Dream Theater - Dream Theater (2013)

Dikke tegenvaller, de neerwaardse lijn sinds het vertrek van Portnoy wordt vervolgd. Jammer.

Het gehele album keihard gedraaid in de auto (wat voor mij ook een maatstaf is gezien mijn beestachtige geluid in de auto) en dan moet ik toch mijn mening positief herzien.
Het is uiteindelijk toch een dijk van een album geworden, maar heeft misschien meer tijd nodig??
Het instrumentaaltje Enigma Machine blijft overeind als het beste nummer. Maar toch ook de andere nummers stellen mij niet meer teleur. Integendeel heerlijk luisteren.
Natuurlijk is de drummer geen Portnoy, maar hij doet wel zijn best die nieuweling (al speelt hij op safe).
Punt van kritiek blijft: Jordan Rudess krijgt veel te weinig speelruimte en wat hij krijgt is vrij obligaat. Wat het toetsenwerk heeft DT duidelijk ingeleverd t.o.v. van hun beginperiode waar toetsen dominat aanwezig waren (tot mijn grote vreugde). Het lijkt erop dat DT steeds meer in de Metallica hoek wordt gedreven en daardoor hu eigen idenditeit zouden gaan verliezen.
Hopelijk komen ze toe inkeer. maar mijn stem gaat met 0.5 omhoog en sluit niet uit dat dat nog een keer met 0.5 zal gaan gebeuren

Het schijnt dat Mangini vanuit drummersoogpunt juist geweldige dingen presteert hier. Dat hij dingen doet waar Portnoy slechts van durft te dromen... Niet mijn woorden overigens.

Wiens woorden dan wel?

Maakt dat wat uit? Iemand die niet op dit forum zit. Een drummer.

Tuurlijk maakt dat uit. Henkies blogspot of een bekende drummer?

Iemand die nét zo bekend is als jij en ik En dus iemand die je best serieus mag nemen (maar laat ik je daar niet toe verplichten).

Maar we moeten natuurlijk niet meteen Portnoy willen verdedigen. Het is en blijft een uitstekende rock/metal/progdrummer, dat zal niemand ontkennen, maar hij is natuurlijk niet feilloos, en ik hoor redelijk vaak mensen met drummerverstand praten over andere drummers die hem "eruit drummen". Waaronder dus Mike Mangini en Virgil Donati. Maar dat is puur op drumtechnisch gebied. Uiteraard is de rest een kwestie van persoonlijke voorkeur. En of je nou een bekende drummer bent of iemand met een slecht bekeken weblog: muziek is geen wedstrijd, maar sommige feiten kun je gewoon vastleggen.

Dus naar het schijnt is Mangini drumtechnisch de betere drummer.

Oké, de drummer uit je bandje dus.

Ik merk dat ik er eigenlijk totaal niet op let voor wat betreft Dream Theater. Het zal best met dat technische... met de opmerking bedoel ik meer van dat iedereen wel wat kan vinden. Het maakt wel uit of ik vind dat een bepaalde speler geselecteerd moet worden voor het Nederlands Elftal of dat Cruyff dat vindt. Ik moet wel bekennen dat ik Virgil Donati erg speciale en toffe dingen heb zien doen, maar nooit een album heb gehoord waar hij drumt.

Ga maar eens Planet X luisteren. Instrumentale jazz fusion. Zeer de moeite waard.
En geloof me, drummer uit mijn bandje of drummer uit jouw bandje, hij weet waar hij het over heeft.

Ik denk serieus dat als niemand zou weten dat Portnoy weg is, geen hond het in de gaten heeft.

De hond van zijn buren misschien.
Ik ben overigens wel een met mijn broer kort na het uitkomen van scenes .. naar een optreden van ze geweest.
MP zit achter een imposant drumstel maar is behoorlijk aanwezig, is toch wel een mannetje.
Daarnaast is het ook iemand van ideeën, zijn inbreng bij Transatlantic en Neal Morse solo werden-worden zeer serieus genomen.
Heeft DT ook niet zijn beste met MP gemaakt?

MP was niet alleen drummer maar ook regisseur, Mangini is dat niet. En regie is wat ontbreekt op de laatste twee DT platen.

U was nauw betrokken bij de opnamen?



Dat is nogal gemakkelijk. Het grootste deel van het oeuvre is met hem.

Portnoy is een baasje. De zakelijke kant was zijn pakkie an. En hij gaf zijn mening over het totstandkomen van muziek. Dat betekent niet dat de anderen nooit muziek schreven. Sterker nog, de anderen schreven bijna altijd alles.

