Michael Jackson - Bad (1987)

Thriller had nog het Motown gevoel, waarbij er een juiste balans was tussen gevoelige soul nummers en het wat stoerdere popwerk.
Hierdoor wist het een groot publiek aan te spreken; man en vrouw; black or white.
Nu Michael Jackson weg bij Motown was, werd Lionel Richie ingezet met het album Can't Slow Down; dezelfde vibe; kwalitatief een stuk minder.
Michael Jackson en Quincy Jones stonden voor de onmogelijke opgave; Thriller enigszins evenaren; dan wel overtreffen.
Muzikaal ligt Bad zeker in de lijn van Thriller, ballads en rocknummers wisselen elkaar af, al is het soulgevoel meer naar de achtergrond verdrongen.
Thriller heeft de kracht dat het een geheel vormt, al zou je het album op shuffle zetten, dan klopt het nog.
Elk nummer zou geschikt zijn als opener of afsluiter.
Dat heeft Bad weer net niet; songs van hoogstaand nivo, maar zonder de magie van het samenspel van Thriller; Bad is een soort van verzamelaar, en minder een geheel.
Maar de grote misstap is toch wel de keuze van eerste single geweest.
I Just Can't Stop Loving You is zeker niet een van de hoogtepunten van Bad, het grootste probleem was voor mij dat er een geweldige clip ontbrak.
Michael Jackson was verworden tot MTV icoon, en die status verspeelde hij hiermee.
Ik heb altijd de indruk gehad dat het titelnummer Bad de eerste single had moeten worden, maar dat Michael Jackson niet tevreden was over het idee en uitvoering van de video.
De verwachtingen waren ook hoog toen dit nummer vervolgens op single verscheen.
Bad had als clip minder zeggingskracht als Billy Jean, Beat It of Thriller.
Michael Jackson had de uitstraling van een kruising tussen een stoere rocker en lid van Village People.
Dit leren jasje paste hem letterlijk en figuurlijk niet, en ondertussen kwam men tot de conclusie dat hij niet aan het verwachtingspatroon voldeed.
Dat hij vervolgens nog Smooth Criminal inclusief prachtige clip en choreografie uitbracht, en zijn voor mij sterkste nummer Dirty Diana, had men het oordeel al klaar.
De topjaren van Michael Jackson waren voorbij.
Ik denk dat Michael Jackson het mindere succes vooral bij zichzelf zocht, waardoor hij steeds meer vervreemde van de buitenwereld.
Dit is de eerste klap geweest in zijn tot dan toe succesvolle leventje.
Iets wat hem vervolgens zijn verdere carrière achtervolgde.

Ik vind I Just Can't Stop Loving You juist wél een van de betere nummers op dit album. Verder kan ik je wel aardig vinden in je gedachtegang .

Grootste misser: Speed Demon, de rest is fantastisch

Ik heb ook wel wat minder met ballads, en als eerste single lijkt mij een meer up-tempo nummer geschikt.

Michael is als King of Pop als mens eigenlijk nooit helemaal volwassen geworden. Waar hij op Thriller met Beat It zijn wat softe en lieve, jeugdige imago van zich af probeerd te schudden, moet hij op Bad de volwassen en stoere Michael worden. Echter Michael is niet stoer en is door al de weelde en het mega succes zich ook nooit als een "normaal" volwassen mens gaan gedragen. De nummers op Bad zijn prima en worden ook allemaal hits. Een eenheid is Bad inderdaad niet. Latere albums zullen dat ook nooit meer worden. Hoewel Bad nog wel het beoogde succes brengt wordt zijn wereldvreemde gedrag nu breed uitgemeten in de pers waardoor Michael zich nog meer terugtrekt in zijn eigen wereldje. Het beoogde stoere en volwassen imago dat hij op Bad wil uitstralen krijgt de uitstraling van een zielig en onbergepen, wereldvreemd kind. Het is dan ook geen toeval dat het laatste nummer van het album Leave me Alone heet...

Michael Jackson kwam stoerder over in de clip van Beat It met zijn pyjama inclusief notenbalk dan in de clip van Bad.
Op de een of andere manier had hij daar een mysterieuze uitstraling; zeker ook bij de clip van Billy Jean, die mij wel beviel.
Ik heb nog steeds het idee dat hij toen de controle over zijn leven wel degelijk bezat.
Iets wat ten tijden van Bad totaal weg leek te zijn.
Hij werd geleefd door de media, en probeerde zelf ook alles om daarin de juiste aansluiting te vinden.

