Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)

Ik heb de plaat net een keertje geluisterd. Ik probeer de logica van de hype nog te ontdekken. (Niets tegen hypes hoor, begrijp me goed.) Maar voorlopig vind ik The Rakes leuker. En zelfs Franz F. spreekt me nog meer aan, terwijl ik daar helemaal niet zo'n fan van ben.

Maar uiteraard gun ik deze apen nog een paar draaibeurten. Hopenlijk ga ik dan de kwaliteiten van de plaat ontdekken.

The Rakes leuker?

authentieker en scherpe teksten (scherper, weet ik niet, want ik moet de Arctic Monkeys nog een paar keer draaien).

Ik snap het wel, ik vind The Rakes ook wat authentieker. En zo'n single als Retreat zie ik Arctic Monkeys nog niet schrijven... Maar misschien komt het nog. Voorlopig zijn beide albums voor mij geen hoogvliegers trouwens.

Het wordt weer eens tijd voor een positief geluid. Een terecht alom geprezen debuutalbum. Voor mij is dit het beste, dat Engeland heeft voortgebracht sinds The Smiths. Een unieke mix van rock, pop, funk en zelfs hiphop met een enorme variatie binnen de CD en binnen de songs. Sterke verhalende teksten, in sneltreinvaart "gezongen", op aanstekelijke, gedreven muziek. De live-opnames van Gonzo on Tour'05 staan gebrand op mijn beeldscherm. Maandag 27 februari wordt dan ook zeker een legendarische dag. De songs zijn niet uit mijn hoofd te krijgen. Tip voor de echte fans: luister eens naar de Amerikaanse Thermals.

Schitterend debuutalbum van de Arctic Monkeys! Ze zijn amper 19 (!) jaar en toch kunnen ze al zo'n sublieme nummers in elkaar flansen!

Riot Van en I Bet You Look (...) en A Certain Romance zijn in ieder geval mijn lievelingsnummers na 2 luisterbeurten. Nu hopen dat ze dit niveau noch kunnen evenaren, zoals Franz Ferdinand...

[quote="andré
En wat als mensen als makke schapen allemaal achter de Arctic Monkeys aangaan (wat dus het geval is)? Een beetje rare vergelijking dit...
[/quote]

Niks rare vergelijking... dat is nu juist mijn punt. Hypes leveren rare dingen op, zoals overdreven veel aandacht, meelopers en mensen die zich juist heel overdreven gaan afzetten tegen de hype.

En dat is in allerlei gebieden (politiek, journalistiek, management) zeer vervelend, want ongenuanceerde uitspraken, doorlopende aandacht voor een onderwerp en overbelichte discussies (bijv terrorisme, geloof, hangjongeren) leiden maar al te vaak tot overhaaste besluiten, kwaad bloed bij minderheden of een verkiezingsuitslag waardoor je Balkenende ineens als president hebt...

Maar in entertainment (muziek, mode, etc) maakt dat dus fijn niks uit, dan mag iedereen wat mij betreft hypen wat ze willen. Daar mag je een scherp geformuleerde mening hebben. Je doet niemand er kwaad mee... Boeien toch?
Dus laat iedereen fijn de AM vereren en/of verafschuwen, levert alleen maar leuke discussiestof op

ik snap niets van deze hype, ik vind het maar een matig album in hetzelfde genre kan ik me wel beter bands bedenken. Ik zal het album nog wel wel een aantal keer gaan beluisteren.

"Get on your dancing shoes
You sexy little swine"

Echt een heerlijke plaat dit, ik kende de arctic monkeys nog niet. Echt lekkere vlotte rock dit.

ik vind vooral de dikke yorkshire accent zo grappig.. mijn zus woont 35 mile van sheffield vandaan en haar man praat echt zo!!

Niets bijzonders. Wederom eem overrated band. Dit had elke willekeurige matige band kunnen zijn, want matig, dat is het zeker. De energie van punk is aanwezig en dan op een positieve manier, maar de composities blijven low-budgeten blijven al helemaal niet hangen. Ik verdenk de oorsprong van de arctic monkeys hype van hetzelfde als wat ik vind van de fans van spinvis ga zelf maar kijken wat ik dáár dan van vind. 2 sterren

Wat je ook van Spinvis vindt, die is in ieder geval origineel.

Recensie uit "Het Ochtendblad" van 1 juli 1963:

"Artiesten: The Beatles
LP: Please Please Me

Een teleurstellend debuut van de nieuwste band uit Liverpool, waar op dit moment veel om te doen is. Niets nieuws onder de zon. Zwakke composities, muzikaal heel mager, en teksten, die je toch moeilijk serieus kan nemen. Chuck Berry en Buddy Holly klinken als invloeden te vaak door. In hun schaduw zullen zij echter nooit kunnen staan. Muziek voor jonge naieve tieners."

