Dream Theater - Images and Words (1992)

Prima album. Veel hoogtepunten en weinig zwakke momenten. Soms wordt het een beetje langdradig, maar meestal stoor ik me daar niet aan. Under A Glass Moon is eigenlijk het enige nummer dat me niets doet, voornamelijk omdat de structuur me niet pakt en het nergens naar opbouwd. Voor de rest heb ik hier weinig op aan te merken, 4 sterren dus .

Veruit het beste van DT dat ik heb gehoord! 3.5*. Deze gaat zeker nog vaak gedraaid worden.

Alles is al gezegd he. Het is mijn nummer 1 in mijn top 10.
O ja -> drumgeluid vind ik wel apart. Moest op Awake in ieder geval redelijk wennen aan de nieuwe sound.

Dat komt door het volgende:

"Man sollte vielleicht einmal auf den Sound der Snaredrum achten. Dort fällt auf, daß dieser ein wenig "elektronisch" klingt und wenn das nicht auffällt, dann doch wenigstens, daß sie zu "perfekt" klingt. Wie Portnoy inzwischen selbst zugegeben hat, wurde die Snare Drum, auf Drängen des Produzenten, getriggert."

Geen idee wat daar staat, maar het snare-geluid doet me wat denken aan dat van Nevermind. Vrij hoog gestemd, goed naar voor in de mix, etc,... .

Ondertussen al 4*. 'Pull Me Under' is echt een fantastisch nummer.

In mijn ogen een beetje overrated, maar zeker wel een dijk van een album! 4*

Ik kan er nog steeds met mn kop niet bij dat Another Day geen wereldwijde megahit is geworden. Wat blijft dat een waanzinnig mooi nummer. Kan ik echt 40x achter elkaar draaien zonder dat ie ook maar een keer gaat vervelen.

En kolere, wat hebben ze zitten cutten in die clip van Take the Time.

Wat bedoel je dan precies met overrated? Jouw stem is hoger dan het gemiddelde.

Mijn excuses voor mijn late reactie, maar ik bedoel dus het volgende:

"Onder het slagvlak zitten sensoren; zogenaamde 'triggers'. Deze triggers registreren een stokslag en sturen een elektronische puls naar een drummodule. Dat is een kastje die de elektrische puls van de trigger, de 'triggerpuls', omzet in een daadwerkelijk drumgeluid."

Dat is de oorzaak van het cleane, elektronisch-achtige (lees: onnatuurlijke) geluid van de drums op deze plaat.

Het op één na beste album van deze waarde heren. Elk nummer is een pareltje, zit schitterend in elkaar en toont verscheidene kanten van de groep. De stem van Labrie is hier vers van de pers, en dat is te horen ook. Hier heeft hij de stem die hij altijd had moeten hebben.

Pull me under: Meteen het minste nummer van het album. Het blijft wel hangen enzo, maar later in het album hoor je al vlug dat ze meer in hun mars hebben.

Another day: Prachtig nummer. Zeer rustig en emotioneel .LaBrie toont hier ook zeer goed wat hij precies waard is, en dat is veel.

Take the time: De ene maatverandering na de andere, and I like it
Toffe meezinger tijdens een optreden van de heren.

Surrounded: Prachtig nummer dat heel goed opbouwt. Enkel het keyboard-geluid staat me niet altijd aan.

Metropolis: Moet over dit nummer nog iets gezegd worden?? Tis zot, tis krankzinnig, tis zalig. Eren die handel.

Under a glass moon: Nice,.. nice. De solo staat ergens rond #90 in de rolling stone top 100 guitar solo's. Ik kan begrijpen waarom, maar Petrucci heeft er nog veeeeeeel betere

Wait for sleep: Kort, maar boeiend. Mooie inleiding naar het volgende nummer.

Learning to live: Op Metropolis na, het beste nummer van het album. Het zit fenomenaal in mekaar en verliest op geen enkel moment de volledige aandacht. Trouwens één van de weinige nummers waar John Myung de lyrics voor geschreven heeft. Ik snap niet waarom hij er niet nog meer schrijft, ik vind ze best aangenaam.

Conclusie: duimpje omhoog

Aha! (wederom een late reactie) - Maar dus een mooi en aangenaam geluid, die elektronische snare.

Daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Dat 'supercleane', onnatuurlijke geluid is helaas één van de redenen dat ik deze plaat steeds minder vaak opzet...

Die snaresound heeft me altijd al geïrriteerd en maakt dat het eigenlijk wat gedateerd klinkt. Ben het wel met Omayyad eens, eigenlijk. Maar gelukkig maakt ál het overige een hoop goed op dit album!

Inderdaad een erg goed nummer. Ik ben geen Dream Theater kenner (verre van zelfs), maar het lijkt me alsof dit album minder 'metal' is dan de andere.

Pull Me Under, logisch dat het een hit werdt.
Take The Time, heerlijk solo-gedeelte.
Metropolis: klassieker.
Under A Glass Moon: briljante gitaar solo.

Minpunten: het snare geluid.
Pluspunten: James LaBrie, geweldig bij stem.

Heerlijk album, vol met hoogtepunten. Het bevat ook fantastische instrumentale passages zonder de overdaad van latere albums.

