The Police - Reggatta de Blanc (1979)

Is dat zo? Een bassist die voor de klas stond en in een jazzcombo speelde, een drummer uit Curved Air, een gitarist die al eind jaren '60 in de groep van Zoot Money speelde....
Ik kende punkers die eind jaren '70 spontaan aan het schuimbekken sloegen als "The Police" werd genoemd...qua instrumenten en muziek stond het dichter bij Reggae en zelfs jazzrock (Deathwish, het gitaarloopje op Bed's Too Big Without You) dan bij de punk. Alleen de kapsels zagen er wel soort van 'punky' uit!

The Police zit in dezelfde hoek als veelzijdige artiesten als Elvis Costello en Joe Jackson.
Doordachte en geschoolde muzikanten die in dezelfde periode als punk op kwamen.
Er zitten wel degelijk elementen van punk in.
Denk aan de ska invloeden; ook hoorbaar bij The Clash.
Echter weer niet te linken aan Sex Pistols.

Van Outlando's d'Amour zijn Roxanne, So Lonely en dat lied over die opblaaspop zeker als punky te betitelen; en van deze No Time

Bed, Walking, Regatta hebben reggae-invloeden; net als The Clash (check Black Market Clash) - geen ska (ska heeft itt reggae ook accenten in de off-beat - een Marley-song als Stir it Up zit er tussen ska en reggae in), De jonge Bob Marley zong echt wel ska (check Songs of Freedom disk1).

De energie bij het optreden was wel des punks - alleen het publiek werd niet beschimpt en veracht.

Ik zeg ook niet dat er geen reggae invloeden in zitten, maar heb het over de ska invloeden die wel degelijk ook aanwezig zijn.
Maar dit is algemeen bekend.

Nee niet algemeen, in ieder geval niet in mijn boek. Voor het NL Doe Maar geldt dat weer wel ("Is dit alles" is duidelijk ska bijv.).
Meer info over ska vind je op de wiki over ska - nou weet ik dat de NL wiki van The Police ook ska als invloed geeft, maar da's echt niet juist. Ik verwees al naar de accenten in de off-beat en dat vind je ook uitgelegd in de ska wiki.

In welke Police songs herken jij elementen van bijv. Guns of Navarone, On My Radio, A Message to You Rudy, One More Cup of Coffee, Israelites? Die songs zijn huppelend en speels (hebben iets hinkelends zeg maar), Police ritmes zijn veel strakker en rechtlijniger, geen accenten in de off-beats.

Luister maar gewoon naar Message In A Bottle.

Verder heeft het allemaal weinig van doen met de vraag van bawimeko, waar ik een verklaring voor probeerde te vinden.

Einde discussie.

Het is toch gewoon rockmuziek waarbij de individuele leden graag willen laten blijken dat ze bij tijd en wijle óók af en toe eens luisteren naar andersoortige muziek?

Ik kan mij wel voorstellen dat punk- en reggaeliefhebbers en kenners niets van The Police willen weten.

Andersom geldt het ook: geef mij maar het beste album van The Police!

kijk dat vind ik nou mooi aan deze site.
Al maak je nog zo'n flauwe grap waar de non-humor van de betreffende user duidelijk naar voren komt, men weet altijd een zinnetje eruit te pakken die tot in de oneindigheid bediscussiërd kan worden.

anyway. de leden van the police komen uit diverse hoeken. Gek genoeg ook veel prog.(soft machine,curved air).

Police was, of is nog steeds, een heel grote band waarvan best wel een plaat in de mume 250 zou mogen staan, wat mij betreft deze en dan vanaf morgen.

En daar hebben we Snakeskin ook weer! Gelijk heb je!! Jeugdsentiment van de bovenste plank. En helemaal overeind gebleven. Geen seconde aan zeggingskracht ingeboet. Kanppe, complexe composities, mooie melodieen, meeslepend. Wat had ik als puber al een verdomd goede muzieksmaak zeg!!! Tegelijk aangeschaft met Adam and the Ants en Kim Wilde. Tsja, nog niet alles was raak toen.

