Frank Sinatra - Watertown (1970)

Maar twee stemmen en geen berichten. Toegegeven, dit album haalt niet de klasse van Only the lonely, maar dit is toch echt wel een erg volwassen en indringend album.

Frank was misschien wel de eerste artiest met conceptalbums en dit is er weer 1. Zijn conceptalbums verhaalden meestal over droevenis en eenzaamheid. Zo ook Watertown.

Het album is misschien wel het meest poppy album dat hij opgenomen heeft, maar het is er, naar mijn bescheiden mening, niet minder mooi om. We maken kennis met een man in een middelklasse baantje in een middelgrote stad, ergens....Zijn vrouw verlaat hem (goodbye, she quietly says....zoooo mooi...), hij blijft achter met de kinderen. Hij worstelt zich door eenzaamheid, woede, verdriet. Hoopt haar te kunnen vergeten. Elk liedje is als een brief die hij naar schrijft, de enige manier om nog te kunnen communiceren.

Dan breekt de dag aan waarop ze zegt terug te komen. Hij staat op het station, weet zeker dat hij haar zal herkennen. Trein komt, mensen stappen uit, zij is er niet bij......

Destijds vooral onbegrepen, dit album. Zeker bij het grote publiek. Maar ik vind dat dit album echt een tweede kans mag krijgen. Het is luisteren......en zorg dat je alleen bent wanneer je dat doet....

Nog een poging.....ik zal niet snel een album aanraden, in dit geval bijna opdringen....., maar geef het een kans.

There's someone standing in the rain
Waiting for the morning train, it's gonna be a lonely place
Without the look of familiar faces, but who can say it's not that way

There is no great big ending, no sunset in the sky
There is no string ensemble, and she doesn't even cry
And just as I begin to say that we should make another try
She reaches out across the table looks at me and quietly says good-bye

The crossing gate is coming down I think I see the train
The sun has gone and now my face is wet with heavy rain
The passengers for Allentown are gone, the train is slowly moving on
But I can't see you any place, and I know for sure I'd recognize your face
And I know for sure I'd recognize your face.

Ik ben een bescheiden Sinatra liefhebber, maar kan niet zeggen dat er bij de titel van dit album bellen gaan rinkelen.

Op RYM zijn ze er echter ook positief over, dus ik zet hem op maar eens op mijn verlanglijstje, ben benieuwd

ik heb en ken aardig wat van Sinatra, deze zegt me echt niets, maar mijn interesse is natuurlijk wel gewekt nu. Zal kijken of ik dit album eens kan beluisteren!

Bedankt om je mede-MuMe-Medemens te tippen voor deze plaat!

Geen dank, Evanshewson! Ben dan ook erg benieuwd naar wat je er van vindt. Meestal lopen onze smaken niet ver uiteen.

Dit is inderdaad zeker de moeite waard, maar je gaat er niet harder van werken (merk ik

Een niet zo bekend of geroemd album van Sinatra, maar zonder meer van een voortreffelijk niveau.

De sfeer van het album, de arrangementen, het songmateriaal, het doet me regelmatig aan het werk van Burt Bacharach denken.

Ook liefhebbers van iemand als Richard Hawley zouden hier iets mee moeten kunnen.

Mooi concept album inderdaad. Zeker als je je bedenkt dat de vrouw in kwestie niet alleen 'weg' hoeft te zijn, maar ook overleden kan zijn (haar schoonmoeder komt immers nog eens per week langs, welke moeder doet dat als haar dochter bij een man weg is? ). Het album krijgt hierdoor nog een extra lading.
Op internet zijn trouwens ook essays te vinden hierover.
Een onderschat album van The Voice, dat zojuist eindelijk een rerelease heeft gekregen (jaren was het niet leverbaar).

Prachtig, prachtig, het album wordt snel mooier, bij vaker draaien. Het is meer een eenheid dan de eerder "concept"-albums van Sinatra. Dit verdient meer sterren!


Als je een goeie link hebt, houd ik me aanbevolen.

Oh oh oh, dit album verdient meer luisteraars!

Sorry Simon, zie je vraag nu pas. Kijk niet elke dag op MuMe.

De linkjes:
Electric Roulette: Frank Sinatra: Watertown (1970) - electricroulette.com
simpleton
Frankosonic: Frank Sinatra - Watertown - duckworthsquare.com

thx, ik ga ze bekijken!

Ik verhoog gewoon naar 5. Hoe vaker hoe mooier!

Zoals al eerder gezegd: conceptueel ijzersterk en absoluut een groeier. Door de rijkere begeleiding schittert Sinatra zelf minder dan op bv. Only The Lonely, wat ik persoonlijk wel jammer vind.

Ik raakte in één klap geïnteresseerd in Sinatra toen ik vernam dat hij concept albums heeft gemaakt, waarvan dit er dus een moet zijn. Ben deze nu aan het luisteren en moet zeggen dat mijn eerste indruk erg positief is eigenlijk. Wie had dat ooit gedacht.

Het doet wel een beetje denken aan vintage Scott Walker en die gaat er ook behoorlijk goed in over het algemeen.

Leuk.

The Train is wonderschoon. Repeat momentje hier momenteel. Begin hierdoor ook wel te begrijpen waarom ze hem 'de stem' noemen.

De melodie in combinatie met overdracht zijn hier prachtig. Ook erg geslaagd is de subtiele orkestratie op dit nummer.

Begrijp dat niet al zijn werk zo klinkt als dit. Zou wellicht leuk zijn als er nu een kenner opstond die mij even zou willen vertellen welke (concept)werken van deze man nog meer de moeite waard zijn of enigszins klinken als deze.

