The Police - Reggatta de Blanc (1979)

The Police is absolute jeugdherinnering. Ik denk zelfs wel van de vroegste soort. Als 11 jarig jongentje waren het Madness en The Police die het hem deden. Ik weet dat nog omdat ik zelfgemaakte sjaaltjes in mijn kamer had hangen van deze bands (ja ja: jaren '80.... sjaaltjes en zweetbandjes!).
Toch bezat ik van beide bands geen LP's. Wel was Every Little Thing She Does is Magic van The Police mijn eerste zelfgekochte single ooit. Het zullen dus wel de hits geweest zijn die ik waardeerde mag ik aannemen.
Toch zijn er heel wat jaren overheen gegaan eer ik cd's van deze band aanschafte en dan bedoel ik ook echt heel wat jaren (deze heb ik in 2003 pas gekocht). Every Breath You Take vond ik indertijd een ongelooflijk zeik-nummer en Sting solo was niet mijn kopje thee (alleen zijn debuut vond ik nog wel te pruimen). In beide gevallen is het in een later stadium dus helemaal goed gekomen: een hoop solo-werk (niet alle) vind ik nu best goed en van The Police bezit ik alle reguliere albums op cd. Uiteraard waren de nummers die geen hits waren dus nieuw voor me toen ik dit album aanschafte.
Nog steeds moet ik in een Sting-bui zijn om het helemaal goed uit te luisteren: zijn stem irriteert me soms nog steeds, maar de composities van dit album zijn formidabel te noemen, hit- of geen hit-single. Retestrak of zoiets

Reggatta de Blanc. Zwarte muziek door witte mannen. Geen ‘echte’ reggae natuurlijk, als zullen ze in Jamaïca waarschijnlijk met de voetjes meetikken, zeker bij het zinderende titelnummer.

Na deze tweede LP van The Police kon niemand meer om Sting , Andy Summers en Stewart Copeland heen. De ongekende chemie tussen bas, gitaar en drums blijft spannend tot aan de laatste seconden van No Time This Time. En dan die snijdende zang van Sting.

Reggatta de Blanc opent natuurlijk fantastisch met Message In A Bottle. Met een riff van Andy Summers die vraagt om een heiligverklaring. Wat een nummer, wat een gitarist!

De subtiele reggaeklanken van titelsong Reggatta de Blanc, Bring On The Night en Deathwish zorgen daarna voor exotische temperaturen en andere hoogtepunten zijn de singles Walking On The Moon en The Bed’s Too Big Without You.

Het poppy Contact mag er ook wezen. Wereldplaat.

Over het feit dat The Police geen enkele Top-250-notering heeft, heb ik me kort geleden in het Toplijsten-topic al verbaasd. Vermoedelijk is dit de beste kandidaat, maar wellicht is de kandidatuur iets te veel tussen de eerste twee platen verdeeld.

Een ondersteunende toptiennotering van mijn kant zit er echter ook niet in. The Police behoort tot die bands waarvan ik de invloed op de popgeschiedenis erg waarderen kan, maar waarvan ik de eigen muziek maar zo-zo vind. Bij het teruglezen van de discussie valt me nu voor het eerst op dat heel wat meer mensen reppen van de ups en downs op ieder Police album.

Dat gezegd hebbend... ik had deze plaat al een tijd niet meer gedraaid en nu ik hem terughoor is hij toch beter dan ik me herinneren kon. Niet enkel de singles, maar ook bijvoorbeeld Bring on the Night en Deathwish mogen er wezen. Na eerder Outlandos d'Amour van 3 naar 3½* verhoogd te hebben, doe ik dat nu ook bij Reggatta de Blanc.

Na het sterke debuut "Outlandos d'Amour" komt The Police gewoon weer met een prima album. "Reggatta de Blanc" bevat wederom die mix van pop, funk, ska, reggae en de drie-eenheid van bas, gitaar en drum smelt heerlijk samen op dit energieke album. De grote hits zijn uiteraard "Message in a Bottle" en "Walking on the Moon". Maar ook de andere nummers zijn heerlijk om naar te luisteren. Persoonlijk vind ik "Outlandos d'Amour" iets beter dan deze "Reggatta de Blanc", maar dat mag de pret niet drukken. The Police ontwikkelt zich door en vergroten hun status alleen nog maar meer en groeien uit tot een van de grootste band van hun generatie. "Reggatta de Blanc" past prima in die zegetocht. Lekker album.

