Dream Theater - Dream Theater (2013)

Ik luister hem nog eens, net zoals ik dat met alle 2013 releases die ik kocht aan het doen ben...
Toen ik hem net in huis had, was ik zwaar ontgoocheld en nog steeds vind ik het geen hoogvlieger... Mijn top 10 haalt ie zeker niét...

Maar vind het toch al beter dan 'slecht', maar het raakt me niet... noch is er een aha- of wow-erlebnis, maar dat is van 'Octavarium' geleden moet ik bekennen...

Geen waardering c-moon?

Ik was behoorlijk kritisch, maar kom daar nu wel wat op terug. De plaat draait regelmatig zijn rondjes. Ik ben fan van de jaren 80 Rush en deze plaat klinkt als dusdanig, met een prima Labrie. Zwakken broeder kan ik zo ook niet ontdekken. Nee, de plaar groeit behoorlijk bij mij. Benieuwd hoe ik het over pakweg 5 jaar zal plaatsen.

Ik ben ook een fan van jaren 80 Rush, maar dat hoor ik aan dit album niet af. Klinkt mij eerder als jaren 90 Metallica, en dat boeit mij weinig. Zal toch nog eens luisteren of ik er Rush in hoor.

Er zijn invloeden van Rush hoorbaar, maar ook van andere bands en wellicht nog veel meer dan je Rush zult horen. De invloeden zijn m.i. niet meer dan een seconde of wat aanwezig. Eerder een knipoog.

Ben het zeker met leptop eens dat je Rush invloeden hoort, vooral in het nummer Surrender to reason. Ik heb onderstaande zin uit mijn review gekopieeerd (6 oktober j.l.)

"Surrender to Reason is een mooie Rush song dat vervolgens transformeert in Dream Theater nummer"

Naar een paar keer luisteren ben ik nog niet overtuigd van de kwaliteit van dit album. Het pakt me nog niet.

Vele malen gedraaid. . . ik kan hem nog steeds niet echt goed vinden (want er staan weinig echte hoogtepunten op), maar ook niet echt slecht (want er staat niets op dat me stoort of irriteert of tegenstaat, hoewel ik bij het vocale slot van het laatste nummer soms wel even op de tanden moet bijten). Een acceptabele pas op de plaats?

Jaren 90 metallica? Serieus? Ken je Metallica niet of heb je dit album niet echt geluisterd? Ieder mag zijn mening hebben, begrijp me niet verkeerd hoor, maar ik begin flink moe te worden van mensen die DT vergelijken met Metallica... die jongens van metallica zouden willen dat ze zulke composities konden bedenken als deze mannen van DT. De muziek van Metallica is juist in de jaren 90 meer en meer recht-toe-recht-aan geworden, terwijl deze plaat van DT juist alles behalve dat is. Daarnaast is dit de meest rock (ipv metal) georieenteerde plaat die DT ooit heeft gemaakt (samen met Scenes misschien). Metallica maakt een soort van simpele nu-metal-achtige bende tegenwoordig... dus ik begrijp dit soort vergelijkingen totaal niet.

Dat dus.

Ik vind Falling into Infinity toch echt meer Rock dan deze. The Enemy Inside is een regelrechte greep in metal.

Ik luister nu Illumination Theory, hoor veel mensen zeggen dat het t beste is wat DT in lange tijd heeft gemaakt maar ik hoor 'dat' er niet in terug..
De strijkersectie in het midden klinkt helemaal niet mooi, naast dat het arrangement een wel heel voorspelbare route inslaat (overduidelijk naar de grondtoon toewerken dat je het van mijlenver al ziet aankomen en dan ook nog met een sus4 die oplost in majeur, ugh das nog een erger cliche dan de powerchord in metal) is het ook niet mooi gespeeld door het ensemble. De crescendos en aanzwellingen (wat goede strijkerensembles zo mooi kunnen) is hier zo subtielloos gedaan, het klinkt gehaast omdat waarschijnlijk de clicktrack zat te duwen. En het is geproduceerd als een pop/rock lied terwijl het juist een klassieke sfeer hoort te brengen. Nee met de keuze om een strijkensemble te gebruiken slaan ze de plank naar mijn mening volledig mis.

Het stuk erna klinkt LaBrie dan weer zo geforceerd, dat komt nog pijnlijker terug in de climax van het lied waar hij met de gitaar meezingt, dat kan ie gewoon niet meer (jammer want dat maakte Live at the Marquee bijvoorbeeld dan weer heel memorabel).
Ik vond The Count of Tuscany beter gelukt dan The Illumination Theory.
Maar bij alle nieuwere Epics van DT voelt het allemaal zo in hokjes, eerst het nummer zelf, dan instrumentaal geweld, dan een ambience rust stuk, een rustige opbouw en een dramatisch einde.
Bij A Change of Seasons heb ik dat gevoel totaal niet, dat zijn ook allemaal stukjes maar die vloeien in elkaar over, nou is dat dan ook de beste compositie die ze hebben maar dat bevestigd alleen maar wat ik bedoel met het verschil tussen oud DT en nieuw DT.

