Dream Theater - Images and Words (1992)

Ja, en toen werd mij in het review-topic gevraagd om eens een bericht te zetten bij een van mij oude favorieten. We gaan het proberen hoewel ik denk ik, hier een moeilijke aan zal hebben.

De plaat begint met Pull Me Under. Ik heb hem al lang niet meer gedraaid, maar zo gauw ik hem aan zet voelt hij meteen weer vertrouwd! Ik weet weer zeker dat dit de beste is van Dream Theater, waarom? Alles klopt gewoon!

Het nummer begint eigenlijk betrekkelijk rustig, waarna de gitaren na ongeveer 1 minuut worden ingezet, en het tempo meteen wordt op gevoerd. Je kunt horen dat James LaBrie nog niet de ervaren zanger is, die hij nu is, maar dit komt volgens mij de muziek alleen maar ten goede. Het is veel natuurlijker, iets wat ik bij de laatste plaat toch echt wel mis. En dan komt het meest geniale stuk van de plaat al voorbij, om precies te zijn bij 2:58. Ik kan het niet laten om mee te zingen ('Watch the sparrow falling, give no meaning to it all. If not today nor yet tomorrow, then some other day!!), en het sleurt me gewoon mee in de muziek. Geniaal gewoon hoe dit nummer is opgebouwd! De rust die wordt ingelast, de solo's die hier zeker nog niet gevoelloos gekloot op een gitaar genoemd kunnen worden, het klopt gewoon. Zelfs het min of meer afkappen van het nummer stoort mij niet, maar zet mij er toe aan om het nummer nog eens te luisteren. Geen wonder dat dit de enige single is geweest, het verdient het gewoon.

Zoals ik al zij zou ik Pull Me Under graag op repeat willen zetten, ware het niet dat daarna meteen de prachtige klanken van Another Day door mijn speakers klinken! Deze ballad is de mooiste die Dream Theater ooit gemaakt heeft. Jullie zullen het niet geloven maar ik vind dat dit nummer druipt van emotie! Prachtig gewoon hoe die saxofoon alles perfectioneert en die solo behoort tot de mooiste die er ooit gemaakt zijn. Ik heb voor dit nummer gewoon geen woorden, behalve dat het zeker in het rijtje van de mooiste ooit gemaakt mag staan, zonder meer!

Dan, nummer 3: Take The Time. Dit nummer is zeker sneller dan de vorige twee, het rockt meer naar mijn gevoel. Hoewel je natuurlijk niet zou kunnen zeggen dat Pull Me Under bepaald een ballad is. De intro is geniaal gevonden, ik weet niet hoe ze er op komen, maar het past gewoon. De afwisseling tussen rust en agressie is wederom geniaal en past gewoon. Hoewel ik als enige min-puntje toch wel het Italiaanse tekst (of whatever it may be) er tussendoor rond 3:50 een beetje jammer vind. Maar ach, dat is hooguit 1 seconde!

Daarna komt Surrounded, en voor mijzelf plaats ik dit nummer altijd naast Another Day. In principe beschouw ik het als een tweede rustpunt op de plaat, na Take The Time dus. Het is een mooi nummer, maar minder dan de vorige drie. Hoewel het gitaar-deuntje in het begin wel érg aanstekelijk klinkt . Ja, nu ik het zo luister komt het weer beter op mij over, dan dat het in mijn geheugen zat. Stiekem is het toch wel weer een leuk nummer. Later verslapt het nummer iets, om daarna alleen maar sterker terug te komen. Het nummer blijft vooral erg aanstekelijk en het komt bij vlagen zelfs dansbaar op mij over, en dat bij Dream Theater!

En dan, het zogenaamde Magnus Opus van de band, Metropolis Part I. Uiteraard kan ik zeker niet ontkennen dat het een erg goed nummer is, maar ik vind het niet boven de rest uitschieten. Hoewel dat, de bovenstaande tekst lezende, ook erg moeilijk zal zijn. Het is misschien het meest gevarieerde nummer van de plaat, en ik merk dat ik weer neig naar het meezingen van de tekst, dus slecht is het zeker niet. Ik vind het echter jammer dat de rest van de plaat in de schaduw van dit nummer zou moeten staan, puur en alleen omdat de rest óók briljant is! Ik durf zelfs te zeggen dat ik hier het gepriegel wat men de band bij het latere werk zo verwijt, al een beetje begint door te komen (rond de 6e minuut), nee niet mijn favoriet deze. Even voor de duidelijkheid, ik vind het echt een goed nummer, maar ik vind het (oh oh, nu komt het, gevaarlijk) een beetje overgewaardeerd.

