Golden Earring - Golden Earring (1970)

Barry Hay deed in zijn biografie wat minder over zijn dwarsfluit spel, zal wel niet Rock & Roll genoeg zijn, maar het is een verfrissende aanvulling bij het rockende geluid.
Muziek uit mijn ouders jeugd, denkend aan de verfilming van Turks Fruit van Jan Wolkers.
Hier staat Nederland voor, wij hadden geen Woodstock nodig om het vrije gevoel uit te stralen, hier is dat altijd meer aanwezig geweest dan in de Verenigde Staten.
Daar werd er voor gestreden, hier kwam je het letterlijk op straat tegen.
The Wall Of Dolls is een huwelijk tussen hippies en rockers, fietsend over De Wallen met een joint in de mond, niet omdat het hier kan, maar gewoon omdat het de gewoonste zaak van de wereld was.
Geen plastic nep Barbies, maar gemaakt van klei.
Puurder waarschijnlijk.
Begrijpelijk dat ze zich steeds meer op Amerika gingen richten, meer volk zou een grotere afzetmarkt kunnen betekenen.
Maar nog meer dan Seven Tears ademt deze plaat het Hollandse gevoel uit, ik heb steeds meer het gevoel dat die dwarsfluit daar een grote rol in speelt.
Dan kun je denken, Jethro Tull deed het ook, en die komen uit de UK.
Die klinken net wat minder stoer, en moet ik altijd aan Catweasel en Robin Hood denken.
En Focus dan?
Maar die vermengden meer klassieke elementen in hun rockmuziek.
Misschien heeft dat typische Nederlandse er wel voor gezorgd dat ze internationaal gezien ondanks de hits nooit definitief door braken.
Jammer, maar een mooie eigen sound tot resultaat.

Klinkt op het eerste gezicht als een vreemde conclusie maar het klopt toch wel.

Ik denk voor mij toch wel het beste album van de mannen, het hangt tegen een 4,5* aan. Vooral de laatste twee nummers zijn redelijk geniaal.

Zeker één van de beste albums van Golden Earring, ik heb de indruk dat ze de definitieve formule hebben gevonden (voordien teerden ze teveel op hun Engelse en Amerikaanse voorbeelden) en dit album zakt ook nergens in.
Echt Nederlands heb ik Golden Earring nooit gevonden, hun Engels was quazi perfect en hun sound was duidelijk geënt op de Amerikaanse en Britse rock, zij het vanaf hier in eigen stijl gegoten.
The Cats en George Baker Selection bv. en later The Nits vind ik veel 'Nederlandser' klinken niettegenstaande de Engelse taal.

Grappig, ik ervaar deze plaat juist als typisch Hollands.
Eigenlijk had ik pas het gevoel dat ze zich na het succes van Radar Love op de Amerikaanse markt gingen richten, mede door een 2e gitarist.
Maar wel een wereldband, ik had ze de definitieve doorbraak daar zeker gegund.

Golden Earring brak al door in het buitenland eind jaren '60 en ze gingen op tournee in de VS waar ze een behoorlijke aanhang kregen. Ik denk dat Golden Earring internationaal de meest succesvolle Nederlandse band is.

Dat denk ik ook, maar had ze graag nog meer gegund.
Ik denk dat ze in de VS over het algemeen gezien worden als eendagsvlieg, en daarmee doe je ze echt tekort.

Dit album lijkt wel een nieuwe start.
The Golden Earrings is nu Golden Earring en de plaat is gelijknamig, wat vaak bij een debuut is.
Met het toetreden van Cesar Zuiderwijk is ook het klassieke kwartet compleet. Om het af te maken heeft Barry op dit album de rol van Rinus overgenomen als componist naast George.
Dat gezegd hebbende, vind ik dit een hele lekkere plaat. Ze zijn definitief een rockband geworden en George laat horen dat hij een hele goede gitarist is.
Het afsluitende As Long As The Wind Blows is 1 van mijn favoriete Earring nummers.

Vind deze tot hun beste platen behoren, lijkt me ook de plaat die het dichtst aan hardrock grenst uit Golden Earrings oeuvre. I'm Going to Send My Pigeons to the Sky bijvoorbeeld, dat is toch behoorlijk stevig en ook nog eens een erg aangename compositie. De rustige nummers, As Long as the Wind Blows en Yellow and Blue, behoren overigens (ook) tot mijn favorieten. Back Home is geweldig en This Is the Time of the Year een spannende compositie. Veel ruimte voor de zang van George Kooymans op dit album, mooi in balans met Barry Hay wiens fluitspel ook de nodige ruimte krijgt. Big Tree, Blue Sea is een meer progressieve song en het alternatieve titelnummer vooral hard en weinig melodieus. The Loner is voor mij duidelijk de minste van de plaat , beetje B-kant niveau. Blijft See See nog over, een niet onverdienstelijk rustpuntje.

