White Lies - Big TV (2013)

Over het laatste album van Editors verschillen wij heel erg van mening, maar ik vind het toch een bijzondere vergelijking. Ik vind het twee totaal verschillende albums.

Stadionrock? Zoals Bon Jovi en Aerosmith?

White Lies is in mijn ogen nooit zo goed geweest als Editors maar ik vond toch dat ze enkele leuke nummers hadden. Allebei de bands gaan met hun laatste album nu helemaal de mist in in mijn ogen. Ze kiezen voor een grootser geluid en een gladdere productie.
Qua geluid zijn de albums inderdaad anders. Maar ze ze zijn allebei begonnen als post-punk revival band en kiezen er allebei voor om te gaan voor een toegankelijker stadiongeluid.
Het zijn eerder die vergelijkingen die ik maak.

Muse is dan nog iets heel anders.
Ze zouden wel heel wat stadions kunnen vullen samen.

Neen.

Dan snap ik het niet helemaal. Ik zie deze band niet echt als een stadionrockband. Het is meer een popband voor de wat kleinere clubs.

Wat info over het album voor wie het interesseert.

Vandaag toch gekocht, muzikaal is hij toch minder zwak.
De zang blijft het kritiekpuntje.
Draai Dancing With Tears In My Eyes van Ultravox maar na dit album, en men weet wat ik bedoel.

Ben het wel met je eens qua zang. Vooral bij Change kun je dat goed horen. Maar vergeleken met Midge Ure van Ultravox verbleken natuurlijk veel zangers

Dat is natuurlijk waar, maar muzikaal is het aardig vergelijkbaar met Ultravox.

vind het niks op ultravox lijken kwa stem heb alle albums in mijn bezit
en het lijkt ook niet op visage

Ik las dat de zanger zei dat ze het bewust simpel wilde houden, zodat het album makkelijk opgepikt zou worden. Ze moesten eerst ook hun platenmaatschappij overtuigen... Mmmm

De nieuwe Naked and Famous is heel wat spannender en beter dan deze plaat.

Gevalletje nieuwe Editors-plaat. Zie mijn comment daar. Grote gebaren, stadionrock. Incidenteel is het catchy, maar over het algemeen teveel galm, te overdadig, teveel bombast. Matig.

Erg fijn nieuw album van White Lies. De vorige was, op de eerste drie nummers na, een draak. Langdradige nietszeggende songs zonder enig gevoel voor ritme of melodie. Hier keert men terug naar de essentie, catchy hooks en melodieuze (80's) popsongs. De soms potsierlijke teksten van hun debuut in acht genomen is dit tot op heden wellicht hun beste album.

Zo geweldig zijn de teksten hier toch anders ook niet? Verder grotendeels wel eens: het vorige album duurde maar 3 nummers, dit is weer stukken beter. Maar ik hoor hier toch geen enkel nummer dat het niveau van de betere nummers op het debuut evenaart. Ik kan daar zo 4-5 nummers op noemen die ik beter vind dan mijn favorieten van Big TV. Al bij al vind ik dit een prima album, maar uitschieters ontbreken.

There Goes Our Love Again en First Time Caller zijn wel hele goede nummers. De rest haalt het allemaal niet, helaas.

Voorganger Ritual kon me niet erg bekoren en helaas is dat ook het geval met dit derde album. Het titelnummer is een prima opener en belooft veel goeds, maar daarna gaat het al snel mis en komt het niet meer goed. De songs zijn zeurderig en ontberen memorabele zang- en melodielijnen. Waar is toch de band gebleven die klassesongs als Farewell To The Fairground maakte?

Hoezo? Getting Even is beter dan eender welk nummer uit het debuut...

Oké plaat, maar beduidend minder dan de voorganger. Er staan meerdere goede nummers op zoals Big TV en There Goes Our Love Again. First Time Caller is ook prima, en Getting Even is zelfs heel erg goed. Daarna wordt het echter beduidend minder, met meerdere ronduit saaie nummers. Het White Lies-recept werkt op zich nog steeds prima, en de band ontvangt ook gewoon 3,5 sterren, maar hier had toch meer in gezeten.

Bij bands als Coldplay, The Boxer Rebellion en The Killers trok ik de verschuiving naar een meer mainstream geluid erg slecht. Deze plaat van White Lies bekoort me verassend genoeg wel. Toegegeven: mijn voorkeur gaat uit naar het donkere geluid van hun eerste plaat, maar op de een of andere manier pakt elk nummer op dit album me bij de kladden.

Als ik hier op MM dan naar de gemiddelde waardering voor dit album kijk, moet ik concluderen dat ik dit album als een guilty pleasure moet gaan beschouwen.

Ik vind dit ook een prima album, stem is voor mij geen probleem, ik hoor hem graag zingen.

Mijn eerste kennismaking met White Lies. Kan de gemengde reacties wel begrijpen. De meeste nummers zijn nogal bombastisch. Toch kan ik de 80's achtige sound (in kleine dosis) wel waarderen. Rustmomentje 'Change' is prachtig. Albumcover artwork is ook zeer geslaagd.

Alweer een flinke tijd geleden dat deze plaat verscheen en evenzo lang geleden dat ik het heb opgezet.

Nu deze plaat heeft mogen rijpen, en de 80's revival in volle gang is, moet ik zeggen dat deze plaat wel echt heel erg goed is. Derhalve een halve punt erbij.

Onderschat album, vind het een heerlijke plaat om naar te luisteren. Alleen Mother Tongue kan mij niet zo bekoren vandaar net niet de 5 sterren.

Levendiger en ambitieuzer dan het bleke Ritual, maar daarom nog geen goed album. Paar goeie nummers wel, in de eerste helft. Vanaf Change, dat nochtans mooi begint maar zichzelf wat verliest, zakt het album in.

Ik ben deze band aan het ontdekken, wat een feest ! Big TV is great song, there goes my love again, " i didn't go far ....(wouwww).dit jaar 2x gezien de 3x weer geboekt. Album; As i try not to fall apart, grijs gedraaid. Greatfully!