Mijn eerste Police album en ik heb er zeker geen spijt van.
Message In A Bottle en Walking On The Moon zijn natuurlijk fantastisch, maar ook Bring On The Night (heerlijk funky) en Does Everyone Stare (hoor ik daar een piano?) verrasssen mij in positieve zin. Dan weer jazz, dan weer pop, dan weer funk, ja deze heren zochten muzikaal de grenzen op. Daardoor op dit album misschien niet altijd raak maar zeer de moeite waard!
Op naar Outlandos d'Amour waar 't plastic nog om zit..................

Hoewel ik het eerste album iets meer vind knallen leveren The Police hier opnieuw een puik album af. Het valt mij op hoe goed deze muziek de tand des tijds heeft doorstaan. De nummers staan nog altijd als een huis. De geweldige zang-, gitaar- én drumpartijen zijn perfect op elkaar afgestemd. Toch wel een van de interessantste artiesten uit hun tijd. Persoonlijk luister ik dit liever dan bijvoorbeeld Elvis Costello, Pretenders, Joy Division etc...

Ik vind de tweede interessamter dan de eerste lp

Stukken zelfs!

De inbrengst van Copeland op dit album is geniaal!

Regagatta is inderdaad beter dan hun debuut. Maar ook op deze staan behoorlijke missers. nummer 3,7,9,10 en 11 doen mij totaal niks. Het is me allemaal veel te wisselvallig. Jammer!

Blijft een lekker album, duidelijk het beste wat ze gemaakt hebben.

inderdaad (veruit) de beste van de 5, maar mijn favoriet (voices inside my head) staat op hun derde. Favorieten van dit album:
-beds too big without you
-regatta
-walking on the moon

Net als bij het debuutalbum, vind ik de helft van de nummers erg goeden de overige matig tot slecht.

Haalt nog wel een voldoende

Deze tijdens de release gekocht, hoe oud was ik, 15?
En, toevallig eens op CD beluistert. Wat blijkt, deze plaat heeft niets aan energie, drive, muzikaliteit en kracht ingeboet. De tand des tijds heeft niet aan deze cd geknaagd. Het is moeilijk de nummers naar 3 favoriete terug te brengen. Maar The beds too big without you, Bring on the night en contact zijn voor mij de hoogtepunten op een cd zonder één dieptepunt. Dit niveau halen ze hierna nooit meer, maar dat is niet zo gek.

Dit Reggatta de Blanc vind ik niet veel onderdoen voor het energieke debuut en over de gehele linie wat meer in balans. Vooral een sterke rol voor Copeland, die het album trekt met zijn weergaloos drumwerk.

Denk toch dat ik dit uiteindelijk de beste plaat van The Police vind na al die jaren.
Wat devel-hunt al zegt: nog niets aan energie en kracht ingeboet.
Bovendien klinkt ie nog steeds bijzonder goed en knalt nog steeds de speakers uit.
Hierop dus ook de beste hitsingle die ze hadden en dat is natuurlijk Message In A Bottle, een klassieker geworden.
Het instrumentale titelnummer blijft ook geniaal, daar gingen we vroeger helemaal los op.
Ach, ik kan ze wel allemaal noemen, maar ieder nummer is nog steeds gewoon goed.
Op deze plaat komt gewoon de kale rock met reggae- en punkinvloeden het best tot zijn recht.
En Stewart Copeland is inderdaad meesterlijk op dreef hier.
Ik kan me de videoclipjes van The Police nog wel herinneren waarin hij op alles wat hij tegenkomt aan het drummen is.
Plaatje dat nog steeds dicht tegen de 5 sterren aan zit.

Dibbel; ik had het niet beter kunnen verwoorden. Met deze muziek ben ik groot geworden en het blijft mij mede daardoor nog steeds beroeren.