Wat ik jammer vind aan dit album is het lelijke geluid van de snare, althans, dat is mijn mening. Klinkt voor mij meer als een hooggestemde tom, waardoor het mij op sommige momenten wat kan irriteren. Op de vinylversie klinkt het iets beter, maar het is ook niet alles. Zoals hierboven reeds door king_pin werd vermeld, vind ik de klank van het strijkersensemble ook niet zo mooi klinken. Het klinkt 'te vlak' en het 'ademt' niet genoeg naar mijn mening. Dat het arrangement een voorspelbare route zou inslaan heb ik minder problemen mee.

Verder vind ik dit wel een goed album, zeker het einde van The Bigger Picture en de uithalen van LaBrie in Illumination Theory vind ik heel sterk, maar er zijn genoeg mooie momenten in te ontdekken. Ik vind deze denk ik net iets beter dan A Dramatic Turn of Events, maar beide platen vind ik nog net iets onder het niveau staan van wat ze hiervoor gemaakt hebben. Toch ben ik weer benieuwd naar wat de heren op hun volgend album in petto zullen hebben.

Ik ook! De laatste jaren is de routine redelijk vastgepind (januari: schrijven en opnemen, juni: press release, september: albumrelease, dan een goed jaar touren en geleidelijk aan weer beginnen schrijven en in januari weer opnemen...), dus ik kan Mike Portnoy wel begrijpen als hij even uitgekeken was op de DT_machine, en ik vind het bijgevolg bijna 'vreemd' dat we er nog niets over vernomen hebben! Iemand enige insider-info?

Hun site vermeldt alleen maar dat ze momenteel door Wit-Rusland, Polen en Tsjechië touren, niets over nieuwe muziek of releases. Volgens blabbermouth.net echter zou LaBrie hebben gezegd dat ze al in februari aan een nieuw album zouden zijn gaan werken. "A tentative fall release via Roadrunner is expected." Wordt vervolgd...

Zondag 12 juli 21.00 - 22.00 op Bospop.

Hier geen uitgesproken fan van Dream Theater en ik vind deze net zo goed/slecht als de rest. Zoals altijd aardige ideeën afgewisseld met tamelijk trage en nietszeggende passages. Duurt zoals altijd net weer een paar nummers te lang.

Net zo goed/slecht als de rest van hun oeuvre dus.

Wellicht verklaart dit het:

Ja inderdaad en wat was het tenenkrommend slecht. Na drie kwartier gauw naar Anathema.

Helaas was ik niet op Bospop, jammer dat het slecht was. Ik heb DT vaak gezien op festivals en in (kleine) zalen. Ik vind dat ze op festivals niet goed uit de verf komen, uitzondering was wel Bospop in 2000. Dat ligt wellicht aan de complexe muziek, denk ik.

Ik heb ze een keer of tien gezien, vanaf de eerste keer in '93. Deze keer was heel teleurstellend. Het lijkt wel of de ziel eruit is. Misschien toch Portnoy ?? En Labrie dat blijft live een probleemkindje vind ik.

Die eerste keer in 93, was dat al met Sherinian in Utrecht? Of was dat in 1995? Dat was mijn eerste DT concert. Beste concert ooit was een fanclub optreden in Nighttown Roterdam.in 1998 (?) 3 uur DT met covers en eigenwerk, geweldig. Wel snikheet met 30-35 graden in de zaal....
Tja, geen idee of het met het vertrek van Portnoy te maken heeft, ik zag ze vorig jaar nog in 013 en dat was een geweldig optreden. Maar de optredens op Arrow Classic Rock een aantal jaren geleden en Sonisphere 2011 (in Amnéville) vielen wat tegen.

Ik ben ook naar Anathema gegaan in de tent. Ik stond redelijk vooraan en het geluid was slecht. La Brie is amper te horen, de bas overheerst. Tegenvallertje dus.

Dus je kon eindelijk John Myung eens horen?

De eerste keer was nog met Kevin Moore in het Vredenburg. 10-4-1993

Eigenlijk niet, alleen een basdreun die dwars door je heen ging. Zoals gezegd, niet hun beste optreden. Ook vond ik de setlist wat vreemd. Snel en hard kan alleen als je zanger bij stem is.

Helemaal mee eens. Matig concert, vooral door setlist en zwakke stem LaBrie. Daarnaast snoeihard (was een aantal jaar geleden ook zo op Bospop). Instrumentaal wel weer op orde.
Al met al was het wel wat ongeïnspireerd.

Anathema was veel beter en Steven Wilson was magistraal.

Helemaal mee eens.

Het moet de heren van Dream Theater toch zijn opgevallen dat het veld leeg liep voordat ze klaar waren.

Misschien speelde mee dat de ze niet de afsluiting mochten doen?

James LaBrie liet zich inderdaad wel ontvallen dat ze 'maar' 60 minuten hadden en dat ze daarom snel verder gingen. Ik vond het verder een prima concert (afgezien van de stem van LaBrie en het enorm luide geluid), kan ook komen doordat het de eerst keer was dat ik ze live zag.
On topic: het nummer dat ze speelden van dit album (Behind the Veil geloof ik) deed me bijzonder weinig, net als de rest van het album. Doe mij maar Portnoy-Dream Theater.

Tja, wat ik al zeii, de combinatie festival en Dream Theater is geen gelukkige combinatie.
glenn53, dan heb ik mijn eerste DT optreden in 1995 gezien met Derek Sherinian.