Dream Theater - Dream Theater (2013)

Een nieuwe van Dream Theater, ik ben weer erg benieuwd! Illumination Theory zal waarschijnlijk een lange afsluiter zijn omdat het uit vijf stukken bestaat. Hopelijk bevalt dit album mij beter dan A Dramatic Turn of Events.

Beter dan A Dramatic Turn of Events moet te doen zijn. Voor mij in ieder geval.

Echt, dat artwork wordt ook met het album lelijker. Wat een misbaksel

Tegen beter weten in toch maar weer hopen dat ik voor het eerst sinds Octavarium eens een voldoende uit kan delen aan een Dream Theater album.

Met zulke albumart wordt dit vast weer een klepper.

Zoals altijd heel erg benieuwd naar nieuw werk van deze band. Heb het vermoeden dat het een concept album wordt als ik de titel van de nummers zie. Het albumcover spreekt me niet aan overigens.

Ik vroeg me al af wanneer Dream Theater eens met een album zonder titel kwam. Ik verkneukel mij alvast weer voor de komende discussies: Aan wie ligt ditmaal dat het album klote is? Ligt dat weer aan LaBrie, die nieuwe of ligt het voor de verandering eens een keer aan aan de stille saboteur John Myung? Is het wel prog genoeg? Is het wel metal genoeg? Is het wel avontuurlijk genoeg? Kan Mangini een eigen stempel op het werk zetten? Is het wel eerlijk tegenover Portnoy? Genoeg stof weer. Laat maar komen dus!

Je hebt zeker gelijk. Mensen vinden altijd weer een reden om te zeiken over een album van Dream Theater. Maar ja, als een band nagenoeg altijd geweldige albums aflevert moeten de albums die nét niet zo geweldig zijn als de vorige het bekopen omdat mensen gewoon op de loer liggen fouten aan te wijzen.

Vind dat je op deze manier iedereen met een negatieve mening wel erg makkelijk wordt weggewuifd als een stel zeikers welke kostte wat het kost het nieuwe album af wil kraken.

De laatste jaren heeft de band op elk album toch wel een geweldig nummer staan (In The Presence Of Enemies, The Count Of Tuscany, Breaking All Illusions), wordt tijd dat ze dat niveau weer eens een heel album lang vol houden.

Oh, maar zo bedoel ik het niet. Ik dacht meer aan fruitsalades om aan te tonen wat prog is. Of ipads die onder het spelen onder de neus van MAngini gehouden zouden worden zodat hij kan kijken hoe de nummers ook alweer gingen. Of het hele album lijkt nergens op en dat komt door die nieuwe. Ik vond dat gewoon grappig. Bij Dream Theater worden zaken nogal eens overdreven. Vind ik.

Hier kijk ik als fan zo hard naar uit. A Dramatic Turn Of Events vond ik, in tegenstelling tot de algemene teneur op deze site (maar niet zo bij de fansites), het beste album sinds Six Degrees. Ik het zo het gevoel dat dit album nog veel beter wordt. Heel benieuwd!

Minpuntje: de cover. Al zijn ook daar de meningen verdeeld over.

Het was dan ook een reactie op The_CrY. En als er een band vraagt om zaken te overdrijven, is het deze wel waar de tempowisselingen, keytars en miljoenen noten per seconde je om de oren vliegen

@berrege ADTOE scoort hier met een 3,73 toch niet bepaalt slecht. Dat het album beter wordt gewaardeerd op een fansite is natuurlijk logisch, daar zijn het fansites voor.

John Petrucci verklapte alvast dat Mangini dit keer echt 'awesome' is.

Dat zegt me niets... het zou wat zijn als hij hem weg zou zetten als een prutser zo vlak voor het uitkomen van dit album.

Ik ben wel benieuwd wat er van de band is geworden. Ik ken zelf een handvol albums, maar als ik deze echt tof vind, zie ik me A Dramatic Turn of Events ook wel meepikken.

Ik haalde dat aan omdat ik het grappig vind, dat Petrucci het nodig vindt om juist dat even te benoemen. Verder verwacht ik geen drastische wijzigingen. In het memo heeft hij het over de diverse kanten van Dream Theater die samenkomen op het nieuwe album. In mijn bescheiden optiek is dat op elk Dream Theateralbum het geval.

