Dream Theater - Dream Theater (2013)

Ik ben zelf Dream Theater fan van het eerste uur maar er is bijna geen 1 band in de wereld waar de meningen zo uiteen lopen als bij Dream Theater. You love them or you hate them.

Bij elk nieuwe album is het of heel goed of compleet bagger.
Ik lees weinig genuanceerde reviews.

Laat ik voorop stellen dat geen 1 band elke keer een super album kan opnemen, maar Dream Theater maakt albums die toch van een hoge kwaliteit zijn.

Alle albums die ze maken zijn toch minimaal 3,5 ster waard.

Ook dit nieuwe album is van een hoog niveau, en er zijn maar zat azijnzeikers die het weer niks vinden, of dat ze mike portnoy missen, wat een gezeur vind ik dat.

Mike Mangini is een goede vervanger.

Nu het album.
Ik heb het nu 4 keer beluisterd en het valt op dat de keyboards minder prominent aanwezig zijn, dat de nummers niet lang worden uitgesponnen, op de epic na (maar daarom heet het ook een Epic).

Het album vind ik divers, van een epic, tot een instrumentaal nummer, power ballads en moderne rock. Dus voor elk wat wils.

Ik hou daar wel van, want anders wordt het album zo eenzijdig.
Deze trend hadden ze bij het vorige album al een beetje ingezet en het lijkt erop dat ze afstand gaan nemen van de lange nummers.

De mooiste nummers op dit album vind ik Enigma Machine, Surrender to Reason en natuurlijk Illumination Theory.

Ik luister nog een paar keer en dan geef ik mijn sterren

Na het beluisteren van deze nieuwe plaat van Dream Theater ben ik van mening dat de swoom er wel beetje af is. Deze plaat brengt eigenlijk niets nieuws. Het vorige album met nieuwe drummer Mike Mangini was verrassend goed.

Twaalfde album alweer, met de band goed in vorm. Alle bekende elementen komen langs, wat dat betreft biedt de plaat weinig verrassingen, maar het songmateriaal zit meer dan degelijk in elkaar en productioneel klinkt alles geweldig. Qua sfeer en teksten is alles ditmaal iets luchtiger dan de meeste voorgaande albums. Bepaalde songs zijn ook wat meer toegankelijk, vooral door de goed in het gehoor liggende zanglijnen en bepaalde poppy refrereintjes. Al met al een zeer verzorgd, lekker album, met als enige klacht dat de band wellicht iets te doordacht klinkt en teveel op safe speelt. Een instrumentaal nummer hier (Enigma Machine), een epische afsluiter daar (Illumination).

Ik denk dat ik Dream Theater moe ben of wordt.

het is weer een stap voorwaarts na ADTOE maar echt blij wordt ik hier ook niet van. Enigma Machine is toch wel de favoriet, de rest is allemaal noch interessant noch vervelend.
De intro is best te doen alleen is het jammer dat het bij een intro blijft en er verder niks mee gedaan wordt.

Illumination Theory is een nummer wat bestaat uit vier verschillende delen, een intro, een middenstuk, een outro en een toegift. Waar er normaliter samenhang tussen al deze onderdelen te vinden is (vaak is de overgang niet zo duidelijk te horen) is het hier allemaal maar wat losjes met elkaar verbonden. En helemaal de laatste drie minuten staan compleet los. Het 'klassieke' middenstuk is best fijn om te horen maar waarom dit verwerkt zit in het nummer is me een raadsel.

Dan komt toch Mangini nog eventjes aan bod, maar dan wel in de positieve zin. Ik moet zeggen dat hij zeker op zijn plek is, ookal zal Portnoy mijn persoonlijk favoriet blijven, Mangini doet zeker niet voor hem onder. Het is te hopen dat in de komende albums hij meer en meer inspraak zal krijgen om ook zijn stempel erop te kunnen drukken.

Tja LaBrie is en blijft een apart geval, een DT zonder hem kan ik me niet voorstellen maar bij vlagen weet hij met zijn zang toch wat irritatie op te wekken. Ook de solo´s van Rudess vervelen steeds meer trouwens.