Grappig. Die eerste zin herken ik dan totaal niet. Dat tweede deel is dan juist weer heel erg herkenbaar. Met andere woorden: spreek je jezelf nu niet een beetje tegen?

Het lijkt me juist dat een album dat minder een geheel is (Bad) juist beter op shuffle gezet kan worden dan een album dat echt een geheel is (Thriller). Bad is een verzameling (retegoede) singles, ik heb het ook nooit anders gezien.

Ik weet niet genoeg van de laatste opmerking van Deric, maar dat zou goed kunnen. De rest kan ik me zeker in vinden; het lijkt of ie tussen Thriller en Bad in een spagaat is gekomen. De verwachtingen over hem en misschien over zichzelf waren volgens mij immens groot, té groot lijkt me.

Ik vind Bad overigens een keurig album met enkele mindere nummers, maar de magie van Thriller heeft het niet en was eigenlijk ook niet te herhalen, laat staan te overtreffen.

Hier snap ik helemaal niks van Dat is toch een heerlijke funky track?

De misser van dit album is naar mijn mening het duet met Stevie Wonder

Ik erger mij kapot aan zijn stijl van zingen in de coupletten. Buiten dat vind ik het nummer an sich alles behalve bijzonder, en haalt het mijns inziens het niveau van de rest van het album niet.

Just Good Friends vind ik dan weer geweldig man! Zeer fijn soulnummer! Stevie Wonder en Michael Jackson blijken hier een goed duo.

Lol, dat enthousiasme van jou bij Just good friends heb ik dus bij Speed Demon! Heerlijk dat refrein!

Mooi om te zien dat smaken zo verschillen!

Haha zeker weten! We zijn het er in ieder geval over eens dat we het een erg goed album vinden

@ Chevy: Thriller is meer een geheel, omdat de volgorde van nummers van minder belang is; het sluit meer op elkaar aan.
Een verzamelaar pakt meer nummers uit een langere periode, waarbij er sprake is van een minder geheel, zo voelt Bad bij mij; een album met alleen maar hits willen maken, ten koste van de samenhang tussen de nummers.

@ Cured: Ik denk zelfs dat Michael Jackson niet eens mediageil was, maar juist vrij schuchter.
Bang om een misstap te maken, op zoek naar het kind in hem.
Verder denk ik dat de druk van zijn familie erg groot was; vader die de touwtjes in handen wilde houden, Janet die plotseling ook hits scoorde en The Jackson 5, met voorop Jermaine die mee wilden profiteren op het succes.
Als media en familie jouw leven bepalen, dan moet je langzaam aan wel onder die psychische druk bezwijken.

Onbegrijpelijk dat ik deze op 2.5 heb staan.

Zo da's nogal een koerswijziging? 50% beter geworden na je laatste luisterbeurt?

Denk dat ik hier heel lang geleden als pure metalfan op gestemd heb, maar Bad is voor mij ultiem jeugdsentiment, en onlangs weer eens goed geluisterd.

Ik verbaas mij over de hoge cijfers die gegeven worden. De meeste nummers vind ik niet veel voorstellen, lichtvoetig commercieel. The way you make me feel bijvoorbeeld. De laatste vier nummers zijn nog wel te doen. Maar het wordt eens tijd dat de hype voorbij is en dit album op juiste waarde wordt geschat.

Ja, want als na ruim 25 jaar dit album nog steeds zo hoog waardeert zal het wel een hype zijn

Je ziet duidelijk een effect dat de waardering omhoog schiet na de dood van Michael Jackson. Het wordt tijd voor een correctie.

Ook dat ben ik niet me je eens. Als het nou 1 maand geleden zou zijn.. we zijn 4 jaar verder ondertussen... Dus ook hier is het woord hype niet van toepassing.

Zo kan je alles wel laten corrigeren.. bands die uit elkaar gaan, dood gaan, zielig zijn.. etc etc.

Nouja, het is wel zo dat als je naar het stemhistoriegrafiekje kijkt, dan zie je dat in 2010 ineens het gemiddelde fllink sijgt, en dat het niet meer omlaag is gegaan. Best opvallend. Maar een correctie zou natuurlijk nergens op slaan.