Waar ik zeker geen 'beste nummer' aan kan wijzen, is het voor mij niet moeilijk om het 'minste nummer' aan te wijzen. Die keuze valt namelijk op Under A Glass Moon. Het is dan ook vanwege dit nummer dat het album de 5 sterren niet verdient, maar het 'slechts' 4,5 sterren krijgt. Het is geen slecht nummer, maar het doet me niets. Het kabbelt voor mijn gevoel maar door, en het weet mijn aandacht niet vast te houden. Ik weet niet wat hier de oorzaak van is, het ligt namelijk precies in de lijn van de andere nummers, maar het heeft naar mijn gevoel 'het' gewoon niet.

Wait For Sleep is dan een heel ander verhaal. Hiermee laat Dream Theater zien ook een nummer te kunnen schrijven dat uitblinkt juist dóór haar eenvoud. Het nummer klokt geeneens 3 minuten en je zou het net zo goed een intermezzo kunnen noemen. Mijn mening is echter dat dat het nummer te kort zou doen. De piano is echt geniaal, en eigenlijk is het gehele nummer wel als geniaal te bestempelen. Nogmaals, en blinkt uit door zijn eenvoud. Ik zou zeggen, luister en laat je overtuigen.

Dan is het tijd voor het laatste nummer. Learning To Live. Ja, eigenlijk ligt het in dezelfde lijn als de vorige nummers. Opvallend is wel dat dit het enige nummer op de plaat is dat boven de tien minuten klokt. Iets wat Dream Theater heden ten dage volgens mij niet meer klaar krijgt. Het is misschien wel het meest interessante nummer van de plaat, terwijl de emotie nog altijd heel goed voelbaar is. Ze nemen zich in dit nummer ruim de tijd, maar dat mag ook wel. Nergens wordt het saai of ongeïnspireerd, noch vervalt het geheel in het hier zo gehate gepriegel.

Al met al kan ik zeggen dat het gewoon jammer is van Under A Glass Moon. Als dat dit nummer er niet op had gestaan, had het zeker de 5 sterren verdient. Het is gewoon een album waar een band speelt die laat zien dat ze over zeer veel vakmanschap beschikt. Het verschil voor mij met de andere albums (die overigens ook zeker niet slecht zijn, maar dat ter zijde) is dat ik hier de emotie zeker nog in kan ontdekken, zonder te hoeven zoeken bij wijze van spreken. Het is gewoon een prachtige cd met één middelmatig nummer.

4,5*

En toen gebeurde het!

Ineens was ie daar!

Drie jaar daarvoor was er wel een cdtje die goede kritieken kreeg maar niet meer dan dat.
De Nederlandse metal-magazine Aardschok/Metal Hammer was er positief over, maar ja...die zanger.

Vooral vanwege de recsencie over WDADU in de voornoemde magazine, ging ik er 's rustig voor zitten bij Stafhorst toendetijds gevestigd in de Drieharingstraat te Utrecht.

Wat ik toen hoorde blaasde me bijna letterlijk van mijn kruk.

De intro van Pull Me Under is nog steeds een van de beste intro's die ik ooit heb gehoord.
De hele cd staat als een huis, op de wat mindere, hit-gevoelige Another Day na dan.

De techniek van de heren spat werkelijk uit je luidspreker.
Vooral classics als Pull Me Under, Metropolis pt I, Under a Glass Moon en de afsluiter Learning to Live geven het begrip 'progressive rock' een nieuwe definitie.


Qua productie laat de cd een wat mindere positief beeld achter. Vooral de drums klinken wat hol.

In mijn wereld een terechte Essentieel Meesterwerk.

Niet voor niets verkozen tot hét metalalbum in 1992. Deze heren hebben een fraaie smeltkroes van YES, RUSH en METALLICA tot een supermeesterwerk omgezet.