Het probleem met Dream Theater is volgens mij dat het al twintig jaar niet meer verrast. Na Awake kreeg de band steeds meer kritiek te verduren. Dat is nooit minder geweest in mijn beleving. Dan weer het gebrek aan kop-staart songs. Dan weer niet progressief genoeg. Dan weer gebrek aan ziel. Dan weer Labrie die er geen bal van kan. Dan weer Rudess die niet goed is. Of die andere toetsenbaas. Dan weer te donker. Dan weer te licht. Altijd wat. Alleen nu Portnoy weg is, ligt het allemaal aan zijn afwezigheid.

Klopt wel wat je zegt. Waarom is dat eigenlijk dat er over DT zoveel meningen zijn?

Een van de verklaringen zou kunnen zijn dat DT gewoon een heel breed publiek heeft. Je zou de band met wat goede wil in drie stromingen kunnen onderbrengen: prog, (prog)rock en (prog)metal. Het verschilt een beetje van album tot album wat de boventoon voert. DT-fanaten vind je onder echte metalfans, onder progressive rock-fans en progressive metal-fans. Dat kun je volgens mij wel stellen. Er is dus altijd wel iemand ontevreden, dat kan niet anders

Sommigen vinden Train of Thought fantastisch. Dat zijn waarschijnlijk ook de mensen die met plezier naar Pantera of Nevermore luisteren (ik noem maar wat). I Walk Beside You zorgde voor enorme discussies. Dat is beïnvloed door U2 en wordt óf geliefd, óf gehaat. DT is veelzijdig, de smaak van de luisteraars evenzo. Dit laatste album is weer veel toegankelijker, en nu heb je weer mensen die de diepgang, de complexiteit en de pure metal missen. Er is altijd wel wat, en ik weet eigenlijk niet beter Ik zat rond 2002, 2003 regelmatig op de DT-chat en diverse DT-forums in die tijd (JLB-forum en MP-board) en toen werd er al driftig gediscussieerd.

Zeer zinnige bijdrages van Edwynn en DargorDT. Als je ziet hoe vaak in berichten bij dit album aan Awake gerefereerd wordt, terwijl dat toch al weer negentien jaar en negen studio-albums geleden is... Een breed publiek heeft in dit geval kennelijk veel meningen.

Dream Theater behoort tot één van mijn favoriete bands, ik ben daarom wel wat sneller tevreden met dit album dan anderen hier merk ik. Ik vind dat de muzikanten hier prima werk afleveren. Heb helemaal niets tegen hoe het klinkt. Ik zag hier en daar nogal wat kritiek op het toetsen- en drumwerk, maar ik heb er eigenlijk niets op aan te merken. Misschien af en toe iets voorspelbaar en niet al te vernieuwd, maar wel typisch Dream Theater, waar ik van houd!

Enige nummer wat mij niet helemaal bevalt is 'Illumination Theory'. Komt op mij over als een nogal geforceerde epic. Dit is te wijten aan de, naar mijn mening, onsamenhangende stukken en de vreemde soort van 'hidden track' aan het einde. De 'stukjes' van het nummer vind ik echter op zich wel weer goed klinken. Misschien dat dit nummer wat meer tijd nodig heeft om te bezinken bij mij, maar daar twijfel ik eerlijk gezegd een beetje over. In ieder geval ben ik blij met dit nieuwe album. Een verbetering ten opzichte van hun vorige!

Deze is bijna net zo goed als de vorige. Misschien dat ik tegen heilige huisjes schop maar ik mis Portnoy op geen enkele wijze

@Rockfan nou dan ben je één van de weinigen, want het stuwende drumwerk van Portnoy wordt echt wel gemist hoor. Nu is het meer geforceerd drumwerk van die nieuwe pik.
Luister maar naar andere albums dan hoor je toch heel veel verschil (vergelijkbaar bij de Who toen Keith Moon overleed)

Ik vind het drumwerk van de vorige drummer evengoed geforceerd.

Jammer dan verschillen we van mening en dat kan natuurlijk.

Poeh... Dan wil ik graag jullie definitie van 'geforceerd drumwerk' horen...

Mijn zoon is fan, en die mist Portnoy zeker. Wie de betere drummer is niet zo heel belangrijk. Het gaat om de sound en of die past bij een band.
Het zal ook gewenning zijn. Zoonlief vind de drumsound van Portnoy vooral beter, maar dat kan ook een produktie ding zijn natuurlijk.