Na het sterke debuut "Outlandos d'Amour" komt The Police gewoon weer met een prima album. "Reggatta de Blanc" bevat wederom die mix van pop, funk, ska, reggae en de drie-eenheid van bas, gitaar en drum smelt heerlijk samen op dit energieke album. De grote hits zijn uiteraard "Message in a Bottle" en "Walking on the Moon". Maar ook de andere nummers zijn heerlijk om naar te luisteren. Persoonlijk vind ik "Outlandos d'Amour" iets beter dan deze "Reggatta de Blanc", maar dat mag de pret niet drukken. The Police ontwikkelt zich door en vergroten hun status alleen nog maar meer en groeien uit tot een van de grootste band van hun generatie. "Reggatta de Blanc" past prima in die zegetocht. Lekker album.

Wel een goed verhaal, Ronald. Ik luister trouwens ook iets liever na ODA die ik wat direkter en rauwer vind. Dit klinkt op zich ook erg lekker. Vind niet alle nummers even sterk, maar wel catchy, behalve de drie Copeland songs: had niet gemoeten, hij had het beter bij zijn uitstekende drumcapaciteiten kunnen houden. Sterkste nummer vind ik toch Message In A Bottle met de herhalende, zelfde 'type', gebroken akkoorden progressie van gitarist Andy Summers. Nou nog even Sting noemen met zijn baswerk en songwriting en je hoort nou niet bepaald dat je hier met een stelletje amateurs te maken had, ondanks hun 'uitstraling' als onervaren punky wavies .

Aardig plaatje na verrassend debuut. Als band vond ik het niet echt veel soeps. Paar leuke hitjes voor in de auto. Voor mij onvergelijkbaar in kwaliteit met tijdgenoten zoals bijvoorbeeld Elvis Costello, Joe Jackson of The Clash. Vreemd eigenlijk want de individuele bandleden hadden/hebben voldoende in hun muzikale mars. Copeland vind ik een goede drummer. Sting schrijft catchy songs, welliswaar niet mijn stijl maar dat is een kwestie van smaak. Net als mijn afkeer van zijn stem. De grote man heb ik altijd de bescheiden Andy Summers gevonden. Daar viel ik live al voor toen hij nog bij Kevin Coyne in de band speelde. Ook zijn soloalbums en samenwerking met andere muzikanten vind ik veel interessanter om naar te luisteren.

Ik denk dat het verdomd lastig gaat worden als je Sting zijn stem niet kan waarderen Kistenduif.
Zoniet onmogelijk om echt iets aan The Police te vinden.
Ik neem aan dat je dan ook niet veel aan Sting zijn solo werk zult vinden?

Mijn probleem bij The Police is bijna altijd dat ik de nummers behoorlijk wisselvallig vind.
Bij de volgende twee platen al helemaal. Meer slechte nummers dan goede.
Pas bij synchronicity is er sprake van een redelijk uitgebalanceerde plaat.
Met slechts drie nummers waar ik niks aan vind.

Tussen Sting en mij botert het inderdaad niet. Komt ook omdat hij na zijn Policetijd een zweem van heiligheid om zich drapeerde waar ik slecht tegen kan. Maar het is met name zijn stem waar ik niets mee heb.

Met zweem van heiligheid bedoel je zijn wereld verbeterings dwang neem ik aan?

Zo ongeveer ja en dan vooral de softe manier waarop hij dat tot uitdrukking brengt. Costello, The Clash en anderen deden dat ook maar dan messcherp vervat in muziekstijl en teksten, zoals ik het graag hoor. Dat halfzachte gedoe van Sting solo met live preekjes tussen de songs, daar gruw ik van. Allez soit, altijd nog beter dan het diplomatiek gezeik op het wereldtoneel van Bono en Geldof want daar zakt mijn broek helemaal van af en is Sting, vergeleken met die laatste twee walgelijke mannetjes, nog een lief goeroetje.