menu

The Police - Ghost in the Machine (1981)

mijn stem
3,57 (382)
382 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: A&M

  1. Spirits in the Material World (2:59)
  2. Every Little Thing She Does Is Magic (4:22)
  3. Invisible Sun (3:44)
  4. Hungry for You (J'aurais Toujours Faim de Toi) (2:53)
  5. Demolition Man (5:57)
  6. Too Much Information (3:43)
  7. Rehumanize Yourself (3:10)
  8. One World (Not Three) (4:47)
  9. Omegaman (2:48)
  10. Secret Journey (3:34)
  11. Darkness (3:14)
totale tijdsduur: 41:11
zoeken in:
avatar van LucM
4,0
"Invisible Sun" doet mij niet meteen denken aan "Come As You Are" van Nirvana maar ik vind het wel het donkerste nummer van the Police ooit (de titel zegt alles).

avatar van deric raven
4,5
Luister ze eens na elkaar, ik hoor echt veel vergelijkingen.
Grappig die avatar, is nu wel toepasselijk.
Ziet er wel uit als een soort van onzichtbare zon.

avatar van LucM
4,0
Ik heb beide nummers na elkaar beluisterd. De melodielijn verschilt van elkaar, maar wat de nummers gemeen hebben is de erg sombere ondertoon. Beiden staan ook als track 3 op hun albums.

Opmerkelijk was dat het jaar 1981, wanneer het nummer "Invisible Sun" verscheen, in België daadwerkelijk het somberste jaar ooit was (de minste zonneschijn). Toepasselijker kon niet!

avatar van deric raven
4,5
Prima, dan heb jij er een ander gevoel bij als ik.
Het zijn beide wel geweldige songs.

stuart
Ik moet wel zeggen dat ik het verstandig vond / waardeer dat ze een andere weg insloegen met Ghost, na de sound van Regatta en het mindere Zenyatta. Ik zelf blijf het deels geslaagd vinden.

avatar van kaztor
5,0
Valt het iemand anders ook op dat de zang op deze plaat zover naar achter gemixed is?

avatar van LucM
4,0
Inderdaad is de zang wat teveel naar de achtergrond gemixt, vooral op de CD-versie, maar dat heeft ook te maken met het feit dat dit album rijker is gearrangeerd (keyboards, blazers).
Dit album vormt van alle Police-albums het meest een eenheid, maar dan vooral vanwege de aanhoudend sombere ondertoon.

avatar van orbit
4,0
Over niemandalletjes gesproken: Demolition Man, Too Much Information, One World.. echt volslagen kut op dirk nummers die nergens ook maar één tel boeiend of energiek worden. Hier was de band toch echt wel de weg kwijt hoor na een reeks van drie die in kwaliteit toenam. Het is dat Omega Man en Invisible Sun hierop staan en nog wat reguliere Police-kwaliteit. Kan me ook juist hiervan herinneren dat mensen buitengewoon teleurgesteld waren niet bij de vorige

avatar van musician
4,0
Ongetwijfeld. Maar niet in dezelfde aantallen.

avatar van LucM
4,0
Toch ken je dit album 4* toe, Orbit. Overigens vind ik geen enkel nummer volslagen kut, al vind ik de eerste 3 nummers er wel bovenuit steken. Dit Police-album is wel minder toegankelijk dan de vorige 3 en dat was de reden dat sommige mensen aanvankelijk teleurgesteld waren. Het klonk veel minder poppy en somberder dan ze van the Police gewend waren, maar ze zijn hier op geslaagde wijze een nieuwe richting ingeslagen met meer diepgang en arrangementen.

avatar van orbit
4,0
Ik vind de eerste drie dus ook erg goed, Omega Man, Secret Journey en de afsluiter vormen ook een prima trio.. daartussen is het een beetje een soort gammele vergaarbak aan wereldmuziek die Sting er blijkbaar tussendoor wou hebben, slecht en simpel gecomponeerde riedeltjes met een vervelend zweepje vpro huiskamerintellectueel erdoorheen. Behoort tot het slechtste wat ze ooit hebben gedaan. Maar de paar parels zorgen inderdaad nog voor een dikke voldoende. Moet je nagaan hoezeer ik The Police koester

avatar van LucM
4,0
Simpel gecomponeerde riedeltjes? De Police-songs werden per album complexer, zowel compositorisch, tekstueel als productioneel.

beaster1256
ja, maar de magie van weleer was zeer ver te zoeken .

avatar van orbit
4,0
LucM schreef:
Simpel gecomponeerde riedeltjes? De Police-songs werden per album complexer, zowel compositorisch, tekstueel als productioneel.


Too Much Information, Rehumanize Yourself complex of One World..? Dan houd jij er een vreemde soort van complexiteit op na moet ik zeggen

avatar van dazzler
4,0
beaster1256 schreef:
ja, maar de magie van weleer was zeer ver te zoeken .