Dit vind ik hun beste plaat. Vond vandaag alsnog het goudrode vinyl bij Plato.

Dit vind ik een van de beste albums van Golden Earring. Ze spelen hier voor het eerst in de huidige samenstelling, waarin ze nu dus alweer vijftig jaar bij elkaar zijn. Op deze plaat spelen ze vooral langere nummers met veel wisselingen van ritme en melodie. Het mooiste nummer vind ik I`m Going to Send my Pigeons to the Sky. De single Back Home staat ook op dit album.

In 1969 brachten de Haagse rockers Golden Earring het album "EIGHT MILES HIGH" uit, maar ondanks een Amerikaanse tournee en succesvolle singles en albums, knaagde er iets binnen de band. Vooral bij het drietal Barry Hay, George Kooymans en Rinus Gerritsen. De klik met drummer Sieb Warner, die de vervanger was van Jaap Eggermont die na album #4 "ON THE DOUBLE" uit 1968 het veld mocht ruimen, was er niet. Er werd naarstig gezocht naar een passende vervanger en dat werd de van Living Blues overgenomen Cesar Zuiderwijk. Vanaf 1970 is dit de klassieke Golden Earring bezetting en met zijn vieren gingen ze de studio in om de op het laatste album ingeslagen rock aanpak verder uit te werken.

De Earring werd in 1961 opgericht door Kooymans en Gerritsen en bracht in 1965 de eerste hitsingle uit, "PLEASE GO". Met de prachtige singles "THAT DAY", "IN MY HOUSE", " SOUND OF A SCREAMING DAY", "I'VE JUST LOST SOMEBODY" en het tot een klassieker uitgegroeide "JUST A LITTLE BIT OF PEACE IN MY HEART". Ondertussen scoorden ze ook hun eerste Nederlandse nummer 1 hit met het wel erg poppy "DONG-DONG-DIKI-DIGI-DONG", in 1968. De albums die ze uitbrachten lieten een steeds betere kwaliteit horen, waarvan ik "MIRACLE MIRROR" uit 1968 een erg goed voorbeeld van vind.

Het eerste album in de klassieke bezetting is het self-titled "GOLDEN EARRING", dat ook wel "THE WALL OF DOLLS" genoemd wordt. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de hoes. Het album verscheen in september 1970 en werd voorafgegaan door de weergaloze single "BACK HOME". Dit nummer was de tweede nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40 en liet het definitieve geluid van de band horen. In ruim 38 en een halve minuut komen 9 tracks aan je voorbij die passend zijn in de muziekwereld van eind jaren zestig en begin zeventig. Classic rock vermengd met invloeden uit de toen erg populaire symfonische rock. “YELLOW AND BLUE” zorgt er meteen voor dat je aandacht erbij gehaald wordt, akoestische gitaar, dwarsfluit, de prachtige zang van Kooymans en dan na ruim anderhalve minuut vallen de drums in en is het een heerlijke rocker en een prima opener van het album. “THE LONER” start met een pakkende gitaarriff en ritme, waarna Hay de leadzang voor zijn rekening neemt. Wat heeft hij toch een geweldige stem en ook in deze rocker wordt dat maar weer eens bewezen. Kooymans zang maakt van “THIS IS THE TIME OF THE YEAR” een fantastisch nummer, een boeiende rockballad met veel variatie. Symfonische rock is de stempel die je op “BIG TREE, BLUE SEA” kunt plakken. Dwarsfluit, tempowisselingen, uiterst pakkende melodie en geweldig gezongen door Barry Hay, in ruim 6 minuten komen alle aspecten die de Earring beheerst voorbij, één van de toppers van het album. “THE WALL OF DOLLS”, het nummer dat model heeft gestaan voor de albumhoes, is een midtempo rocker met een heerlijke gitaarsolo van Kooymans!

“BACK HOME” hoort wat mij betreft bij de beste nummers die de Earring ooit heeft opgenomen en waarin Cesar Zuiderwijk meteen laat horen dat hij de ontbrekende schakel was, krachtige en strakke drumpartijen geven het nummer een perfecte basis. De melodielijn, gave riffs en de dwarsfluit maken het nummer af. Het kortste nummer is “SEE SEE”, alleen geschreven door Barry Hay, terwijl de rest door Kooymans gecomponeerd zijn, waarvan 2 samen met Hay. Subtiel gitaarspel, percussie en een wat afwijkende melodielijn geven het nummer een spannende karakter. “I’M GOING TO SEND MY PIGEONS TO THE SKY” is net zoals “BIG TREE, BLUE SEE” een symfonische rocker met tempowisselingen, geweldig drumwerk, heerlijke melodie in het refrein, alweer een topper op het album. En dan moet één van de mooiste, door George Kooymans gezongen nummers nog beginnen en dat is de rockballad “AS LONG AS THE WIND BLOWS”. Fantastisch gezongen, midtempo, heerlijke basspel van Gerritsen en een pakkende en emotionele melodie maken van het nummer een all-time favorite!

