!!............. je hoed!!!

Prachtig album met een paar juweeltjes: To France , Poison arrows, Crystal Gazing en Discovery. Het nummer The Lake vind ik beter dan het veel te lange Crises op het voorgaande album

Ik vind dit één van de beste platen van Mike. In elk geval van zijn pop/aor periode. Ik vind daarbij Barry Palmer best een fijne zanger. Ik vind deze plaat dan ook aangenamer dan Crises.

Dat laatste dan weer niet, vanwege de titelsong van Crises. Maar voor het overige helemaal eens.
30 jaar oud en To France staat nog steeds als een huis.

Crises heb ik een vol punt meergegeven. Titelsong is gaaf + Moonlight Shaddow en Shaddow On The Wall.

Ik heb het verder al beschreven. Ben niet kapot van Discovery. Met Palmer heb ik ook helemaal niets.