Waar het eerste album teleurstelt (when dream and day unite) heeft het droom theater hier een waar classic album op aarde laten dalen.

BRAVO!!!!!

Wat een gigantisch verschil in kwaliteit met het debuutalbum! De nummers lopen allemaal, de sound is geweldig, LaBrie's zang is overduidelijk een stuk gevarieerder dan die van Dominici en de technische trucjes zijn veel meer in dienst van het lied. Pull Me Under is een terechte hit, terwijl nummers als Take Your Time en Metropolis de basis leggen voor het zwaardere progressieve werk van de latere albums. Een terechte klassieker!

"Images and Words" is het tweede album van Dream Theater en de band levert direct een progressieve rock/metal knaller van formaat af. De opener "Pull Me Under" is een fantastisch nummer dat direct de toon zet. Alle instrumenten zijn perfect in evenwicht en het technische vakmanschap is ongekend. Dat geldt eigenlijk voor het gehele album. Wel moet ik bekennen dat al dit technisch vernuft soms een keerzijde heeft. Af en toe komt het wat klinisch over en daarom is de juiste stemming bij mij wel vereist om dit album in zijn geheel te luisteren. Aan de andere kant zijn juist de langere nummers, "Metropolis - Part One: The Miracle and the Sleeper" en "Learning to Live" naast het openingsnummer de hoogtepunten van dit album. "Images and Words" is een klassieker in het genre en zet Dream Theater direct op de progressieve kaart.

Een van de belangrijkste progressieve metal albums aller tijden; a dramatic turn of events is in tijden weer een van de betere, maar dit is mijn fab droom theater album!

Sorry hoor, dit kan ècht niet: inmiddels al 22 jaar oud en nog altijd zo fris en bijna ongecompliceerd klinkend alsof ie gisteren was opgenomen. Tjokvol ideeën, gespeeld met een jeugdige overmoed die nog werkt ook, een enorme flow binnen de nummers maar ook van nummer tot nummer, en dat bijna een uur lang zonder dat het album ergens inzakt. Als iemand mij zou vragen met welke plaat van Dream Theater te beginnen zou ik denk ik nog altijd déze aanraden, hoewel er sindsdien toch al weer een stuk of tien zijn verschenen waarop dit geluid werd verfijnd en uitgebouwd. Superplaat.

Favoriete momenten: de bijna U2-achtige gitaarsolo op Surrounded, en de coda van Learning to live (sowieso al mijn favoriete nummer) waarbij de combinatie van de gitaarsolo en het koortje mij altijd doet denken aan het slot van Siberian khatru. Allebei misschien momenten die je ver van tevoren kunt zien aankomen, maar zó effectief en zó mooi...
 

Dream Theater - Images and Words

Echt een top album van Dream Theater. Het geluid van dit album bevalt me erg goed. Pull Me Under, Metropolis en Learning to Live zijn echt top en behoren tot mijn favorieten.
Pull Me Under heeft echt een prachtige intro, en bouwt op naar meerdere gave stukken in het nummer. Metropolis heeft de sterkste vocals, en in de tweede helft een complex maar pakkend instrumentaal gedeelte. Learning to Live steekt er bovenuit vanwege de sterke tekst en de laatste 4 minuten.
Ik vind Another Day en Take the Time echter wel minder dan de andere nummers, en dan vooral vanwege de zang. Het zit wel goed in elkaar, maar het pakt me toch een stuk minder dan de andere nummers.
Surrounded en Under a Glass Moon bevallen ook prima, niets mis mee. Wait for Sleep is een leuke opstart voor Learning to Live en geeft vast een inkijkje naar de tweede helft van dat nummer.
Een erg sterk album die door eerstgenoemde 3 nummers tot grote hoogte wordt getild.

4,5*

Ik behoor tot het kleine groepje dat het debuutalbum When Dream and Day Unite beter vindt dan Images and Words. Ik geef punten aftrek voor het abrupte einde van Pull Me Under, de corny saxofoon op Another Day en enkele momenten van James LaBrie. Er zitten stukjes in Another Day, Surrounded en Wait for Sleep waar ik me stoor aan de hijgerige manier van zingen, alsof hij er veel onnodige lucht bij uitperst. Krap 4****.