Met “GOLDEN EARRING” wisten de Earring hoe ze het succes moesten pakken, hoe ze van de 4 individuele muzikanten één geheel konden maken en daar hebben ze jarenlang profijt van gehad. Wat mij betreft begon dat allemaal met dit album uit 1970 en alleen daarom al is het een klassieker.

Heerlijke plaat waarbij de meeste aandacht uiteraard uitgaat naar Hay's zang en fluitspel en Kooymans' gitaarwerk, zang en composities, maar Rinus Gerritsen heeft toch ook een niet misselijke ondersteunende rol, met die mellotron op het openingsnummer, de elektrische piano (of Fender Rhodes?) op het titelnummer en het zware en toch beweeglijke baswerk op Big tree blue sea en het slotnummer. Voor mij is dit net niet de klassieker die veel gebruikers hier er in horen: The loner is inderdaad een "beetje B-kant niveau" zoals B.Robertson hierboven zegt ("They call me the loner / Because I'm all alone"), This is the time of the year doet me weinig, en de gitaarsolo van As long as the wind blows ontroert me niet zoals het hoort voor een nummer dat zo'n emotionele climax zou moeten zijn. Maar met vijf uitstekende nummers scoort de plaat wel ruimschoots bovengemiddeld, en de heerlijk onvoorspelbare songstructuren van Big tree blue sea en I'm gonna send my pigeons to the sky plaatsen deze plaat wel ergens in de eredivisie.

Dit album kon ik nog niet moet ik eerlijk zeggen, maar ben hem pas op en braderie tegen t lijf gelopen en meegenomen . Nu een aantal keer gedraaid en bevalt me prima. Back home kon ik natuurlijk al wel maar de rest was voor mij een verrassing. En het is een leuke verassing geworden. Prima rock nummers met goed gitaar werk van kooymans. Maar ook rustigere nummers zoals bijv as long as the wind blows bevalt prima. This is the time of the year vind ik ook en geweldig nummer. Kom nu op en gemiddelde 3,5 uit. Maar wellicht moet ik hem na nog een paar luister beurten omhoog brengen

Nu ik mijn GE collectie een beetje op pijl aan het brengen ben, blijkt dat de s/t (of Wall Of Dolls) nog verbazingwekkend lastig te vinden is op cd. Deze is toch ook gewoon ook verschenen als zo'n Red Bullet uitgave? Als iemand hem weet te vinden, ik hoor het graag!

In ieder geval hier

https://www.discogs.com/release/2519181-Golden-Earring-Golden-Earring

Of hier: Golden Earring - Golden Earring kopen? | platomania.nl

Al is de genoemde levertijd (28 dagen) wel een indicatie dat het misschien lastiger is dan het op het eerste gezicht lijkt. Het zou me niks verbazen als Platomania er uiteindelijk niet in slaagt te leveren. Ik heb dat de laatste maanden al heel vaak bij hen meegemaakt. Ze hebben hun catalogus gewoon niet zo goed op orde.

Bovendien is het 'a sign of the times': CD's - ook geheide klassiekers - zijn sinds een jaar of twee in toenemende mate lastig leverbaar. Er is niet zoveel vraag meer naar en er worden er dus ook steeds minder geproduceerd. Best kans dat het binnen afzienbare tijd een product is dat je speciaal moet bestellen en waar je - net als bij LP's - standaard een 'premium price' voor moet gaan betalen. Ik zou me kunnen voorstellen dat-ie tweedehands in elk geval nog wel voor een redelijke prijs te vinden is.

Ik dacht nog even: misschien via de platenmaatschappij zelf, maar Red Bullet verwijst je doodleuk naar opties als Spotify, iTunes, Apple Music en zelfs GooglePlay (!). Alsof een beetje liefhebber dáár op zit te wachten...

Ik vergeet steeds dat Discogs een serieuze optie is. CD inmiddels binnen en ik ben er van aan het genieten!

Is dan ook een fijne Earring plaat

Via mijn broer een oude koffer pickup gekregen met een stel oude platen en daar zat tot mijn grote vreugde deze l.p. bij. De pickup was ter ziele en snel via marktplaats een andere gekocht en net de l.p. beluisterd en dat was enorm genieten. Ik dacht dat ik alle c.d.s had maar deze serie nummers had ik niet op een schijfje.
Echt ouderwets genieten.

Naar aanleiding van het overlijden van George Kooymans deze plaat weer eens uit de kast getrokken.
Had hem denk ik meer dan vijfentwintig jaar niet meer gedraaid.
Onterecht blijkt nu. Staan een aantal prachtnummers op, waaronder "Big Tree, Blue Sea" en
"I'm Going to Send My Pigeons to the Sky" , verder over de hele linie een sterk album.