Na drie hits van de debuutelpee, van april tot en begin november 1979 in de Nationale Hitparade, kwam al eind oktober dat jaar de eerste single van het tweede album de hitlijst binnen. Dat was Message in a Bottle, wat ik nog altijd de perfecte popsong vind: fel gedrumd, sterk gitaarspel, heerlijke melodie en een bijzondere tekst. Herkenbaar voor de puber die ik toen was, al had ik dat toen niet in de gaten.
Pas jaren later begreep ik waardoor dit kwam: de greep van "je moeten voorbereiden op je toekomst, het verlies van de kinderlijke vrijheid", dat waren dingetjes die mij toen best wel somber konden maken. Een puber in crisis met dit liedje als soundtrack.

Opvallend was het tweede nummer, de titelsong, een bijna-instrumentaal nummer; de vocalen op deze witte reggae bestaan uit de kreet “weeeyoyoooo”, typisch voor de band. It’s Alright for You is dan weer sneller, kenmerkend voor de periode kort na de punkhausse.
Bring on the Night deed me weinig, terwijl Deathwish daar best op lijkt maar mij wél boeide. Waarom dat verschil, snap ik nog steeds niet.

Kant B opent met de single die kort voor Kerstmis 1979 de Nationale Hitparade betrad: omdat Walking on the Moon vrij langzaam is, vond ik die saai. Menig leeftijdsgenoot dacht daar anders over: in januari kwam het tot nummer 8.
Nee, dan On Any Other Day, die was lekker vlot én grappig: een mopperende saaie vader over alles wat er misgaat in zijn vastgeroeste leven. De muziek van The Bed’s Too Big Without You klinkt vrolijk maar het verhaal is droevig, heerlijk nummer. Contact deed me niets, met piano en een oude operastem was Does Everyone Stare een fijn maar apart lied, dat naar een heerlijke climax opbouwt. Met slotlied No Time This Time eindigt de plaat heerlijk snel en fel.

Al met al een ijzersterke plaat met alle energie, spelplezier, originaliteit en creativiteit die je erop aantreft, plus natuurlijk met één van de beste drummers ter wereld. The Police was de crème de la crème van een nieuwe lichting. Sterke opvolger van dat sterke debuut, al bleven de songs van Outlandos d'Amour door de jaren heen beter hangen.

Power trio's, je hebt er een aantal van die wereldberoemd zijn geworden. Jimi Hendrix Experience, Cream, Rush, het zijn slechts enkele voorbeelden van bands die geweldige muziek met zijn drieën konden maken. Wat mij betreft hoort The Police ook in dat rijtje. Het drietal maakte slechts een korte periode indruk, vergelijkbaar met Jimi Hendrix Experience en Cream, die ook maar een kort bestaan hadden.

Sting, geboren als Gordon Matthew Thomas Sumner en de zanger en bassist van de Engelsen, gitarist Andy Summers (die de eerste gitarist Henry Padovani in 1977 verving) en drummer Stuart Copeland brachten in 1977 hun eerste single uit, "FALL OUT". In november 1978 verscheen hun debuutalbum "OUTLANDOS D'AMOUR", waarop een aantal geweldige singles staan. "SO LONELY", "ROXANNE" en "CAN'T STAND LOSING YOU" bereikten in Nederland in 1979 de Top 40.

Binnen een jaar na de release van hun eerste album, lag nummer twee alweer in de winkels. Op 2 oktober 1979 verscheen namelijk "REGGATTA DE BLANC". Nigel Gray werd als producer erbij gehaald en de opnames werden gemaakt in Engeland, in de Surrey Sound studio's in Leatherhead, Surrey. Het levert bijna 42 minuten nieuwe muziek op, verdeeld over elf tracks, variërend van twee en een halve minuut tot vijf minuten. Van die elf tracks kwamen er twee in de Nederlandse Top 40, te beginnen met het openingsnummer, het geweldige "MESSAGE IN A BOTTLE". Bijna vijf minuten The Police in optima forma! Ritmisch super pakkend, tempowisselingen, heerlijke melodielijn, gewoon geweldig! Het titelnummer "REGGATTA DE BLANC" laat ook weer de grote kwaliteiten van de band horen, heerlijk speels gitaarspel, waanzinnig en complex drumwerk en het passende basspel van Sting. De zang bij deze bijna instrumentale track doet de rest. "IT’S ALRIGHT FOR YOU" is zo'n heerlijke uptempo song, pakkende melodie, lekker gitaar werk en een gedegen basis. De ruim vier minuten durende Police klassieker "BRING ON THE NIGHT" heeft een spannend intro, langzaam maar zeker ontwikkelt het nummer zich met een op de toppen van zijn kunnen zingende Sting. “DEATHWISH” is afwisselend en het één minuut durende intro beloofd veel. Een pakkend ritme is de basis van de rest van het nummer. De typerende Police ingrediënten zitten er ook weer in, de heerlijke galmende zang, ingenieus drumspel en het subtiele gitaarwerk van Summers.

