menu

Golden Earring - Golden Earring (1970)

Alternatieve titel: The Wall of Dolls

mijn stem
3,90 (129)
129 stemmen

Nederland
Rock
Label: Polydor

  1. Yellow and Blue (3:43)
  2. The Loner (3:28)
  3. This Is the Time of the Year (3:32)
  4. Big Tree, Blue Sea (6:09)
  5. The Wall of Dolls (3:31)
  6. Back Home (3:50)
  7. See See (3:10)
  8. I'm Going to Send My Pigeons to the Sky (5:57)
  9. As Long as the Wind Blows (5:20)
totale tijdsduur: 38:40
zoeken in:
avatar van deric raven
Barry Hay deed in zijn biografie wat minder over zijn dwarsfluit spel, zal wel niet Rock & Roll genoeg zijn, maar het is een verfrissende aanvulling bij het rockende geluid.
Muziek uit mijn ouders jeugd, denkend aan de verfilming van Turks Fruit van Jan Wolkers.
Hier staat Nederland voor, wij hadden geen Woodstock nodig om het vrije gevoel uit te stralen, hier is dat altijd meer aanwezig geweest dan in de Verenigde Staten.
Daar werd er voor gestreden, hier kwam je het letterlijk op straat tegen.
The Wall Of Dolls is een huwelijk tussen hippies en rockers, fietsend over De Wallen met een joint in de mond, niet omdat het hier kan, maar gewoon omdat het de gewoonste zaak van de wereld was.
Geen plastic nep Barbies, maar gemaakt van klei.
Puurder waarschijnlijk.
Begrijpelijk dat ze zich steeds meer op Amerika gingen richten, meer volk zou een grotere afzetmarkt kunnen betekenen.
Maar nog meer dan Seven Tears ademt deze plaat het Hollandse gevoel uit, ik heb steeds meer het gevoel dat die dwarsfluit daar een grote rol in speelt.
Dan kun je denken, Jethro Tull deed het ook, en die komen uit de UK.
Die klinken net wat minder stoer, en moet ik altijd aan Catweasel en Robin Hood denken.
En Focus dan?
Maar die vermengden meer klassieke elementen in hun rockmuziek.
Misschien heeft dat typische Nederlandse er wel voor gezorgd dat ze internationaal gezien ondanks de hits nooit definitief door braken.
Jammer, maar een mooie eigen sound tot resultaat.

avatar van vigil
4,0
Saldek schreef:
Hier en daar tikkeltje symfonisch, behoorlijk rauw.

Klinkt op het eerste gezicht als een vreemde conclusie maar het klopt toch wel.

Ik denk voor mij toch wel het beste album van de mannen, het hangt tegen een 4,5* aan. Vooral de laatste twee nummers zijn redelijk geniaal.

avatar van LucM
4,0
Zeker één van de beste albums van Golden Earring, ik heb de indruk dat ze de definitieve formule hebben gevonden (voordien teerden ze teveel op hun Engelse en Amerikaanse voorbeelden) en dit album zakt ook nergens in.
Echt Nederlands heb ik Golden Earring nooit gevonden, hun Engels was quazi perfect en hun sound was duidelijk geënt op de Amerikaanse en Britse rock, zij het vanaf hier in eigen stijl gegoten.
The Cats en George Baker Selection bv. en later The Nits vind ik veel 'Nederlandser' klinken niettegenstaande de Engelse taal.

avatar van deric raven
Grappig, ik ervaar deze plaat juist als typisch Hollands.
Eigenlijk had ik pas het gevoel dat ze zich na het succes van Radar Love op de Amerikaanse markt gingen richten, mede door een 2e gitarist.
Maar wel een wereldband, ik had ze de definitieve doorbraak daar zeker gegund.

avatar van LucM
4,0
Golden Earring brak al door in het buitenland eind jaren '60 en ze gingen op tournee in de VS waar ze een behoorlijke aanhang kregen. Ik denk dat Golden Earring internationaal de meest succesvolle Nederlandse band is.

avatar van deric raven
Dat denk ik ook, maar had ze graag nog meer gegund.
Ik denk dat ze in de VS over het algemeen gezien worden als eendagsvlieg, en daarmee doe je ze echt tekort.

avatar van Funky Bookie
4,0
Dit album lijkt wel een nieuwe start.
The Golden Earrings is nu Golden Earring en de plaat is gelijknamig, wat vaak bij een debuut is.
Met het toetreden van Cesar Zuiderwijk is ook het klassieke kwartet compleet. Om het af te maken heeft Barry op dit album de rol van Rinus overgenomen als componist naast George.
Dat gezegd hebbende, vind ik dit een hele lekkere plaat. Ze zijn definitief een rockband geworden en George laat horen dat hij een hele goede gitarist is.
Het afsluitende As Long As The Wind Blows is 1 van mijn favoriete Earring nummers.

avatar van B.Robertson
5,0
B.Robertson (crew)
Vind deze tot hun beste platen behoren, lijkt me ook de plaat die het dichtst aan hardrock grenst uit Golden Earrings oeuvre. I'm Going to Send My Pigeons to the Sky bijvoorbeeld, dat is toch behoorlijk stevig en ook nog eens een erg aangename compositie. De rustige nummers, As Long as the Wind Blows en Yellow and Blue, behoren overigens (ook) tot mijn favorieten. Back Home is geweldig en This Is the Time of the Year een spannende compositie. Veel ruimte voor de zang van George Kooymans op dit album, mooi in balans met Barry Hay wiens fluitspel ook de nodige ruimte krijgt. Big Tree, Blue Sea is een meer progressieve song en het alternatieve titelnummer vooral hard en weinig melodieus. The Loner is voor mij duidelijk de minste van de plaat , beetje B-kant niveau. Blijft See See nog over, een niet onverdienstelijk rustpuntje.

avatar van west
4,5
Dit vind ik hun beste plaat. Vond vandaag alsnog het goudrode vinyl bij Plato.

4,5
Dit vind ik een van de beste albums van Golden Earring. Ze spelen hier voor het eerst in de huidige samenstelling, waarin ze nu dus alweer vijftig jaar bij elkaar zijn. Op deze plaat spelen ze vooral langere nummers met veel wisselingen van ritme en melodie. Het mooiste nummer vind ik I`m Going to Send my Pigeons to the Sky. De single Back Home staat ook op dit album.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:38 uur

geplaatst: vandaag om 02:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.