Learning to live is als je het eenmaal op je in hebt laten werken één van de allerbeste nummers die DT ooit geschreven heeft. Voor de verandering ook eens een goed geschreven ontroerende tekst, over die iemand die worsteld om met AIDS door te moeten leven.

Vooral nr.1,nr.5 en het laatste nr. zijn helemaal top!
Hogere wiskunde, vette rock!
Ik kan er geen genoeg van krijgen hoe waanzinnig vooral het laatste nummer loopt.
Een verhaal met alles erop en eraan.
Ik ben getrouwd op Learning to live en hij mag ook op mijn begravenis klinken.
Ondanks dat ik de zang wel iets minder vind ben ik zwaar fan dankzij dit album en natuurlijk The Mirror.

Vandaag dit album gekocht samen met het album Awake.Ik ben toch wel erg verast door de muziek van Dream Theater,het heeft een hoop weg van Rush vind ik,maar dat is dan progrock en dit word volgens mij meer gekwalificeerd als progmetal.Ik zal dit album eerst eens een paar keer goed beluisteren voor ik met mijn quotering kom,maar de eerste indruk is in ieder geval al wel overdonderend,lekker hard klinkende drums en muziekaal gezien echt hogeschool muziek dat hoor je zo wel,en de zangstem vind ik ook erg goed.

Hier ga je erg van genieten, maar het is niet van de poes: meerdere luisterbeurten zullen nodig zijn om hier ten volle te kunnen van genieten. Enjoy!

Ik heb er destijds aan moeten wennen, maar dat is lang geleden. Nu kan ik de nummers wel dromen en ze blijven prachtig. "Take The Time" hoorde ik een keer als achtergrondmuziek van een commercial op een luchthaven in Indonesië, en zelfs op zo'n moment hoor de kwaliteit ervan af. De combinatie van hogeschoolmuzikanten en goed doordachte composities is tot in de perfectie uitgewerkt. Eigenlijk is elk nummer een hoogtepunt, maar Metrpolis is denk ik wel de grootste klassieker van dit album, m.n. door het instrumentale middenstuk. Geweldige plaat.

Beste Dream Theater album! Dat is zeker, deze staat ook op nummer twee in mijn Top 10. Kan niet genoeg krijgen van dit album. Mijn favoriete tracks zijn Take The Time en de klassieker Pull Me Under. Maar eigelijk is er geen enkel zwak nummer op deze plaat!

5*

En ik luister niet eens naar (progressive) metal. Deze staat in mijn top 10. Dat zegt toch veel denk ik, over hoe goed elk nummer op dit album in elkaar zit. Bovendien is het album een goed geheel, waarin subtiele popachtige nummers worden afgewisseld door de vetste gitaarriffs.

Tweede album van Dream Theater met een zanger op dreef en waar de (uitstekende) muzikanten nog in dienst spelen van de songs. Dat is de grote kracht van dit album. Ik mag 'Take the Time' nog graag op degelijk volume horen en 'Another Day' is gewoonweg een beeldschoon liedje.

Na een aantal miskleunen is het alweer lang geleden dat ik een album 'op de gok' gekocht heb... maar deze was zijn 8 euro zeker wel waard. Alleen Surrounded is wat minder, en het over-the-top-begin van Take the Time (let me catch my breath, I think it's time for a change...), had van mij ook wel anders gemogen, maar voor de rest is het een uitstekend album dat naar het einde toe steeds beter wordt.

Nog steeds een geweldig album, maar ik heb hem van 2 naar 6 gezet in mijn top 10.

Geweldig tweede album van deze prog-rock band, dat ik nog met regelmaat draai.

Toen ik dit album in '93 hoorde was ik meteen verkocht. DT deed iets wat volgens mij nog nooit gedaan was. In mijn beleving hebben ze op Images and Words een hele eigen wereld gecreëerd. Als gitaarliefhebber was ik ook zeer onder de indruk. Het mooie van dit album is, dat er wel af en toe veel drukte/herrie/tempowisselingen zijn, maar dat het een functie heeft: daarna krijg je een gevoel van rust, opluchting of zoiets. Voor mij is dit veruit het beste DT album. Hier staan m.i. de beste nummers op, de teksten zijn het mooist/zinnigst en de band heeft zeer originele ideeën. Ze zijn hier nog positief ingesteld, niet zo zwaar op de hand. Ook niet alleen maar zogenaamde zware riffs spelen en doen alsof ze heel stoer zijn.
Mijn favorieten waren toen Metropolis pt. 1 (niet te vergelijken met pt.2 wat een slap en uitgekauwd aftreksel is), Under a Glass Moon (met killer gitaarsolo) en Learning To Live. Anno 2008 zijn dit nog steeds mijn favorieten. Alleen al met dit album heeft DT zich onsterfelijk gemaakt. Dat ze na Infinity de verkeerde weg zijn ingeslagen maakt eigenlijk niet zo veel uit.

[onnodige quote weggehaald door mod]

Hoezo na Infinity de verkeerde weg ingeslagen? Het is misschien minder symphonisch. Maar ik vindt DT latere werk ook zeker erg mooi.

Nou ja, misschien hebben ze niet bewust voor een koerswijziging gekozen. Misschien waren hun creatieve ideeën wel gewoon op. Of misschien misten ze de inbreng van Kevin Moore. Feit is dat ik er persoonlijk geen bal meer aan vind na Infinity.