Nochtans: Every Little Thing She Does ... IS MAGIC.

avatar van deric raven
4,5
Invisible Sun maakt alles goed.

beaster1256
ok hier en daar een paar nummers , maar het genie van regatta de blanc was gedeeltelijk weg met nog een zeer goeie kant a van synchronicity , maar ghost en zenyatta vond ik slechte platen !

avatar van kaztor
5,0
orbit schreef:
Too Much Information, Rehumanize Yourself complex of One World..? Dan houd jij er een vreemde soort van complexiteit op na moet ik zeggen


Ik hoor het gemiddelde popbandje er niet mee aankomen, eerlijk gezegd, laat staan The Police in hun begintijd...

5,0
Na het wat mindere Zenyatta kwamen de heren hier toch met een sublieme plaat. Wat heb ik Secret Journey en Darkness grijs gedraaid in mijn jeugd. De volle 5 sterren net als Regatta De Blanc.

avatar van dazzler
4,0
POLICE * GHOST IN THE MACHINE

Na het eclatante succes van Reggatta de Blanc kwam The Police onder druk te staan; het drietal werd allergisch voor elkaars voortdurende aanwezigheid. Door te veel verplichtingen raakte de groep overwerkt, er was geen tijd om sterk materiaal te schrijven en zelfs tijdens de opnamen in de Hilversumse Wisseloord studio's verkeerde men in grote tijdnood. De race tegen de klok moest wel verkeerd uitpakken. Zenyatta Mondatta was dan ook een teleurstellende elpee. Om niet weer in de fout te gaan, is Ghost in the Machine onder meer relaxte omstandigheden opgenomen, namelijk op het bovenwindse eiland Montserrat.

Vanaf de eerste tonen is het duidelijk dat The Police een drastische koerswijziging heeft doorgevoerd: voor het eerst spelen blazers en keyboards een belangrijke rol, waardoor het geluid ingrijpend is veranderd. Op de plaats waar we gewend waren de golvende akkoorden van Andy Summers te horen, tetteren en vingeren nu blazers en toetsenisten. De rol van Summers is dan ook minimaal, vandaar waarschijnlijk ter compensatie zijn solo elpee met Robert Fripp waarop pure gitaarmuziek te horen zal zijn. Het enige nummer dat de gitarist voor Ghost in the Machine heeft geschreven, Omega Man, doet overigens sterk denken aan Fripp's King Crimson.

Summers schreef ook de achterkant van de single. Shambelle komt in de richting van zijn solo-elpee maar staat niet op Ghost in the Machine. Een tweede belangrijke verandering is dat The Police niet meer a priori van op reggae geënte ritmes uitgaat. Uitzonderingen als de openingstrack Spirits in the Material World daargelaten, gaat de ritmesectie veel minder uit van het accent op de derde tel. Zelfs de dubachtige echoput op drums en gitaar is gedeeltelijk gedempt met de eerder genoemde blaas- en toetsinstrumenten. Ook de producerswissel kan van invloed zijn geweest. Nigel Gray werd vervangen door bikkelaar Hugh Padgham.

Every Little Thing She Does Is Magic is een prima single, maar ook de overige tracks op de elpee zijn zonder meer sterk. Darkness, Invisible Sun en Secret Journey vertonen duidelijke parallellen met de moderne psychedelische stroming. Hungry for You, One World (Not Three) en Too Much Information sluiten aan bij de moderne funk. Padgham heeft Sting overgehaald op de plaat af en toe zelf sax te spelen, en aangezien de technische bagage van de bassist nog niet zo groot is, krijgen de nummers waar hij blaast datzelfde springerige als de muziek van de Afrikaan Fela.

De teksten zijn opvallend maatschappijkritisch, de boodschap in Spirits in the Material World, Too Much Information, One World (Not Three) en Rehumanize Yourself, het enige nummer van Sting en Copeland samen, is niet mis te verstaan. Het enige zwakke werkje van de elpee vind ik Demoltion Man en dan bedoel ik de uitvoering en niet zozeer de compositie. De Grace Jones versie heeft een veel strakkere basis en de combinatie van de donkere stem van Jones met de metalen gitaarklank zorgen voor veel meer spanning dan deze vlakke, rommelige, zes minuten durende studiojam.

Roberto Palombit in OOR 20 (7 oktober 1981)

avatar van orbit
4,0
Vind dat er veel meer zwaks op staat, maar Demolition Man slaat inderdaad ook nergens op eigenlijk.. Die moderne funk zal wel politiek correct hebben geklonken voor het Oor publiek, het is vooral strontvervelend. De sterkere nummers benoemd hij gelukkig ook met nadruk, en daar ben ik het geheel mee eens.

5,0
Strontvervelend of niet (wat ik vind van niet, is wel net iets minder dan de rest), Demolition Man past perfect in de sfeer van het totale album...

4,0
Een plaat met twee gezichten.

De kilte van de jaren ’80 wordt magistraal gevangen in Spirits In The Material World en ook in de donkere toonzetting van Invisible Sun .