Geen kenner, maar Frank Sinatra - In the Wee Small Hours (1955) & Frank Sinatra - Only the Lonely (1958) zijn ook fantastisch (en eigenlijk nog iets beter dan Watertown). Puur conceptueel misschien (iets) minder sterk, maar door een meer ingetogen orkestratie komt de stem van Sinatra nog veel beter tot zijn recht.

Tof, krijg nog reactie ook.

Die had ik al wel op het oog ja. Krijg alleen bij het jaren 50 idee een beetje een gedateerd gevoel op voorhand. Maar ach, misschien moet ik me daar maar gewoon overheen zetten, als ik dan toch bezig ben.

Zat bij The Train op een gegeven moment zelfs net zo te huilen als die jury laatst.

Dacht als zij het kunnen waarom ik dan niet.

Inmiddels redelijk wat verdiept in deze man en er zitten een hoop mooie en soms ook erg leuke dingen tussen.

Maar moet opmerkelijk genoeg toch weer concluderen dat mijn soort van eerste kennismaking The Train gelijk het schot in de roos was. Voor mij hoogstwaarschijnlijk het mooiste wat hij ooit heeft gedaan.

Al is het ook maar net in welke stemming je verkeert. Deze man heeft voor alles iets.

Sinatra is hier 15 jaar ouder, dat hoor je ook aan zijn stem. Ik ken weinig tot niets van Sinatra pre-1961, dus bij opener 'Watertown' viel me direct op dat zijn stem veel dieper is geworden. 'Watertown' is eigenlijk ook het enige nummer dat ik van hem ken waar ik zijn stem niet zo indrukwekkend vind.

Toch sluit ik me graag aan bij de lovende reacties. Het is een hele mooie, melancholieke plaat met een sterk concept. Zouden Lou Reed en Bob Ezrin dit album gehoord hebben (de kinderstemmen op 'She Says')?

Ik was eigenlijk vooral benieuwd naar deze plaat omdat Jake "Dazed & Confused" Holmes de teksten schreef voor Watertown. Bob Gaudio ( van Four Seasons-faam ) schreef de muziek en mede daardoor verwachtte ik waarschijnlijk een veel toegankelijker geheel.

Volgens het boekje bij de CD baalde Sinatra bij de opnames van deze plaat omdat de backing tracks al op de band stonden voordat hij in de studio kwam en hij gewend was om live mee te zingen met de band / het orkest. Een beetje hetzelfde verhaal als bij Dusty In Memphis dus
In tegenstelling tot Dusty komt Sinatra er niet echt in, je kunt gewoon in z'n zang horen dat hij zich niet op z'n gemak voelt waardoor ik het gevoel blijf houden dat hier meer van te maken geweest moet zijn.

Het boekje daarentegen vind ik werkelijk geweldig. De prachtige verhalen van Jake Holmes rond de produktie en de surrealistiese bijverschijnselen er omheen ( zoals hoe hij in het Greenwich Village van de 60s, waar het nog krioelde van de would-be singer-songwriters met geen nagel om hun kont te krabben, geregeld opgehaald werd in een limo ) zijn werkelijk kostelijk.

Dit album had ik wat langere tijd geleden al eens beluisterd, en toen pakte het me niet zo.
Onlangs was ik er blijkbaar toch weer voor in de stemming, en toen bleek dat de liedjes blijkbaar
een beetje moesten inzinken, dat gebeurt natuurlijk wel vaker.

Het eerste wat me opviel waren de mooie arrangementen waar diverse personen voor verantwoordelijk zijn, al zal Bob Gaudio wel een wat grotere rol hebben gespeeld, omdat hij de producer van het album is. Het pleit voor het vakmanschap van Sinatra dat hij het zo mooi heeft ingezongen en het verhaal tot leven brengt.

Dit album vraagt a.h.w. om een film. Ik meen gelezen te hebben, dat er (dit jaar?) een film is uitgebracht met de titel Watertown. Weet iemand hier daar iets meer van?

Al met al, voor mij een groeialbum, waar ik nog regelmatig naar zal teruggrijpen.

Full Movie (Watertown) - IMDb

watertown - watertownthefilm.com

Bij de opzet van de film denk ik meteen aan Greendale van Neil Young. Die was lastig uit te zitten, al duurt Watertown gelukkig niet zo lang.

Thanks voor de info, Stijn.

Prachtig filmpje, Stijn. En het album wordt voor mij ook steeds mooier.

Wel en of. Niet alleen de kinderstemmen of de thematiek (gezin in verval), zelfs bepaalde karakters van Frank Sinatra's 'Watertown' keten terug op Lou Reed's 'Berlin'. Wat dacht je van een zekere Lady
Day? (de gelijknamige song staat overigens niet op alle edities van Watertown)

Voor starters: Ik vind Watertown echt een vd mooiste albums van Sinatra. Twee en drie zijn (in mijn opinie natuurlijk) 'Only the Lonely' en 'In the Wee Small Hours'.

Nou, Top 2000 á gogo - met een diepe liefdesverklaring van Leo Blokhuis aan dit album - gaat mij er aan toe zetten om dit eens te gaan beluisteren.

ik zag het ook. hoewel ik er vaak weinig mee heb, met die blokhuis-weetjes vond ik dit wel een mooi thema.
prachtige plaat, dat scheelt natuurlijk

Grappig, ik heb dit album. In een boxje met 5 Sinatra albums. Maar ik moet mij er nog steeds eens aan zetten het te beluisteren.
Dan word je er op deze wijze er nog eens aan herinnerd.