Uiteindelijk staat er een album wat het nieuwe Dream Theater moet laten zien. Maar uiteindelijk klinkt het allemaal weer zoals we zo vaak van ze hebben gehoord. Dat betekend echter niet dat het slecht is maar vernieuwend is het zeker niet. Moet dat dan? nee tuurlijk niet maar enige progressie (het is niet voor niks Progressive Rock/metal) zou best fijn zijn.

Dankzij dit album ben ik het oudere werk ook weer gaan luisteren en dan blijkt toch wel dat ze over de hele linie hun kracht wat verliezen. Ook blijkt dat de liefde die ik had voor DT (het is toch de band die me echt in het genre bracht) er niet meer is, en misschien is het daarom wel dat ik er een beetje tegenop zie om ze volgend jaar live te gaan zien.
Al met al kom ik hier niet verder dan 2.5*

Ik luister hem nog eens, net zoals ik dat met alle 2013 releases die ik kocht aan het doen ben...
Toen ik hem net in huis had, was ik zwaar ontgoocheld en nog steeds vind ik het geen hoogvlieger... Mijn top 10 haalt ie zeker niét...

Maar vind het toch al beter dan 'slecht', maar het raakt me niet... noch is er een aha- of wow-erlebnis, maar dat is van 'Octavarium' geleden moet ik bekennen...

Vele malen gedraaid. . . ik kan hem nog steeds niet echt goed vinden (want er staan weinig echte hoogtepunten op), maar ook niet echt slecht (want er staat niets op dat me stoort of irriteert of tegenstaat, hoewel ik bij het vocale slot van het laatste nummer soms wel even op de tanden moet bijten). Een acceptabele pas op de plaats?

Naar redenen om een album af te kraken zoek ik altijd; hoe minder ik er vind hoe beter. Naar redenen om een album te prijzen zoek ik ook altijd. Hoe meer hoe beter. Ik begin voorzichtigjes met het eerste. De instrumentele opener is niet slecht, maar wel enorm doorsnee. Maar pats - The Enemy Inside heeft een klasbak van een riff. LaBrie zingt niet fenomenaal (heeft hij maar zelden gedaan; hij is bepaald geen Gillan in zijn beste jaren of Dio) maar is toch een stuk beter dan matig. The Looking Glass volgt hetzelfde patroon en is nauwelijks minder. Maar oh oh - daarna krijgen we zes minuten instrumentale masturbatie. En kunnen ze niet iemand anders hun ballads laten arrangeren? Leo Cohen of zo? Houdt ze minimaal, dan zijn ze best mooi. Al die toegevoegde frutsels zitten alleen maar in de weg; hoor ook de slotminuten van de epic. Toegegeven, noch The Bigger Picture, noch Along for the Ride trekt mijn tenen zo krom als Beneath the Surface, maar dat is ook nauwelijks mogelijk. Behind the Veil rockt weer lekker weg; dat doen ze tegenwoordig blijkbaar het beste. Net als Edwynn waardeer ik deze schijf het beste als ze gewoon naar degelijkheid streven, zoals Petrucci tijdens zijn eerste solo op Surrender to Reason. Later moet hij weer irritant ingewikkeld doen.
Dan komt de langert. Kijk, mijn favoriete compilatie-CD van DT bevat slechts drie liedjes: Change of Seasons, Octavarium en In the Presence of Enemies (Deel 1 en 2 heb ik achter elkaar geplakt, kan ik iedereen aanbevelen). Prompt bevat het het beste instrumentale geval van het album. Het vervolg is ook zeer genietbaar, totdat Rudess probeert om schoonheid te creëren en er slechts in slaagt het glazuur van mijn tanden te laten springen, zo zoet. En heel voorspelbaar doen ze daarna alsof ze gevaarlijk en ruig zijn, de watjes. Dat brengt de waardering wel omlaag, ja. Krijgen we nog wat jatwerk van ELP, maar dan inferieur.
OK. Zelfs het beste is minder dan Breaking all Illusions, maar niets is zo beroerd (zelfs die mierzoete Rudess solo niet) als Beneath the Surface. Belangrijker nog: het album is minder wisselvallig. Omdat Illumination Theory na een prima begin zo afzakt is het maar een krappe 3 sterren. Hak de laatste 15 minuten eraf en het worden er gemakkelijk 3,5. Toch is dit album een duidelijke verbetering.