Vanmiddag eindelijk voor het eerst de docu This Is It mogen aanschouwen. Er valt natuurlijk best wel wat negatiefs over Jackson te zeveren. Maar tjee wat kon de man toch preformen zeg. 50 jaar, aan het rotzooien met allerlei medicijnen. Al of niet ook daar verslaafd aan zijn. En dan toch nog tot zo'n prestatie zien te komen. Petje af hoor. Nu zien we alleen maar de mooie/goede gedeeltes van deze tour voorbereiding. Maar toch wat was die iele Jackson goed zeg.

Jackson is niet geheel mijn ding puur qua muziek. De man kan me hier en daar ook best wel irriteren. Met zijn ietswat overdreven hoge kreetjes. Die je bijna aan de lopende band hoort. Plus er staan ook nummers op Bad die me niks doen. Speed Demon,Just Good Friends en I Just Can Stop Loving You bijv. Ook zijn ballads neigen me soms net iets teveel naar zoetsappig gekweil.
Het is ook de de swingende Jackson kant waar ik het meeste mee heb. Daar is hij op zijn best wat mijn smaak betreft. Another Part of Me,Dirty Diana en vooral Leave Me alone zijn de krakers.

Prima pop plaat niks mis mee

Afgelopen weekend voor een euro bij een 'boeken-en-ook-nog-een-rotzooibak-met-cd's-beurs' weggevist. Gewoon een lekkere plaat die je niet te vaak moet draaien. Ik heb meer met opvolger 'Dangerous', maar daar speelt jeugdsentiment ook een rol. Hier staat wél mijn favoriete Jackson-nummer op: Smooth Criminal.

Toch heb ik bij Michael Jackson altijd hetzelfde: leuk om te draaien, maar na drie kwartier mag het schijfje wel weer snel de spelert uit.

Wat betreft de toegevoegde nummers op "Bad 25":

Ik vind "Streetwalker" (was al langer bekend) en "I'm so blue" erg sterk, en "Song groove" en "Fly away" alleraardigst.
Maar ik vind het heel vreemd dat "Cheater" er niet op staat. Dat nummer is immers in dezelfde sessies opgenomen.

en in plaats daarvan bagger mixen. Inderdaad gemiste kans.

Misschien omdat het nummer al op The Ultimate Collection was verschenen? Maar goed, zeker voor de volledigheid een gemiste kans.

Wat ik onder Thriller ook al noemde:

Waar Thriller als album nog een warme sound heeft , vind ik Bad maar kil en mechanisch klinken.
Hier wil Michael ook te graag King op pop zijn, en schieten de stijlen alle kanten op.
Bad leverde een mooie tour op, en leuke clips, en de nummers op zich zijn leuk om langs te horen komen op de radio, maar de echte magie van Thriller (wat ik i.t.t. Bad ook als een echt sterk samenhangend album zie) was het niet.

Favoriete nummers: het zeer dansbare "Antother part of me", "Liberian girl" , "The way you make me feel" (niet heel bijzonder, maar wel een altijd vrolijk makende klassieker) en "Speed demon" (funky middenstuk!).
"Just Good Friends" met Stevie Wonder ben ik later zeer gaan waarderen.

De grote hits "Bad", "Man in the mirror", "Can't stop loving you", "Dirty Diana" en "Smooth criminal" sla ik altijd over. "Leave me alone" vind ik dan wel weer leuk vanwege de koortjes.

Wat een heerlijk tijdsbeeld van laat jaren 80. Het ene nummer is nog beter dan het andere. Met Off The Wall, Thriller en Bad 3 topalbums op rij. Heb juist I Just Can't Stop Loving You als lievelingsnummer...enneh Man In The Mirror (erg zoet, maar oh zo mooi). Get It met Stevie Wonder was destijds een hit, maar ik liever het duet van dit album Just Good Friends.

Een lekker derde album van de (nog altijd) grote MJ.

Liberian Girl, Just Good Friends, Another Part of Me, I Just Can't Stop Loving You en Dirty Diana spreken er voor mij het meest erbovenuit. Vooral ''Just Good Friends'' met Stevie Wonder vind ik geweldig.
Uiteraard is de rest ook allemaal erg goed.

Ik geef dit album 4,5 sterren, omdat hij nou net iets minder dan voorafgaande twee was!

opvallend. Dat hoor je niet vaak. Voor mij overigens het minste nummer van het album. Van twee zulke helden had ik wat meer vuurwerk verwacht.