menu

Dream Theater - Images and Words (1992)

mijn stem
4,00 (612)
612 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: WEA

  1. Pull Me Under (8:14)
  2. Another Day (4:23)

    met Jay Beckenstein

  3. Take the Time (8:21)
  4. Surrounded (5:30)
  5. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper' (9:32)
  6. Under a Glass Moon (7:03)
  7. Wait for Sleep (2:31)
  8. Learning to Live (11:30)
totale tijdsduur: 57:04
zoeken in:
avatar van jurado
2,5
Mssr Renard schreef:
(quote)


Dan haak ik natuurlijk direct af. Metallica is mijn grootste allergie.

avatar van vielip
4,0
Neal Peart schreef:
(quote)


Omdat hij niet aan de zang kan wennen. Heeft niet direct met de muziek te maken maar ik haalde dit aan vwb de zang. Dus niet gelijk leeglopen....


Sorry

Ik lees nergens de naam Symphony X trouwens. Veel beter gaat het niet worden in het progmetal wereldje vind ik.

5,0
luigifort schreef:
Awake is hun beste! Maar ik hoor er geen Metallica in.



luister dan even naar THE MIRROR

Mssr Renard
Ik zit hier bij het verkeerde theekransje.
En inderdaad hoort Symphony X er ook bij.

Maar de beste progmetalplaat allertijden is......

Ark - Burn the Sun!

5,0
oh maar dan ben jij een fan van Jorn??

Mssr Renard
Neal Peart schreef:
oh maar dan ben jij een fan van Jorn??


Nee.
Op die plaat is gewoon alles raak.
Jorn volg ik verder niet en vind zijn soloplaten erg overthetop.

5,0
daar verschillen we van mening, maar over ARK ga ik een eind met je mee

avatar van rebjuh
2,5
Mssr Renard schreef:

Rebjuh kan het beter niet proberen, want het is allemaal veel te veel.


En public wil je me bashen, maar antwoorden op een privébericht na je cynisme is moeilijk voor je? Echt, zoek een leven ofzo.

Michiel, het kan in het leven zo zijn dat mensen het niet met je eens kunnen zijn. Er zijn waarschijnlijk ook zelfhulpboeken die je steun kunnen bieden om dit te accepteren.

avatar van luigifort
Neal Peart schreef:
(quote)



luister dan even naar THE MIRROR


Ik snap je punt.

5,0
oké, duidelijk, luigifort!

4,5
Dream Theater - Images and Words

Echt een top album van Dream Theater. Het geluid van dit album bevalt me erg goed. Pull Me Under, Metropolis en Learning to Live zijn echt top en behoren tot mijn favorieten.
Pull Me Under heeft echt een prachtige intro, en bouwt op naar meerdere gave stukken in het nummer. Metropolis heeft de sterkste vocals, en in de tweede helft een complex maar pakkend instrumentaal gedeelte. Learning to Live steekt er bovenuit vanwege de sterke tekst en de laatste 4 minuten.
Ik vind Another Day en Take the Time echter wel minder dan de andere nummers, en dan vooral vanwege de zang. Het zit wel goed in elkaar, maar het pakt me toch een stuk minder dan de andere nummers.
Surrounded en Under a Glass Moon bevallen ook prima, niets mis mee. Wait for Sleep is een leuke opstart voor Learning to Live en geeft vast een inkijkje naar de tweede helft van dat nummer.
Een erg sterk album die door eerstgenoemde 3 nummers tot grote hoogte wordt getild.

4,5*

avatar van FrodoK
5,0
Oe! Take the Time is in mijn beleving echt wel één van de hoogtepunten van het album! Het is jammer dat je bij deze plaat maar 2 favorieten mag aanvinken, want het nummer staat bij mij onbetwist in de top 3.
Het nummer heeft zo'n lekkere vibe en drive! Knap, want het zit ritmisch verre van voor de hand liggend in elkaar. Maar DT slaagt erin om het toch enigszins toegankelijk en heel 'catchy' te maken. Dit nummer gaat, wanneer ik in de DT stemming ben, hard aan in de auto.

