Dream Theater - Dream Theater (2013)

Het wordt blijkbaar niet wat ik eigenlijk hoop, maar misschien weer een hoop van op zich goede stukjes muziek aan elkaar geplakt tot een op zich minder goed stuk muziek, of althans een muziekstuk van het type dat we ondertussen wel kennen. En inderdaad, deze zin leest zo als de muziek van DT soms klinkt

Maar vooruit; een oordeel vel ik pas echt als de cd uit is.

Ik gok dat het een als Dream Theater klinkt. Met shredsolo's en keyboardsolo's en allemaal van dat soort dingen waarmee de andere albums ook bomvol staan. Een obligate ballade zal vast ook niet ontbreken.

Jouw gok staat momenteel 1:1 bij de bookmakers....

@ Leptop

Zo, jij durft wel zeg

Ja, ik ben een echte gokker. Dre Hazes zong ooit een liedje over mij.

Afgezien van een obligate ballade is dat juist waar Dream Theater voor staat. Hou je van Dream Theater? Dan hou je ook van die snelle solo's.

Dat kun je verwachten, maar de vraag is of de solo's goed getimed zijn en passen binnen de song.

Kortom, de vraag is of het album goede nummers bevat. Zullen we rond 24 september daarop terugkomen?

Van mij mag je, maar ik dacht dat we een theoretische discussie hebben.

Een theoretische discussie? Je zegt enkel dat solo's goed in een nummer moeten passen. Wil je anders zeggen dat Dream Theater dat vaak niet doet? Als een solo niet goed past in een nummer, gaat dat vaak ten koste van het nummer, waardoor het er dus om gaat of het nummer goed is of niet. En dat weten we pas als het album uit is.

Dit komt misschien erg flauw over als ik het zo bot breng, maar het enige wat ik hier lees zijn speculaties die erop neerkomen dat men hoopt dat het stiekem geen Dream Theater album wordt. Men mag hopen wat ie wil natuurlijk, maar luistert men dan niet naar de verkeerde band? Ik snap dat hoge bomen in het proglandschap veel wind vangen, maar laat een tak die nog niet eens gegroeid is eerst zijn bladeren tonen voordat we ze eraf blazen.

Daar was ik in ieder geval niet mee bezig. Ik heb ook niet het idee dat men op zichzelf iets mis vindt met vele solo's etc. Anders laten ze eerst Petrucci wel een half uur pingelen gevolgd door Rudess (en een obligate ballade tussendoor met een kreunende LaBrie) en ze hebben weer een album klaar.
Ik merk alleen dat Edwynn een vuurtje opstookt doordat hij beweert te verwachten dat mensen naar redenen zoeken om het album te gaan afkraken. Ik kan me ook herinneren dat A Dramatic Turn of Events ook bepaalde kritiekpunten krijgt waar hier op wordt gezinspeeld. Dat klonk mij in het algemeen echter meer als dat de songs ongeïnspireerd klinken en de solo's emotieloos.

Wat ik zeg gaat over muziektheorie, hoewel wat lapidair gebracht. Ik heb het namelijk niet alleen over Dream Theater.

Ach, ik denk het niet. Sterker nog, als het weer hetzelfde soort van muziek wordt, luister ik inderdaad misschien wel niet. Kijk, met zulke goede muzikanten, sorry; briljante muzikanten
(!) hoop ik nu eenmaal op een twist van hun stijl. Ik ben namelijk helemaal niet bang dat we dan niet meer naar DT luisteren, integendeel. Ik hou wel van een zichzelf vernieuwende band. Maar wellicht ben ik wat progressiever dan dat het genre doet vermoeden.

Nogmaals, mijn oordeel vel ik echt pas in september. Maar hopen doet leven!

Vandaag wordt The Enemy Inside vrijgegeven. Ik heb op A Dramatic Turn Of Events na (die luister ik vandaag) alle albums weer beluisterd. Ik zou erg blij zijn als de band een wat duistere richting in gaat.

Ben het ook wel deels met je eens hoor. Het moet gewoon fris blijven. Maar over de jaren heen heeft DT naar mijn mening op zich aardig wat verschillende gezichten gehad en ook de laatste albums staan ze niet stil (m.u.v. ADTOE), maar echt extreme vernieuwingen zoals stijl omgooien zie ik ze inderdaad niet zo snel doen. Het blijven toch érg technische muzikanten die dat ook graag laten merken (waar ik persoonlijk niks op tegen heb zolang ze vette muziek maken).

Hij staat erop:

The Enemy Inside

Vanavond maar eens beluisteren.

Zo, en die is best heavy. Potverdikke, wat een massaslachting in de opening. Ook veel ruimte voor melodie. Uiteraard. Goede zanglijn ook.

Kijk, dat heeft wel wat weg van "mijn hoop". Relatief kort nummer. Strak, hard, enigszins donker, industrieel karakter, sfeertje....hmmmm....wie weet.

Net als ik dit schrijf begint Rudess op 4.50 minuten te riedelen. Da's jammer. Meteen daarna een goede solo van Petrucci.

Al met al: dikke voldoende. Geeft de burger moed.

Pfoe! The Enemy Inside. Niet slecht. Zeker niet slecht! Meteen heel erg benieuwd naar de rest van het album.

Ik zal er een ding over zeggen: na twee keer luisteren vind ik het drie keer niks..

Vind je het na vier keer luisteren dan zes keer niks?

Mij viel het mee tot LaBrie begon te zingen. Dat mist vergeleken met de muziek wat pit.

Zo, verrassend goed. Petrucci gooit er gelijk een lekker zware riff à la Train Of Thought in en het overdreven technische ligt op de achtergrond.

Klinkt toch zowaar best lekker. Niet heel veel te lang met zowaar weer wat ruimte voor melodie in de instrumentale break. Ook LaBrie vind ik toch best goed klinken. Alleen zonde van dat geluid wat Ruddess produceert bij zijn solo, toch altijd weer om te huilen.

Voor mij als liefhebber van ADTOF hoeft het niet per se anders, maar wie dat wèl wil hoort hier wel héél weinig nieuws. Als ik alleen op kwaliteit let hoor ik hier een nummer dat degelijk is maar noch qua melodie noch qua arrangement noch qua solo's spectaculair, een beetje dertien-in-een-Dream-Theater-dozijn. En zou Rudess nou niet eens een ander geluidje kunnen proberen? Kortom, hm.

Voordat jullie denken "komt hij weer, de eeuwige DT-advocaat", zal ik maar eens toevoegen dat ik het best een aardig nummertje vond, maar dat ik niet meteen warm loop voor dit album.



Een gitarist met een signature-geluid vraag je toch ook niet zijn sound te veranderen? Nummer is verder niet heel speciaal nee, dus ik begrijp je reactie verder wel.

Je hebt natuurlijk helemaal gelijk, het is meer mijn manier om te zeggen dat ik dat enigszins belegen geluid een beetje zat ben (en aldus de hoop uit te spreken dat Rudess op de rest van het album ook wat andere klankkleuren aan zal spreken).

The Enemy Inside klinkt nog best goed. Beetje catchy met dat refrein steeds, nu maar hopen dat er een paar epics op staan die het vorige album snel doen vergeten.

Tjonge wat weer een meningen over mijn favoriete progressieve rockband en zanger James Labrie. En dat na al na een nieuw nummer.Ik heb en ken al het materiaal van Dream Theater en ja de laatste cd was een stuk minder boeiend maar zeker niet slecht. Dit nieuwe nummer is in ieder geval een hoopvol begin van wellicht een nieuw meesterwerk want het klinkt allemaal een stuk pittiger.