Dan zal ik ook maar zo vriendelijk zijn om even te antwoorden. Het is niet dat ik negatieve meningen enzo wil wegwuiven, maar de kritiekpunten op DT albums zijn inderdaad vaak de patspraktijken die op elk album te vinden zijn. Komt op mij nogal over alsof je Dream Theater verwijt Dream Theater te zijn. Maar we zullen zien of dat dit keer ook het geval is.

De constante is de stijl waarin Dream Theater speelt, maar de nieuwere albums hebben een andere impact (lijkt me) doordat de verrassingsfactor eraf is - het is al gedaan. Uiteindelijk kan Dream Theater ook verwachten dat ze worden afgerekend op creativiteit.

Wil niet veel zeggen, maar als ik met mijn band een nummer zou schrijven en opnemen als Outcry, Ministry of Lost Souls of Count of Tuscany dan zou ik retetrots zijn. Bovendien klinken de latere albums van DT wel degelijk anders (muv Dramatic Turn) omdat het meer metal werd.

Ik ben ook niet verder gekomen dan Black Clouds & Silver Linings, welke ik genoeg eigenzinnig vind ten opzichte van de eerdere albums - inderdaad iets harder. Ik kan het echter ook best volgen dat mensen het als 'same old, same old' interpreteren. Ik dacht dat je dat kritiekpunt ook aanhaalde.

Deels wel ja. Maar aan de andere kant, Dream Theater heeft nooit stilgestaan. Elk album is anders, maar zeer herkenbaar DT. Het zijn weliswaar geen 180 graden koerswisselingen, maar steeds subtiele veranderingen binnen het geluid. Dus om even met jou mee te gaan kan ik het helemaal niet volgen dat mensen het 'same old, same old' interpreteren en al helemaal niet dat men ze afrekent op creativiteit.

Maar goed, wil nu niet zeggen dat niemand nog kritiek mag uiten op Dream Theater natuurlijk. Dit is enkel mijn verbazing over bepaalde delen van kritiek.

MusicMeter is soms zeer zwartwit, en zeker op vlak van prog. Soms lijkt het wel: of je hoort het graag, of je bestempelt het/moet het bestempelen als clichématige krachtpatserij.

Zo zijn er bepaalde genres (hiphop, ambient en minimal, new wave,...) waarbij men het bijna vreemd zou vinden moest een persoon ook graag prog horen. Terwijl het aan de andere kant ook vreemd wordt ervaren als een 'progger' naar acts als Pet Shop Boys, Jay-Z en andere zou luisteren (niet dat ik die vergelijk, het zijn gewoonweg de laatste twee platen dat ik heb opgelegd).

Dat gezegd zijnde, het volgende: sinds mijn smaak zich over zo goed als alle genres heeft uitgestreken, is mijn liefde voor Dream Theater inderdaad wel wat afgezwakt. En één zo'n kritiek die volgens The_CrY soms onterecht te snel wordt gemaakt, is volgens mij dan ook terecht: de kritiek op Labrie. Man, dat stemgeluid is soms zo dramatisch. Hij heeft ondertussen wat zanglessen gevolgd, waardoor 'ie al meer nootvast zingt. Maar die hoge uithalen blijven voor mij soms echt lachwekkend. Daarom dat ik Awake waarschijnlijk nog het meest kan appreciëren, nu ik niet meer zo'n gigantische fan ben als enkele jaren geleden. Daar zingt Labrie wat ruiger en minder hoog.

Aan de andere kant is er een kritiek waarvan ik zelf vind dat 'ie te pas en te onpas wordt gebruikt. Op de muziek zelf. Ik kan nog steeds genieten van wat spectaculair vuurwerk. En ja, meestal is dat niet ten goede van de intimiteit van een nummer. Noch is het een garantie op een goed nummer. Maar ik vind niet dat het getuigt van 'een echte muziekliefhebber' te zijn, wanneer je prog afschrijft op basis van 'emotieloos geneuzel'. Waarom zou je niet zowel lo-fi als progrock kunnen appreciëren, muziek is geen weg met slechts één rijstrook.

De laatste echt interessante release dat Dream Theater voor mij gemaakt heeft, is Train of Thought. En dan heb ik het puur op muzikaal vlak. De teksten, nooit echt deze band hun stokpaardje geweest, vind ik belabberd; maar de nummers hadden nog een smoel, een eigen karaktertje. Het was nog niet volledig verzopen in een artificieel kunstje dat altijd dezelfde song oplevert (als in: we hebben nodig een hardere riff, een heel bombastisch deel dat dan de brug maakt naar een rustig gezongen deel dat een tekstuele link legt met het begin).