Tussendoor worden we met Every Little Thing She Does Is Magic getrakteerd op de zoveelste nummer 1 hit.

Sting, Summers en Copeland doen hier prachtige dingen. Eigenlijk was hun muziek nog nooit zo coherent, zo vloeiend en de sfeervolle synths geven de nummers een magisch tintje.

Maar dan gaat het een beetje mis. Vanaf Hungry For You gaat het roer helemaal om. De ingetogen, sobere weelde van de eerste nummers maakt plaats voor het opzwepende geluid van een Caribische feestband.

Het resultaat is een hele serie snelle, zwoele, dansbare melodietjes die nog eens worden aangewakkerd door een compleet blazersensemble. Het swingt allemaal als een tiet zonder BH maar de klassieke Police-sound wordt aardig om zeep geholpen. En dat is jammer.

The Police heeft die toeters en bellen eigenlijk niet nodig. Gelukkig vinden ze de juiste koers met het atmosferische nummers als Secret Journey en Darkness net op tijd terug . Houd ik toch nog een goed gevoel over aan deze plaat!

3,0
De hele plaat wordt wat mij betreft gedragen door het fantastische Spirits in the Material World. Geweldige basslick en prachtige akkoorden. Toen ik dit voor het eerst hoorde (lang geleden) was ik er helemaal weg van. En nog steeds (zal ook wel voor een groot deel nostalgie zijn).
De rest is dertien in een dozijn liedjes. Het doet me niet zo veel, maar is ook niet echt vervelend om te horen. Secret Journey - lijkt qua compositie behoorlijk op Spirits..., volgens mij ook dezelfde toonsoort - en Darkness steken daar dan nog net iets boven uit.

avatar van rkdev
4,0
Een van de eerste nummers die van de kleine rkdev de muziekliefhebber maakte die hij nu is was Every Little Thing She Does Is Magic. Ik vind het nummer nog steeds briljant en alleen al door de aanwezigheid van dat nummer heb ik een zwak voor deze plaat.

Maar na het eerste briljante trio aan nummers, is er vind ik ook nog genoeg moois te beleven aan nummers als Too Much Information en het slottrio Omegaman, Secret Journey en Darkness.
Met Demolition Man heb ik niks, al is de remake van Sting (voor de film met dezelfde naam) nóg slechter.

avatar van lennon
3,5
Leuk, maar geen bijzonder album.. samen met het debuut mijn minst favoriete plaat, maar nog steeds niet slecht!

avatar van deric raven
4,5
Als er een band in geslaagd is om tijdens hun loopbaan alleen maar kwalitatief hoogstaande albums te maken, dan is het toch wel het onderschatte The Police
Al ik weet niet helemaal wat ik met hun albums aan moet.
Zo ook met mijn persoonlijke hoogtepunt Ghost In The Machine.
Spirits In The Material World en Invisible Sun klinken best heavy.
Om daar tussen in het luchtige Every Little Thing She Does Is Magic te plaatsen, is erg onlogisch.
Zo ook weer het vervolg met Hungry For You.
Er is dan ook geen touw aan vast te knopen.
Alsof ze niet meer weten hoe ze met de hoge creativiteit moeten om gaan.
Het is dus niet altijd prettig om zo’n goede muzikanten in een band te hebben.
Met ieder een eigen invalshoek.
Ik sta er niet van te kijken als dit de ondergang zou betekenen voor hun kortdurende bestaan.
Misschien hadden ze ooit een wat zwaarder concept album moeten maken.
Met een betere aansluiting tussen de nummers.
Wat Sting solo wel lukt, lukt hem met The Police niet.
Ze worden vooral herinnerd als band met hitgevoelige sterke singles.
Een band die wel met elke muziekstijl uit de voeten kan.
Had deze keer de lijn van Invisible Sun door gezet.
Paste perfect in het tijdsbeeld van het begin van de jaren 80.
Kurt Cobain pakte het jaren later beter op.
Hij maakte de waardige opvolger van Invisible Sun; namelijk Come As You Are.
Even hoogstaand, en zoveel raakvlakken in de sfeer , klankbord en zang.

4,0
De eerste 3 songs zijn van wereldklasse. De laatste twee tracks kleuren prachtig bij Spirits in the Material World en Invisble Sun. Maar de rest van Ghost In The Machine (lees: de meer uitbundige, zonnige nummers) kan me miner bekoren.

avatar van deric raven
4,5
Mee eens.
Secret Journey is hier ook een favoriet.
Op Synchronicity staat bijvoorbeeld ook King of Pain en Wrapped Around Your Finger.
Deze ademen ook die sfeer uit.

5,0
Een van mijn favoriete Police albums.
Hier hoor je duidelijk dat ze een ander weg zijn ingeslagen na Zenyatta en Regatta.
Hoewel ik in een documentaire had begrepen dat Andy en Stewart weinig hebben bijgedragen aan de liedjes en Sting het meest. Toch een geweldige plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:57 uur

geplaatst: vandaag om 02:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.