De live uitvoering in Japan uit 1993 is fantastisch:
Dream Theater ~ Take the Time ~ Images and Words ~ Live in Tokyo (1993) - YouTube
Het nummer wordt voorafgegaan met Puppies on Acid, geweldig!

avatar van Zagato
5,0
Dream Theater is bij mij een beetje op de achtergrond is geraakt door hun 'method writing' albums en dat Disney gedrocht. Maar deze zondagochtend toont mij dat er ook nog steeds heel veel te genieten is in de back catalogue bij deze band. Ik voel een DT marathon opkomen in huize Zagato.

avatar van DargorDT
5,0
Dit wordt mijn keuze voor het metalalbum van 1992.

We kunnen voor deze game --> Metal album van het jaar - MusicMeter.nl nog wel wat meer deelnemers gebruiken.

Over een jaar is dit album alweer dertig jaar oud. Ongelooflijk... Ik leerde DT kennen in 1993, ik zag de recensie van Live at the Marquee in OOR. Vanaf de eerste klanken was ik verkocht. Nog altijd hoort Dream Theater bij mijn favoriete bands, al is de liefde in de loop der jaren wat bekoeld en zijn er albums die ik vrijwel nooit draai. Maar zo gaat dat.

avatar van king_pin
3,5
Eigenlijk voelt dit album voor mij helemaal niet als 'metal'. Op Awake bijv hoor je het gelijk en bij alle releases post scenes from a memory al helemaal. Maar bij deze, waar wordt het nou echt metal?

avatar van Kronos
5,0
Blijkbaar heb jij een beperkt idee van 'echte metal' waar dit album niet in past.

avatar van milesdavisjr
Als opener Pull Me Under, met de donderslagen van Portnoy, en de loodzware groove die Myung en Petrucci op het matje leggen al geen metal meer is weet ik het even niet meer. Als iemand aangeeft niet te weten of dit bestempeld kan worden als 'metal' raad ik aan Pull Me Under even hard aan te zetten.

avatar van liefkleinhertje
4,5
Als ze in plaats van Another Day en Wait For Sleep zoiets als Change Of Seasons (dat nummer bestond toen al) hadden gezet was dit helemaal een klapper van je welste geweest.
Toch blijft er genoeg te genieten van dit uitstekende METAL album.
Er komt volgende maand een live CD (Japan 2017) uit waar dit album in zijn geheel opstaat ,dit deden de heren ook al in 2007 (Bonn) dus in het jaar 2037 meld ik mij opnieuw.

Dikke 4,5 *

avatar van king_pin
3,5
Kronos schreef:
Blijkbaar heb jij een beperkt idee van 'echte metal' waar dit album niet in past.


Heel volwassen opmerking hoor, waarom nou gelijk zo cynisch.

Met nummers als Another day, Surrounded, wait for sleep, en in mindere mate Learning to live, die vallen voor mij toch echt in een andere categorie dan metal. Das de helft van het album.

Misschien dat het als iets negatiefs wordt opgevat maar ik vind het juist bewonderenswaardig dat DT zich zo vroeg in hun carrière zich op zo'n breed vlak in genres konden bevinden.

avatar van vielip
4,0
liefkleinhertje schreef:
Als ze in plaats van Another Day en Wait For Sleep


Deze twee pareltjes zorgen juist voor broodnodige rust momentjes op dit 'drukke' album. Had ze voor geen goud willen missen. In ieder geval niet voor Change of seasons. Dat zou alleen maar (nog) meer van hetzelfde zijn.

avatar van Kronos
5,0
king_pin schreef:
Heel volwassen opmerking hoor, waarom nou gelijk zo cynisch.

Vreemde reactie. Ik stel alleen maar vast op basis van wat jij schrijft.

avatar van Robje1968
4,0
geplaatst:
Ik ben niet helemaal thuis in het genre Progmetal en is ook niet mijn ding.
Toch kan ik wel genieten van dit album en vooral het openingsnummer is top.
En dikke vier voor dit album.

avatar van Zagato
5,0
geplaatst:
Hop, halfje erbij. Als ik WDaDU 4,5 geef moet dit wel 5 sterren zijn. Nooit een enorme fan van Labrie geweest maar slecht is het nooit (op de studio albums mind you). Ik kan me de eerste keer dat ik Learning to Live hoorde nog erg goed herinneren, dit moet wel een van de toppers uit het DT oeuvre zijn.

