Dream Theater - Dream Theater (2013)

Het lijkt wel Inception. Dream Theater heeft het over een album van Dream Theater genaamd Dream Theater.

Hopelijk is het album nog beter dan de film.

Het wordt vooral uitkijken naar het epische "Illumination Theory" dat meer dan 22 minuten duurt.

Track #2 is al jaren de obligate single van het album. Als in: niet te lang en met een conventionele couplet-refrein-structuur zodat Roadrunner e.e.a. kan gebruiken voor promotiedoeleinden. Dat hoor je ook terug in The Enemy Inside, maar het valt me relatief allemaal nog mee.

De geluidsproductie ben ik nog niet van onder de indruk, en traditiegetrouw zijn Rudess en met name LaBrie weer de zwakke broeders. Gelukkig zitten er nog genoeg pure gitaar & drum-stukjes in het nummer. Daar doe je het toch voor.

Qua inspiratie is DT al jaren morsdood, maar ik blijf ernaar luisteren. Het vorige album was een stap in de goede richting. Ook weinig origineel, maar kwalitatief gewoon weer eens wat beter, vooral het album als geheel. De enige echte baggersong vond ik Build Me Up, Break Me Down (jawel, track #2), en daarmee vergeleken stemt The Enemy Inside hoopvol.

Ik zie echt niet in waarom Labrie (zingt uitstekend) en Rudess (ik kijk al uit naar zen schitterende solo's) hier de zwakke broertjes zouden zijn hoor. Voor mij geldt dat alleszins niet, maar smaken kunnen verschillen.

Ben er wel mee eens dat het vorige album een stap in de goede richting was, en dat Build Me Up, Break Me Down het zwakste nummer was. Ook The Enemy Inside vind ik geen sterk nummer, maar alleszins wel beter.

The Enemy Inside: ontegenzeggelijk Dream theater. gewoon goed dus, maar anderzijds hoop ik toch eens op nieuwe ontwikkelingen in die band. Zoiets als leptop al schreef op 24 juli j.l. een wat meer dreigende, donkere sfeer. Maar goed, nog een aantal weken en dan de cd maar eens beluisteren. Ik ben erg benieuwd.
tja, en die hoes.... die is niet mooi.

Smaken verschillen, ja. Als het niet duidelijk was dat ik mijn mening en geen feiten gaf, mijn excuses.

Persoonlijk vind ik LaBrie's stemgeluid in combinatie met DT's teksten vrij snel pathetisch klinken, als in: vals Amerikaans-sentimenteel. Vooral tijdens de rustige passages. Voor het heavy werk mist LaBrie dan weer het ruige in zijn stem. Vroeger kon hij dat nog wel. Bijna alles wat ik van deze man live gehoord hebt, daarnaast, klinkt werkelijk waar abominabel, maar dat zal me verder een worst wezen.

Wat betreft Rudess, ik heb het nooit zo op z'n R2D2-solo's. Al het andere doet-ie prima, maar hij kan beter stoppen met soleren naar mijn mening. Ook klinkt zijn geluid tijdens de solo's vaak belegen. 't Is nou niet echt een heel mode-gevoelig figuur, die Rudess.

En tja, de inspiratie is inmiddels zo kurkdroog dat ze niet eens meer een titel voor een album kunnen bedenken. Ook de hoes neigt naar lui-minimalistisch.

Maar he... Mocht ik een andere indruk wekken, ik ben gewoon een grote fan van DT... Alleen soms wel op een guilty pleasure-achtige manier. Technisch-muzikaal zijn ze fantantisch, maar stilistisch/artistiek een stelletje onbenullen...

... naar mijn mening.

Dus omdat LaBrie matig zingt en Rudess niet kan soleren, zijn ze stilistisch/artistiek een stelletje onbenullen? Of staat dat los van elkaar?

@ smash016: truer words have never been spoken.

Luister dan maar eens naar Score, zingt hij fantastisch op Ik heb ze ook al drie keer live gezien, en telkens was hij geweldig.

Inderdaad, op Score zingt ie de sterren van de hemel. En zanger zijn van Dream Theater valt ook niet mee. De muziek is zo complex en extreem, alleen al de vele tempowisselingen.
Nee hoor petje af voor La Brie. Het schijnt wel een moeilijk mens te zijn, maar die zijn er veel meer in de metal/hardrock wereld

Verdedig hem wat je wilt, na Awake is hij een matige zanger geworden die elke show boven zn kunnen moet presteren. Op Score heeft ie ook een nasaal geforceerd geluid als ie zn hoge tonen probeert te halen, das bij hem gewoon niet mooi.

Verdedigen? Nou nee, dat doe ik niet... Tuurlijk heeft ie wel eens moeilijke momenten, zeker na al die jaren en/of na een lange tour. Maar dat geld voor (bijna) elke metal/hardrock zanger. Nogmaals, DT is een band waar de zanger zowieso op de toppen van zijn kunnen moet presteren. En dat doet hij behoorlijk. Maar ok, niet iedereen is weg van hem (of dream theater)....en dat wil ik best wel toegeven.

Dream Theater is inderdaad niet alleen moeilijk om te spelen, maar ook verschrikkelijk moeilijk om te zingen. Learning to Live is bijvoorbeeld aartsmoeilijk. Ik zie heel weinig zangers in staat om dit te zingen.