Het eerste echte rustpunt is de fenomenale hitsingle “WALKING ON THE MOON”. Het nummer is op een briljant basloopje gemaakt en is wat mij betreft boeiend van de eerste tot de vijfde minuut. Dit blijft voor mij één van de beste Police tracks ever… Van een andere orde is het door Stuart Copeland geschreven “ON ANY OTHER DAY”. Een punky/reggae track die mij iets minder kan bekoren. De zang is wat minder prominent, het ritme is wel weer pakkend. Net zoals bij eerdere tracks is er veel aandacht besteedt aan het intro van “THE BED’S TOO BIG WITHOUT YOU”. Je wordt meteen gepakt door het ritme, het basloopje en verderop doet de melodie en geweldige arrangementen de rest. Eén van de toppers van het album, eentje die niet gaat vervelen. “CONTACT” is opgebouwd op een heerlijk midtempo ritme, is kort en krachtig, maar niet hoogstaand. De piano luistert “DOES EVERYONE STARE” op, er komt operazang voorbij en het is zo’n nummer waarin een mooie opbouw in zit. Het is wel een afwijkende track, maar ik vind het wel boeiend, juist door het andere karakter. Het tempo gaat in “NO TIME THIS TIME” naar de hoogste versnelling, Sting zingt weer erg hoog en de gitaarsolo maakt het geheel af.

“REGGATTA DE BLANC” was een goede opvolger van het debuutalbum en scoort als “moeilijke tweede album” een meer dan dikke voldoende. Bij de opvolger “ZENYATT MONDATTA” werd de focus iets verlegd, mede door het frequenter gebruik van de synthesizer. Persoonlijke favoriet “DON’T STAND SO CLOSE TO ME” kan mij nog steeds bekoren en zelfs “DE DO DO DO DE DA DA DA” vind ik erg mooi. “GHOST IN THE MACHINE” leverde de band de eerste en tot nu toe enige Nederlandse nummer 1 hit op, “EVERY LITTLE THING SHE DOES IS MAGIC”. En “SYNCHRONICITY”, met de geweldige single “WRAPPED AROUND YOUR FINGER”, was in 1983 de zwanenzang. Een comeback tournee in 2007 deed de fans nog even opveren, maar het leverde wel veel live concerten op, nieuw materiaal bleef echter uit. Vijf albums in een relatieve korte periode, maar ze zijn stuk voor stuk erg goed, “REGGATTA DE BLANC” hoort daar dus zeker bij.

Ik heb in de laatste twee weken voorafgaand aan dit stukje tekst alle werken van the Police, op 1 album na dat ik op CD bezit, weer eens onder de naald gelegd. En voor mij is wederom komen vast te staan dat het album Regatta de Blanc op eenzame hoogte is blijven staan. Textueel en muzikaal een voltreffer. De Police op z'n best!. En wat mij op dit album het meest boeit is het virtuose gitaarwerk van Andy Summers. ( Dat had Henry P nooit kunnen evenaren.....) Bring on the night, Deathwish en Regatta de Blanc vind ik op afstand de beste tracks!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Police - Reggatta De Blanc (1979) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Police - Reggatta De Blanc (1979)
The Police liftte in eerste instantie mee op de golven van de punk, maar ook op hun tweede album kunnen Gordon Sumner, Stewart Copeland en Andy Summers niet verbergen dat ze stuk voor stuk geweldige muzikanten zijn
The Police moet worden gerekend tot de meest succesvolle bands van de late jaren 70 en vroege jaren 80. De vijf albums die het trio afleverde zijn allemaal van hoog niveau, maar Reggatta De Blanc is wat mij betreft het beste album van The Police. Het is een album waarop de eenvoud van de songs van het debuutalbum wordt gecombineerd met het muzikale vernuft van de latere albums van de Britse band. Ik luister eerlijk gezegd zelden meer naar de muziek van The Police, maar wat heb ik genoten van de hernieuwde kennismaking met Reggatta De Blanc, dat een aantal songs bevat die eenvoudig lijken, maar waar de muzikaliteit van afdruipt. Luister alleen maar eens naar het fenomenale drumwerk.