Terwijl ik dat gevoel dus wel heb bij de recentere Dream Theater releases. Ik heb de albums als een vorm van plichtbewustzijn nog blijven luisteren, maar ik denk niet dat deze (na drie teleurstellende vorige) plots opnieuw iets extra zal hebben dat ervoor zorgt dat ik het stemgeluid van Labrie, de teksten, en het artificiële gevoel zal verwaarlozen.

LaBrie is een geschoolde zanger. Lang voordat hij bij de band in beeld kwam. Zijn aanstellerige manier van zingen is een rechtstreekse invloed van de hairmetal. Luister maar eens naar Winter Rose. Het projectje van Richard Chyckie (hier trouwens engineer of iets in die geest) waarop de man zong. Hairmetal. Daar komt hij vandaan en vele hipsterproggers en andere zichzelf serieus vindende figuren trekken die shit gewoon niet.

Dat is toch een van de grootste kritiekpunten voor mij van de laatste paar albums. De band maakt een progressive metal band verdomd voorspelbare nummers. Het aantal verrassende wendingen in een compositie is het vorige album toch wel gekrompen tot een minimum en juist dat is misschien wel het kenmerk van progressieve muziek wat het voor mij zo'n interessant en geweldig genre maakt. De inspiratie lijkt wel op, wat ook wel blijkt uit het feit dat sommige nummers qua structuur wel heel erg veel op oudere nummers lijken. Een On The Backs Of Angels is bijvoorbeeld gewoon een herschrijving van Pull Me Under.

Ander punt is natuurlijk het instrumentale geweld van de band. Natuurlijk lijkt het raar om na al die jaren dat Dream Theater actief is deze kenmerkende eigenschap opeens te bekritiseren, maar in mijn eigen is dit prima te doen. In principe heb ik niks tegen een flink technische passage, maar het moet wel interessant en vooral leuk zijn om naar te luisteren. Waar de band hier vroeger geweldig in was, zijn ze het wat mij betreft op dit gebied helemaal kwijt. Het instrumentale tussenstuk van het eerder genoemde Outcry is hier wel het perfecte voorbeeld van. Compleet willekeurige technische passages worden zonder enige lijn of beleid aan elkaar geregen. Het lijkt nergens heen te gaan en de uiteindelijke overgang naar het rustige zanggedeelte is vervolgens ook iets waar je vooral met zo'n staat van dienst toch niet mee aan moet durven komen.

Ik bedoel hoe ADTOE scoort in vergelijking met andere DT albums. Hier wordt bv ADTOE als minder gezien dan BC&SL, terwijl het op de fansites omgekeerd is.

Over Labrie: ik vind het een prima zanger, en een uitstekende stem voor Dream Theater, maar ik heb echt geen zin om er nog in discussie over te treden.

Het zou toch wat zijn als hij hem slecht zou vinden.

Ik ben wel benieuwd of ze zich hiermee kunnen revancheren, heb wel weer zin in een goed DT album.

En ach, waarom zou je van te voren al minpunten gaan zoeken op dit album (behalve Mangini

Een nieuwe cd van dream theater is altijd een verassing ik kijk ook hier weer enorm naar uit.Ik vind de artwork juist super mooi,volgens mij gaat deze de vorige weer overtreffen.

Ik hoop op 9 relatief korte nummers zonder veel knipoogjes naar eerdere releases, met een snoeihard industrieel geluid, donker en dreigend. Helemaal anders dan al het vorige. Zonder in te boeten aan het dynamische, vernuftige DT geluid. Dat zou ik geweldig vinden.

Eens kijken waar ze mee komen straks

Helaas, het is al bekend dat er een 20 minuten durend stuk op staat.

Een stuk wat?

Dream Theater schrijft natuurlijk geen nummertjes maar stukken. Fans zullen de aria's uit de opera's van Verdi en Wagner zelfs als nummertjes wegzetten.

Maar een Aria is een soort 'liedje'.
En DT schrijft over het algemeen gewoon liedjes hoor, er zijn uiteindelijk helemaal niet zoveel epics in hun euvre dat 'stukken' genoemd kunnen worden. Couplet, refrein, bridge, solo, solo, solo, refrein is gewoon een liedje. Jet laatste stuk dat ze geschreven hebben is voor mij Octavarium.