Jij zegt het....maar ik hoor het niet. Nu ik er goed op let lijkt mij die Mangini iets strakker, Dus met minder drumfills (of hoe dat ook heet) ertussen. Klinkt niet zo druk. Maar of het beter is ?

Het zal wel een kwestie van smaak zijn,

Gisteren voor het eerst geluisterd. Ik begin met 3,5*. Klinkt op het eerste gehoor als degelijk met een aantal goede nummers, mooie melodielijnen, (uiteraard) goed spel. Veel invloeden van andere bands, m.i. Symphony X, Metallica, Rush en Liguid Tension om eens wat te roepen. Maar wederom een duidelijk DT geluid. Eens kijken of het album verder groeit.

Over de epic heb ik nog geen mening .

Ik denk dat ik Dream Theater moe ben of wordt.

het is weer een stap voorwaarts na ADTOE maar echt blij wordt ik hier ook niet van. Enigma Machine is toch wel de favoriet, de rest is allemaal noch interessant noch vervelend.
De intro is best te doen alleen is het jammer dat het bij een intro blijft en er verder niks mee gedaan wordt.

Illumination Theory is een nummer wat bestaat uit vier verschillende delen, een intro, een middenstuk, een outro en een toegift. Waar er normaliter samenhang tussen al deze onderdelen te vinden is (vaak is de overgang niet zo duidelijk te horen) is het hier allemaal maar wat losjes met elkaar verbonden. En helemaal de laatste drie minuten staan compleet los. Het 'klassieke' middenstuk is best fijn om te horen maar waarom dit verwerkt zit in het nummer is me een raadsel.

Dan komt toch Mangini nog eventjes aan bod, maar dan wel in de positieve zin. Ik moet zeggen dat hij zeker op zijn plek is, ookal zal Portnoy mijn persoonlijk favoriet blijven, Mangini doet zeker niet voor hem onder. Het is te hopen dat in de komende albums hij meer en meer inspraak zal krijgen om ook zijn stempel erop te kunnen drukken.

Tja LaBrie is en blijft een apart geval, een DT zonder hem kan ik me niet voorstellen maar bij vlagen weet hij met zijn zang toch wat irritatie op te wekken. Ook de solo´s van Rudess vervelen steeds meer trouwens.

Uiteindelijk staat er een album wat het nieuwe Dream Theater moet laten zien. Maar uiteindelijk klinkt het allemaal weer zoals we zo vaak van ze hebben gehoord. Dat betekend echter niet dat het slecht is maar vernieuwend is het zeker niet. Moet dat dan? nee tuurlijk niet maar enige progressie (het is niet voor niks Progressive Rock/metal) zou best fijn zijn.

Dankzij dit album ben ik het oudere werk ook weer gaan luisteren en dan blijkt toch wel dat ze over de hele linie hun kracht wat verliezen. Ook blijkt dat de liefde die ik had voor DT (het is toch de band die me echt in het genre bracht) er niet meer is, en misschien is het daarom wel dat ik er een beetje tegenop zie om ze volgend jaar live te gaan zien.
Al met al kom ik hier niet verder dan 2.5*

Wat Legian zegt. Ik had gehoopt op een andere drummer dan Mangini. Niet omdat Mangini een beroerde drummer is(verre van zelfs), maar omdat ik denk dat met bijvoorbeeld Donati met zijn andere geluid DT een andere draai had kunnen geven. Hij had de band in een wat nieuwere richting kunnen sturen. Nu is het toch meer van hetzelfde.

1. Drumfills die niet veel met het nummer te maken hebben, maar gewoon opvallen en lekker ingewikkeld zijn.
2. Stuwend drummen, zonder dat (dat deel van) het nummer daar baat bij heeft.
Dat doet Mike Portnoy regelmatig en Mangini veel minder. Dat maakt Portnoy een veel opvallendere 'geforceerde' drummer dan Mangini.
Mangini heeft meer 'swung'.... Mijn mening

@ Scherprechter ik ben zelf drummer (geweest)( en kan een heel eind met je betoog meegaan.Zeer zeker voor wat betreft Mike Portnoy!!

Het album begint steeds meer tot zijn recht te komen. Eigenlijk staat er maar 1 zwakke broeder op - Along for the Ride. Verder degelijk werk, met mooie stukken muziek en wat minder gepriegel op de vierkante meter dan ik ook wel eens van ze heb gehoord. Verhoogd naar 4*.