Machine Head - Burn My Eyes (1994)

Tsja, ik vind de zang eigenlijk prima passen bij deze power metal, een vergelijkbare band zoals Pantera had ook een zanger zoals deze. Fear Factory is een heel andere band met veel meer wisselingen in tempo en sfeer. Past een andere zanger bij.

Het tempo ligt ook lager bij Machine Head ja..
Daar heb ik ook wat moeite mee..
Maar ik heb het weer vaak beluisterd en ga een halfje om hoog
Omdat het stiekem toch wel vet is en dan vooral het muzikale gedeelte.

Waarom zou de zanger van Fear Factory beter hierbij passen? IK heb die is live gezien, maar damn wat zingt die gozer vals.

Een van de beste metalalbums ooit. Period.

Hey hey Fear Factory niet naar beneden halen he!
Maar het klopt wel een beetje wat je zegt Lau1986 de zanger van Fear Factory haalt op het podium niet wat ze op hun albums wel halen. En smaken verschillen he..

Met de aanstaande release van Machine Head trek ik ook dit schijfje weer eens uit de kast. Stevig plaatje wat destijds niet helemaal in mijn thrash straatje paste . Maar dat doet er nu niet meer toe. Voordeel is dat het hier nog niet is grijsgedraaid. Naast de twee openers check ik de box voor de headbanger 8. blood for blood.

Dat blijft een heel sterk nummer inderdaad. Ook afsluiter Block zou je wat mij betreft kunnen categoriseren als ondergewaardeerd. Voor mij de redenen om deze plaat van begin tot eind uit te zitten (ik zou zelfs eerder het middenstuk overslaan).

een van de kortste uitspraken ooit....
kom alstublieft in de Moshpit en ik verpulver je....
Groningen Oosterpoort? soms heb je geen idee tegen wie je online spreekt.

Ik heb zelden nog mee gemaakt dat een band bij het debuut ijzersterk naar buiten weet te komen, toevallig dat ik net een marathon heb afgesloten met een band die ook vanaf hun debuut ijzersterk spelen maar ook 'Machine Head' heeft er wel pap van gegeten en weten hoe ze erin moeten beuken als malloten. Om het omstreden gerucht en nieuwsgeving dat de band gaat stoppen maar ook weer niet (ja erg krom allemaal) heb ik besloten ze nu maar alvast in de marathon te gooien, ik heb ze al jaren gewaardeerd en ook 'Burn My Eyes' ken ik al wel een poosje, echter blijft het album ijzersterk en keihard zelfs na al die jaren nog, leuk plaatje!

Met de drie begin nummers weet 'Machine Head' al wel een streep onder dit album te zetten, 'Davidian', 'Old' en 'A Thousand Lies' zijn stuk voor stuk pareltjes waar 'Machine Head' heel zuinig op mag wezen. Ook 'Blood for Blood' is een prachtig stuk. Voor de rest is het album erg netjes, strak en lekker hard met toch een paar heerlijk klinkende riffs en solo's erin verwerkt!

Ja, ik heb zin in deze marathon en ben al een enige tijd fan van 'Machine Head' maar wil er toch wat meer tijd in gaan steken dan wat ik tot nu toe heb gedaan (enkel paar albums en wat nummers ken ik van ze). Heerlijk.

Gisteren in Tilburg geweest. Eerst 15 nummers 'greatest hits' en daarna met originele drummer en gitarist Burn My Eyes (minus Real Eyes, Realize,Real Lies dat als introtape fungeerde). 2 conclusies: de 'greatest hits' staan op dit debuut en na dit debuut heeft Machine Head nooit meer dit niveau behaald.

Block is toch wel een heerlijk bruut nummer.

Een prima album met monster riffs en vette grooves. Veel gedraaid en nog steeds schopt het plaatje flink kont, songs als Davidian, Old, A Thousand Lies en Block staan als een huis. Het is echter ook op den duur wat vermoeiend en dat komt ook deels (en dat is persoonlijk) door Flynn, hoewel geen slechte zanger komt hij op den duur ook wat eenvormig over, dan hoor ik toch liever een Phil Anselmo die wat meer varieert. Desalniettemin een strakke plaat, die qua intensiteit, riffs en transities het trash/power metal landschap van nieuw elan voorzag.