De geschiedenis herhaalt zich!

Naar aanleiding van alle fuzz heb ook ik deze CD de afgelopen weken helemaal sufgedraaid. In de hoop dat ik hiermee eindelijk weer eens een klassiek debuutalbum aan mijn collectie zou kunnen toevoegen, vergelijkbaar met de hoogtijdagen van de Britpop toen we werden verwend met onvergetelijke eerstelingen van bijv. The Stone Roses, The Sundays, Lush, Suede en vele anderen. Die status kan ik helaas toch niet toekennen aan deze plaat. Het klinkt weliswaar allemaal heel energiek en aanstekelijk en gelet op de leeftijd van de bandleden wordt er heel knap gespeeld, maar op de een of andere manier heb ik kennelijk toch te weinig affiniteit met dit soort punkerige hak-op-de-tak muziek. Er blijft bij mij te weinig hangen, ik mis catchy melodielijntjes en refreintjes, teksten worden teveel gedeclameerd in plaats van melodieus gezongen en het uiteindelijk gevoel dat na een draaibeurt overheerst, is dat er in een ongelofelijke sneltreinvaart 13 nummers zijn afgeraffeld. Een belofte voor de toekomst misschien, maar voor dit debuut kom ik niet verder dan 3*.

hmm the sundays debut was nice.
even weer opzoeken.

Artics LP vind ik verhouding met de demo's veel te power chords.

hopelijk komen de andere oude tunes nog op een EP

Dat hoop ik ook. Ik vind de demo's van bijvoorbeeld Mardy Bum, Dancefloor en Fake Tales Of Fransisco stúkken beter dan de versies die hier op staan. De zanger klinkt ook een beetje schor op deze versie(opzet?).

Denk het. Lekker die stem juist schoor.

Ik vindt de zang dik in orde. Past goed bij de muziek.

Klopt, maar toch vind ik de demo's beter ingezongen en ingespeeld.
Ik vind de cd trouwens steeds beter worden. Mooiste moment: in Fake Tales Of San Francisco. "So all that's left
Is the proof that love's not only blind but deaf." en daarna helmaal losgaan.

"You're not from New York City, you're from Rotherham"

Het concert van 17 februari a.s. in de Brixton Academy te Londen wordt opgenomen door MTV2 en uitgezonden op 1 maart om 22.00 uur.

Waarom heb ik toch geen MTV2 reecht me op zeg...

Luister eens goed naar when the sun goes down: Hij zingt dan' And he told Roxanne to put on her red light' ik dacht meschien een verwijzing naar de polic klasieker roxanne ? wie weet

Klopt, net zoals hij in I Bet You Look Good zingt:

Your name isn't Rio but I don't care for sand, wat een briljante verwijzing is naar het Duran Duran-nummer, Rio, waarin men zong Her name is Rio and she dances on sand. Rio werd door Duran Duran heel exotisch en mooi geschetst, en Alex Turner wil met die verwijzing alleen maar aangeven dat de situatie in I Bet You Look Good daar niet verder vanaf zou kunnen liggen

Ik vroeg me ook al af wat hij bedoelde met red light aangezien het zoveel kan betekenen.

Ja, het is echt 'believe the hype' bij mij. Wat een heerlijke plaat en geweldig gevonden teksten. Wat te denken van "But all of that's what the point is not/The point's that there ain't no romance around there" en "He talks of San Francisco, he's from Hunter's Bar"

En over een taxirit: "He wouldn't let us have six in/Especially not with the food/He could have just told no though/He didn't have to be rude". Prachtig en (en dat is wel de kracht van de band en de plaat) erg herkenbaar.

Nou ja, zo kan ik wel even doorgaan. De riffs zijn en blijven verslavend. Jammer dat ik er de 27e niet bij kan zijn.

En wat te denken van:

Didn't you see she were gorgeous?
She were beyond belief
But this lad at the side drinking his Smirnoff Ice came and paid for her Tropical Reef

Die herkenbaarheid is inderdaad de kracht van de band, ze verpakken de teksten niet in ingewikkelde metaforen maar gooien ze gewoon right-in-your-face zoals ook een Mike Skinner dat bijvoorbeeld kan.

"And I'm so tense, never tenser
Could all go a bit Frank Spencer?"

Dit is natuurlijk een grappige verwijzing naar de sullige hoofdpersoon uit "Some mothers do have them", de comedy uit de jaren zeventig.

Zondag 7 mei treden ze trouwens ook op in Paradiso.

Het album staat dus vol met verwijzingen en met erg goede nummers leve de monkeys.

Wat me wel erg tegenvalt aan dit album is het geluid. Klonken de demo's nog lekker hard en rauw, zijn ze hier alweer heel gladjes geproduceert. Dat vind ik jammer, maar de nummers blijven erg lekker.