Oasis - Definitely Maybe (1994)

Een gitaarmuur van zo'n vijftig minuten, met een zeurende stem eronder. Dat klinkt nogal negatief, maar eigenlijk is het best wel vermakelijk. Een aardig albumpje op zijn tijd

Mijn favoriete Oasis album. Wat mij betreft 2 minpuntjes: het lawaaierige Bring it on down (skip ik), af en toe wat jengelig(bijv. Slide away naar het eind toe).
Als Some might say erop had gestaan i.p.v Bring it on down dan had ie een goeie kans om in mijn favoriete top 10 aller tijden binnen te sluipen.

Niet het beste van oasis, maar wel ontzettend goed!

Enorm goed debut album, voor een gemiddelde band en dat is Oasis natuurlijk niet. DM word imo nogal overgewardeerd, Live Forever, SuperSonic, Rock 'n Roll Star en Cigarettes and Alcohol zijn uitschieters en vooral de eerste is een dijk van een nummer(één van de beste van de band) maar voor de rest tja..

Pas op het is verre van slecht of zelfs middelmatig maar als je dan weet dat de heren daarna met (What's the Story) Morning Glory komen....

Misschien niet het beste album van Oasis maar (imho) wel het album met het beste Oasis liedje ooit, zijnde nummertje 3.
In de loop van de jaren is het niets minder dan mijn eigenste lijflied geworden. Het lied dat mij (dankzij mijn I-Pod) door elk familiefeest, elke godsdienstles, elk moment waarbij iemand ongelooflijk zit te zagen sleurt en niet alleen dan maar voor mij is er geen beter begin van de dag dan dit lied.
Die eerste zin alleen al, voor mij is dat pure genialiteit.
Voor mij is dit liedje het muzikaal equivalent van de 16 jarige leeftijd.
En het beste is dat ik nog 16 moet worden.

Als een mokerslag kwamen ze en overwonnen ze, Oasis dus.
Superbrits en wat een heerlijke vuig debuut is dit .
Een muur van gitaren, de zeurderige zang van brutaaltje Liam,en de toch wel heel puike songs die het oudere broertje Noel schreef.
Echt nieuw is het niet, maar meer een herontdekking van de britse rock.
Zo hoor je vleugjes Beatles, Slade, en The Who terug in de sound, maar wel een stuk ruiger en smeriger.
De perfecte opener Rock 'N Roll Star laat niets aan het toeval over,en hakt er gelijk heerlijk in. Supersonic, Live Forever, Cigarettes& Alcohol(had zomaar een nummer van The Faces kunnen zijn) beukende rockers met een hoop energie.
Morning Glory mag dan songmatiger sterker zijn, deze eerste plaat bruist en heeft de juiste passie. Heerlijk debuut.

zeer middelmatig album en dan nog zeer slecht geproducet, de songs zijn redelijk en de teksten ook nog maar die productie is erbarmelijk , spijtig het kon een mooie plaat geweest zijn , en hoe fel ik ook noel bejubel heb ik een enorme hekel aan zijn broertje dat van geen kanten kan zingen liam ,

en de invloeden van beatles en the who en small faces zijn overduidelijk

Beaster provoceert nogal eens als hij er niks aan vindt en is (dan) niet altijd even objectief; niet teveel op ingaan zou ik zeggen.(hij mag zeggen wat hij vindt, maar is nogal kort door de bocht)

Wat is er mis met invloeden? Het zou jammer zijn als zulke bands genegeerd zouden worden, niet?

Goede plaat, maar een veel te zware wall of guitars. Vooral dus een foute productie, een fout die ze nog vaker zouden maken (Be Here Now).

Het leuke is dat ik die wall of guitars juist op Be Here Now veel beter vind werken dan op Definitely Maybe.

Heb deze gisteren nog eens beluisterd. Het doet me absoluut niks. Niet mijn ding.

En dan te bedenken dat de nummers opnieuw zijn opgenomen, omdat de eerste versie niet voldeed aan de verwachtingen.

Heb trouwens nooit echt begrepen dat op basis van dit album men zo stellig was dat ze zulke Beatles-inlvoeden hadden. Iets wat pas later duidelijk werd.

Het blijft na 15 jaar nog steeds een klassieker. Kocht hem in die tijd in een dubbel versie met 'Whatever' erbij in. Heerlijke rockplaat!!!

Inderdaad. Helaas met name in Engeland wel erg overgewaardeerd. En begrijp me goed, ik hou wel van de muziek van de Gallagers. Maar beste album ooit gemaakt ...

Rock & Roll zoals het hoort te zijn. Was nogal overdonderd toen ik deze voor het eerst draaide en heeft na een aantal maanden flink draaien niks aan kracht verloren.. De volle mep 5*!

HET album van mn pubertijd!!!

Valt veel op te merken over het meer uitgebalanceerdere vervolg en blabla, maar dat doet allemaal niet af aan bovenstaande

Het liefst hard draaien met de nodige drank of whatever in de mik en meeschreeuwen maar...