Prijspakker: Learning to Live.

avatar van hnzm
4,0
geplaatst:
Ik behoor tot het kleine groepje dat het debuutalbum When Dream and Day Unite beter vindt dan Images and Words. Ik geef punten aftrek voor het abrupte einde van Pull Me Under, de corny saxofoon op Another Day en enkele momenten van James LaBrie. Er zitten stukjes in Another Day, Surrounded en Wait for Sleep waar ik me stoor aan de hijgerige manier van zingen, alsof hij er veel onnodige lucht bij uitperst. Krap 4****.

avatar van FrodoK
5,0
geplaatst:
Ja, dat hijg- en pufje aan het eind van zijn zangregels trek ik vaak ook niet zo, inderdaad. Maar verder was hij hier nog wel echt heel goed.

avatar van Edwynn
4,0
Ja, dat is gewoon zijn stijl. Wat ik vooral grappig vond is hoe zijn "hair" achtergrond van Winter Rose zo mooi samenvalt met de drukke muziek van Dream Theater. Dat lukte nergens anders zo goed als op Images And Words. Op Take The Time klinkt hij als het lieve neefje van Sebastian Bach. En dat maakt het nummer zelf ook meteen zo verrekte goed. Vind ik.
Verder blijft dit vooral een baanbrekend album waarmee grenzen tussen hardrock en metal en alle subgenres die daarbij hoorden, flink werden afgebroken. Die ontwikkeling behoort Dream Theater toe en dat pakt niemand ze af.
Zelf geniet ik gekgenoeg net wat tikkeltjes meer van When Dream And Day Unite en Awake. Waarbij die eerste vooral een voortvloeisel is uit fanboyschap van Fates warning en bij de tweede de hair er zo goed als af is. In die zin is Images objectief gezien toch net wat unieker.

avatar van vielip
4,0
Mooi omschreven. Helemaal mee eens!

avatar van Kronos
5,0
Heel wat bands uit de jaren tachtig zaten geregeld op de grens tussen hardrock en metal. Daar viel niks af te breken. Ik ervaarde Dream Theater in die tijd als deel uitmakend van verschillende bands die na vele jaren pionieerswerk van Fates Warning en Queensrÿche (die op hun beurt voorbeelden vonden in Rush en King Crimson) op een eigen manier progressieve metal gingen maken, al dan niet op de grenslijn met hardrock.

Zo was er ook Savatage, Psychotic Waltz, Watchtower en Hades. Maar ook grote bands als Metallica en Megadeth ontwikkelden zich al in deze richting. In die dagen werd het wel eens 'technical' ipv. 'progressive' genoemd. Technical thrash (Mekong Delta, Target), technical death metal (Atheïst, Death). Ik hoor niet hoe Dream Theater grenzen met thrash en death zou afbreken op Images and Words.

Het straffe aan dit album wat mij betreft zijn de sterke nummers, de knappe balans tussen virtuositeit en muzikaliteit, de geweldige instrumentenbeheersing. Na het nog wat onopvallende debuut is Dream Theater met dit album meteen een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de progressieve stroming.

avatar van Edwynn
4,0
Dream Theater heeft zeker wel wat betekend voor de crossover en de onderlinge acceptatie. Je kent zelf hoe er over en weer gekeken werd naar verschillende genres. Maar een korte polka in Pull Me Under en LABrie gehuld in Napalm Death t-shirts deden zeker lieden uit extremere hoeken kijken naar deze band. En met Images And Words komt de band wat mij betreft ook helemaal los van wat we al kenden van Queensrÿche, Fates Warning, Crimson Glory en Savatage. Bij die bands ligt de nadruk toch wat meer op traditionele heavy metal waarbij op Images And Words wat meer invloeden bij de kop gepakt werden. (saxofoon, uitbundige keyboardsolo's usw.)
De technische metal van Death, Cynic en Atheist was louter op death/thrash gefundeerd en staat hier verder los van.

avatar van crosskip
4,0
Edwynn schreef:
Maar een korte polka in Pull Me Uder en LABrie gehuld in Napalm Death t-shirts deden zeker lieden uit extremere hoeken kijken naar deze band.

Ik weet dat ze bij Rush nog wel van een polkaatje op zn tijd hielden (wat een helden ook), maar bij Dream Theater heb ik die nog niet langs horen komen!

Gast
geplaatst: vandaag om 15:09 uur

geplaatst: vandaag om 15:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.