Dat hij mindere momenten heeft (gehad) geef ik wel best toe. De zang op Once in a Livetime is bijvoorbeeld heel zwak. Maar hij heeft er ook heel goeie, dat heeft hij al meermaals bewezen. Vergeet ook niet dat zijn stembanden jarenlang beschadigd zijn geweest door een voedselvergiftiging. Een zanger is ook niet zoals een muzikant: een mindere dag hoor je gewoon, dat is bij gitaristen ofzo niet het geval. Maar goed, het kan best zijn dat het stemgeluid van Labrie je niet aanstaat. Dat is een kwestie van smaak.

Nu terug over het album

Ik was vroeger een gigantische DT fan en kon door alle onvolmaaktheden heen luisteren, ook Once in a Livetime vond ik te gek en de valse zang momenten stoorde ik me gewoon niet aan.

Ik vind Live at the Marquee het leukste DT live album juist vooral door LaBrie, daar is hij in topvorm, maar als ex-DT fan hoor ik nu juist heel goed wat ik vroeger niet wilde horen en dat is dat LaBrie nog wel wil zingen als vroeger maar het niet meer kan. Als DT fan luister je daar doorheen, deed ik eerst ook, maar als gewone luisteraar valt het te veel op om er nog ongestoord naar te kunnen luisteren.

Een of andere zanger van een talentenshow of reken je ook af op z'n performance zonder het hele levensverhaal te weten dat ie last van z'n stem heeft gehad enzo. Je bent zo goed als je laatste show.

Als dat zo is dan is ie nog steeds geweldig, want in de IJsselhallen in 2012 zong hij de sterren van de hemel!

Daar zijn de meningen toch aardig over verdeeld.
Me zwager (=FAN) vond het toen nogal slecht klinken, terwijl zijn neefje (=jonge fan) het helemaal geweldig vond.
Ikzelf was er gelukkig niet bij overigens, dus ik zal er niet over oordelen.
maar ik kan wel zeggen dat ik hem niet echt een top zanger vind.

Het ligt er ook maar net aan waar je staat in de zaal. Daar zit soms een flink verschil tussen.

Los.

Met "stilistische/artistieke onbenullen" bedoel ik dingen als: zwakke teksten, lelijke albumhoezen, geveinsd sentiment, gebrek aan zelfvernieuwing. Hun algehele artistieke imago. Dit is er de laatste jaren niet beter op geworden. Six Degrees was het laatste écht geïnspireerde werk, naar mijn mening. Het laatste album was wel weer een stap in de goede richting.

Wat betreft LaBrie: vroeger was hij echt goed, maar hij is het kwijtgeraakt ergens. Dat zal ongetwijfeld met die voedselvergiftiging te maken hebben. Ik beschuldig hem ook nergens van, ik constateer gewoon. Waar ik me ook aan stoor, is dat hij inderdaad vaak geforceerd hoog zingt, dan klinkt het al snel als onverstaanbaar geblèr, zelfs al is het zuiver. Met ieder album gaat hij lager zingen, bovendien, waarschijnlijk omdat hij zelf ook ontevreden is over zijn live performance.

Wat een onzinnig geneuzel over James Labrie en Rudess allemaal en dat na het horen van een nummer en van een cd die pas 24 september uitkomt. Wat een zinloze discussies allemaal! Ik wacht gewoon tot 24 september en dan duurt het ook nog wel even voordat ik de muziek helemaal heb kunnen doorgronden.

Nee, jouw mening trekt volle zalen.

Ik vind het geen onzinnig geneuzel ofschoon ik er weinig in herken. Dream Theater straalde en straalt voor mij intellect uit. Uitstekend voor een progressive-band. De hoes van Black Clouds & Silver Linings vind ik ook briljant en de teksten komen mij ook zeer interessant over, hoewel het wellicht meevalt als ik me erin verdiep. 'Enigma Machine' - dat klinkt gelijk al boeiend vind ik.

LaBrie vind ik prima op studio. Best veel bereik en emotie, alleen heb ik weleens moeite met zijn 'nichterige' geluid bij zachtere stukken. In het algemeen oké voor de muziek, op studio welteverstaan. Ik stoor me niet aan hem ofzo.

Dat intellectuele imago hebben ze, tot zover ze dat nog hadden, wat mij betreft de laatste paar albums toch wel uit het raam gegooid met onder andere wat infantiele teksten hier en daar. Ik stoor me daar meestal niet zo aan (wie luistert er nu ook naar deze band voor de teksten?), maar intellectueel komen ze op mij in ieder geval niet meer over.

Wie luister er naar deze band voor de teksten? Inderdaad. Toch vind ik imago niet helemaal weg te denken bij welke artiest dan ook. Nog altijd heb ik daar een goed gevoel bij als het op Dream Theater aankomt.

Album van de maand in de Aardschok onder de naam 'Impermanent Resonance'. Wat een blunder!!! Die LaBrie lacht zich kapot.

Viel me inderdaad ook al op. Zeker bij een album van de maand. is dit een aardige blunder.

Wat is hier zo grappig aan? Het soloalbum van LaBrie is album van de maand. Is dat een blunder? Zo'n slecht album dan?

Nee, de titel van LaBrie's album staat bij die van Dream Theater. Gewoon een tik- of zetfout. In het katern ernaast en ook in het interview staat het wel gewoon goed.

Ach, zolang het geen titel is van een album waar Mike Portnoy aan meewerkte...

Wel leuk dat Dream Theater en Fates Warning gelijktijdig met een nieuw album komen. Maar naar die laatste kijk ik toch heel wat meer uit.