Wetende dat Oasis zich sterk heeft laten beinvloeden door de 60'er jaren hoorde ik laatst het volgende nummer van T Rex - Let's get it on. Ik hoorde hierin een duidelijke overeenkomst in de gitaarrifjes van dat nummer met dat van Cigarettes and Alcohol van dit album. Misschien is het oud nieuws, maar goed voor de gene die het nooit gehoord hebben, luister en oordeel zelf;

YouTube - T - Rex Get It On

Haha, ja dat is wel algemeen bekend sedert 15 jaar

Bonehead tegen Noel: "Whoa, you can't play that! That's T. Rex!''

Noel tegen Bonehead: ''I don't give a fuck, it's Oasis now!"

Haha ok, dan ligt het dus niet aan mij, maar is de gelijkenis dus echt sterk hehe.

Toch eens stuk beter dan ik dacht dat hij was.

Cigarettes & Alcohol is best herkenbaar zelfs...

Ik heb Oasis altijd verafschuwt, sinds ik als twaalf jarige indiefreak vondt dat Morning Glory en Definitely Maybe klote opgeblazen pop was. Supersonic was tof, maar voor de rest had ik niks met de Gallagher broertjes.

Maar goed, nooit echt op terug gekeken en als het woord Oasis viel altijd maar een beetje op de achtergrond blijven. Natuurlijke hoorde ik ieder jaar wel een aantal keer de singles van dit album maar ja die deden me niet al te veel. De Gallagher broertjes waren toch vaak maar aan het vechten en met die opgeblazen egos kon ik ook niks mee. Maar ja, smaak verandert vaak met de jaren.

Een maand geleden hoorde ik toevallig Live Forever op de radio en toen gebeurde het onwaarschijnelijke: ik vondt het een geweldig nummer. Ook al kende ik het al dik 5 jaar en had ik het heel die tijd altijd links laten liggen sloeg het op me in als een kanonschot. Dat 'forever lads' geluid, die heerlijke brede wall of sound achtige productie en ja die zeurstem die zo heerlijk over de gitaren heen 'zingt'. Toen werdt het duidelijk voor mij, ik begong Oasis leuk te vinden.

3 weken geleden stondt Definitely Maybe weer op mijn PC en ja meteen na die eerste draaibuurt was het genieten. Die singles bleken nu veel meer met mij te doen en albumtracks als Columbia, Slide Away en Shakermaker waren pure juwelen. Het viel me ook op hoe sterk eigenlijk deze plaat op momenten op de shoegaze leunt en hoe plagaat goed gedaan kan worden(Cigarettes and Alcohol).

Het is een mix van dingen die eigenlijk de afgelopen twee jaar tof ben gaan vinden: Stone Roses, shoegaze, dat typische Engels stemgeluid en gevoel. Het onoverwinnelijke gevoel zelfs. Hoe Cigarettes and Alcohol de boxen uitstormt is een perfect voorbeeld. En ja dat kleine Kinks achtige nummer(Digsy's Dinner) is filler hoe filler moet zijn, catchy en leuk maar vergeetbaar.

Ik kan mezelf wel slaan dat ik dit nooit een tweede kans heb gegeven, maar goed beter laat dan nooit. En Morning Glory vindt ik nog steeds een middelmatig album maar goed, ik ga maar eens achter Heathen aan. Daar stondt ook nog een liedje op dat ik tof vondt.

Enorm respect voor deze heren. Hoe ze met 1 geniaal en 1 goed album zo lang kunnen teren. Ze doen dat ook wel slim met de ruzies, en grote uitspraken over andere bands ed die zo nu en dan weer in het nieuws komen wat natuurlijk veel publiciteit oplevert. Deze cd heeft vind ik echter wel geniaal. Vooral live forever geeft me elke keer weer kippenvel. Daarnaast vind ik up in the sky en slide away ook erg mooi. Jammer dat ze m.i. dit nivau niet meer gehaald hebben,

Vind Morning Glory en Dig out your soul toch ook van een erg hoog niveau. De rest van de albums zijn ook zeker niet slecht, maar halen het inderdaad niet bij deze drie. Ze teren dus zeker niet op 1 album..

Be Here Now kan zich imo zowiezo meten met de eerste twee en Dig Out Your Soul, de rest van de albums zijn ook echt (ijzer)sterke platen.

Knaller van een debuut van Oasis.
Het openingsnummer zet direct de toon, wat een gitaarsound zeg!!
De adrenaline giert ruim 50 minuten door je lijf, tenminste zo ervaar ik dit album.
Alleen Bring It On Down kan mij niet bekoren, maar Live Forever & het middengedeelte van het album ( Up In The Sky, Columbia & Supersonic ) zijn werkelijk grandioos.
En als alle stofwolken zijn opgetrokken kunnen we met afsluiter Married With Children even op adem komen.

Heerlijk hoe Columbia als een groep Leopard 2 tanks over je heen walst.

ik hoor inderdaad duidelijk oasis, mag dat eigenlijk wel? maargoed.
wanneer zeiden ze dat dan tegen elkaar? is daar een filmpje van?

Volgens mij het interview die op de DVD van de limited edition van 'Stop The Clocks' staat. Althans, daar heeft Noel het er ook over.