Mega dikke plaat. Een van mijn favoriete albums uit de 90s ,maar die nu nog steeds met enige regelmaat de wisselaar in wordt gegooid.

Alles aan dit album klopt, vanaf iedere vette riff tot aan het heel eigen geluid wat deze band had. Luister naar een track nummer 9, i'm your god now,dat is gewoon meesterlijk!
Dit album is gewoon bad ass.

Ongelofelijk te beseffen dat een van mijn favoriete albums aller tijden geen enkele nakomeling kon verwekken welke mij kan bekoren. Vooral mede dat er van het hier redelijk exclusieve geluid vrijwel niks over is op de volgende platen en ook aan de toch vrij goede zang (hard en ingetogen combi) op de latere albums zo'n irritatie rochel ging kleven wat mij niet ligt. Eeuwig jammer dat het voor mij dus maar bij één album is gebleven. Maar wat voor een!!

Dit blijft toch een heel fijn plaatje met die heerlijke vocalen van Flynn.

Een kennis van mij ging destijds naar Slayer in Ahoy' met Machine Head in het voorprogramma. En kwam als fan weer buiten. Hoe deze band aan mijn aandacht is ontsnapt is me een raadsel want begin jaren '90 was ik een enorme Pantera fan en beide bands zijn toch behoorlijk vergelijkbaar. Er zit een lekkere groove in hun metal. En het knalt super uit de speakers. Davidian, Old en Block zijn de beste nummers. De gitaren zijn lekker omlaag gestemd en klinken moddervet. In een interview in Total Guitar las ik dat de heren tijdens de opnames op geleende apparatuur hebben gespeeld want geen cent te makken. Talent komt toch wel bovendrijven en Burn My Eyes hoort zeker bij de beste metal albums van de jaren '90.

En dan staat deze CD al vele jaren in je platenkast te verstoffen, lees je het commentaar van James Cameron, zet op je gemak de CD en je koptelefoon op, sluit alle digitale afleiding af, en wordt Yield vervolgens jaren later alsnog weggeblazen. Damn.

Wat berichten verplaatst naar Fair To Midland en wat losse opmerkingen verwijderd.

Ga je je eigen driedubbel bericht ook moderaten?

Over wat er van Machine Head is geworden gaan we het hier niet hebben (een behoorlijke kutband wat mij betreft). Deze plaat is en blijft namelijk een een essentiële plaat in mijn muzikale ontwikkeling. Het was de eerste metalplaat die ik echt goed vond (samen met Chaos A.D. van Sepultura, ook zo'n essentiële plaat voor mij). Ook nu ik weer naar Burn My Eyes luister word ik weer meegevoerd in de ongebreidelde agressie en geweldige riffs. Net als toen ik als 15 jarig jochie voor het eerst naar deze plaat luisterde. In tegenstelling tot de latere platen van Machine Head albums zijn de teksten op deze plaat best sterk en nog steeds actueel. Zoals A Thousand Lies. En als ik het einde van Non But My Own hoor moet ik altijd aan het onvolprezen Wet and Wild van TMF denken (ja echt, er waren destijds mensen die het blijkbaar een goed idee vonden om het metalprogramma van TMF zo te noemen, ik krijg er ook hele andere associaties bij), waar dit als intromuziek werd gebruikt.
Naast al het jeugdsentiment blijf ik dit gewoon een geweldige plaat vinden. Robb Flynn klinkt hier ook nog oprecht boos. Vanaf The Burning Red vind ik zijn stemgeluid steeds irritanter worden, maar hier geloof ik elk woord wat hij de microfoon in spuugt. Wellicht mede vanwege het eerder genoemde jeugdsentiment, maar toch. Voor mij een tijdloze klassieker en een essentieel 90 metal album.