Gordon Sumner, ook wel bekend onder de bijnaam Sting, speelde in 1975 in de jazzband Last Exit en kwam op een gegeven moment in contact met Stewart Copeland, die drumde in de arty progrock band Curved Air. In 1977 kregen ze gezelschap van gitarist Henri Padovani en formeerden ze een band en begon de zoektocht nar een platencontract.

De band leek direct uit elkaar te vallen toen Gordon Sumner en Stewart Copeland, samen met gitarist Andy Summers, die in Soft Machine en The Animals had gespeeld, werden gevraagd voor de band Strontium 90. Toen dat niet van de grond kwam sloot Andy Summers aan bij Gordon Sumner, Stewart Copeland en Henri Padovani en was The Police geboren. Uiteindelijk bleek één gitarist wel genoeg en verdween Henri Padovani van het toneel. De Franse gitarist ging zijn eigen weg en zou pas 30 jaar later weer aansluiten bij de reünie tour van The Police.

We gaan terug naar 1977. Met Gordon Sumner, Stewart Copeland en Andy Summers beschikte The Police over drie geschoolde en zeer ervaren muzikanten, maar in het jaar waarin de punk definitief doorbrak, was dat eerder een nadeel dan een voordeel. De drie muzikanten vergaten daarom hun muzikale bagage en kozen voor een geluid met invloeden uit de punk, rock en reggae. Wat waterstofperoxide deed de rest.

Het leverde in 1978 het album Outlandos d'Amour op, waarna de muzikale formule van The Police al snel bleek aan te slaan. Mede dankzij uitstekende singles als So Lonely, Can’t Stand Losing You en Roxanne werd het debuutalbum van The Police een enorm succes. Het geluid van The Police klonk op Outlandos d'Amour misschien betrekkelijk eenvoudig, maar als je wat beter luisterde hoorde je drie topmuzikanten.

Ik vind Outlandos d'Amour nog altijd het meest charmante album van The Police, maar het is ook een wat wisselvallig album. Vanaf het in 1980 verschenen Zenyatta Mondatta ging The Police wat complexere muziek maken en die lijn werd doorgetrokken op het in 1981 verschenen Ghost In The Machine en nog wat meer op de in 1983 verschenen zwanenzang Synchronicity.

Het tweede album van The Police, het in 1979 uitgebrachte Reggatta De Blanc, is daarom mijn favoriete album van de Britse band. Reggatta De Blanc heeft nog de ruwe eenvoud van Outlandos d'Amour, maar over het geheel genomen zijn de songs beter en constanter dan op het debuutalbum. De Amerikaanse muziekencyclopedie AllMusic denkt er anders over en vindt Reggatta De Blanc het zwakste album van de band, maar de score op MusicMeter sluit weer wel aan bij mijn voorkeur.

Nog meer dan op Outlandos d'Amour is de eenvoud van de songs op Reggatta De Blanc maar schijn, want wat wordt er fantastisch gespeeld. De geweldige baslijnen van Sting, het veelkleurige gitaarspel van Andy Summers en het weergaloze drumwerk van Stewart Copeland tillen de songs van The Police mijlenver op. Je hoort het bijvoorbeeld in de titeltrack waarin Stewart Copeland fantastisch drumt, in Bring On The Night waarin het gitaarwerk echt schitterend is of in The Bed’s Too Big Without You met dat heerlijke basloopje.

The Police maakte uiteindelijk slechts vijf albums in vijf jaar tijd en het is inmiddels meer dan veertig jaar geleden dat het doek viel voor de band. Desondanks klinkt Regatta de Blanc nog altijd verrassend fris. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht, maar ik ga er van uit dat het album de komende tijd nog wel vaker voorbij gaat komen. Erwin Zijleman