London Grammar - If You Wait (2013)

Advies: koop de versie met bonus CD. Meerdere tracks op de bonus zijn de beste van het album.

Dit album gekocht vanwege het fantastische Strong en dit album is een openbaring. Niet alleen vanwege de prachtige zang - indringend en toonvast en tegelijk kwetsbaar - maar ook erg sfeervolle songs die erg goed geproduceerd zijn met een sobere maar toch rijke instrumentatie. Hier staan vrijwel alleen maar hoogtepunten op dit album dat vooral 's avonds goed tot zijn recht komt. Ik sluit mij aan bij Hedser dat dit het beste album van 2013 is.

Strong is prachtig en ook geweldig dat triphop weer eens onder de aandacht staat.

Vind het album alleen wel een beetje eentonig. Het steekt m.i. een beetje bleek af bij Portishead of Morcheeba.

Jeetje hé wat is Nightcall goed, en Metal & Dust ook trouwens.

Ondanks enkele uitschieters toch een album dat te vlak klinkt. Na een tijdje gaat het mij vervelen.

Ja ik heb precies hetzelfde. Daarnaast is de cover van Night Call echt extreem slecht. Komt verschrikkelijk geforceerd en gekunsteld over.

Erg mooie en serene plaat, met mooie beats en fijne ambient achtige muziek.

De zang is echt engelenzang, en daar zit ook een beetje het probleem. Het is mij een beetje té mooi. Er zit weinig spanning of seksualiteit in de muziek.

Ik denk dat dit wel een ontzettend goede chillplaat is. Dus ik zet hem wel eens op tijdens een zonsondergang.

Hmmm, als Miss Reid gaat zingen - en ik geef toe, als ik haar ook zie zingen - dan heb ik toch wel de neiging om mij voort te gaan planten.

Prachtig album dit debuut van London Grammar. Op momenten heerlijk dromerig, maar toch met die continue aanwezige spanning.

Ze is supermooi en ook wel sexy. Maar de muziek zelf mist een bepaalde seksuele spanning. Wat ik toch een beetje zoek in electro.

Maar dit is ook meer richting triphop. Sprookjesmuziek.

Heb je gelijk in. Ik ben ergens in het voorjaar gaan luisteren naar deze band. En ergens lijkt het er op dat dit een jong vrienden groepje is die dit met z'n 3en gestart zijn. Duidelijk is dat Hannah Reid er boven uitstijgt (dat gebeurt al in feite met het gebruik van haar stem in het door Disclosure bewerkte 'Help me lose my mind' wat dan al zoveel sterker wordt).

Het is wachten tot Miss Reid overgenomen wordt door een bepaalde producer. Dan gaat commercie meespelen en reken maar dat dan de spanning erin gebracht wordt (sex sells). Ze heeft alle potentie om ook dat te brengen.

Ik hoop alleen dat ze niet de übercommerciele kant opgaat. Daar is haar stem te sterk, bijzonder voor.

Maar eerst nog even deze leerperiode met haar goede Grammar vrienden doorbrengen. Ook zo belangrijk.

Dit juweeltje op vinyl gekocht. Rib uit mijn lijf, want €35,-. Wel een dubbelaar dus tja..
Mijn intuitie vertelde mij dat ik dit album blind kon kopen; het zou mij namelijk van begin tot eind geboeid houden. Welnu, mijn intuitie bleek - zoals vaak - gewoon te kloppen. Vanaf moment 1 (Hey Now) is het een muzikale engelentrip wat het drietal mij brengt. Een trip die, mede dankzij de ronduit beklemmende zang van Hannah Reid, zijn weerga niet kent. Geen minder momentje kunnen ontdekken. Hier zijn geen drugs voor nodig. Enige stoorzender is dat je na 3 tracks de plaat weer mag omkeren maar dat is natuurlijk ook wel weer de romantiek die bij dit waanzinnig mooie album hoort.

Wat vreemd dat het een dubbelaar is met slechts 46 minuten speeltijd

Dat hebben ze idd commercieel heel wijs aangepakt. Door 'm gewoon lekker op 45rpm te gooien en er dan een dubbelaar van te maken! De lijers...:)

Het schijnt dat het de geluidskwaliteit wel ten goede komt.. bredere groeven enzo.. maar blijft gevoelsmatig toch een beetje naaierij ja. 4 maal moeten opstaan om een album van 3 kwartier te moeten luisteren is ook niet echt ideaal natuurlijk.

Ik kan hier weinig meer over kwijt dan dat ik dit een erg mooi album vind. De zang van Hannah Reid maakt deze muziek tot wat het is. Met een andere zangeres zou het lang niet zo bijzonder meer zijn. Vooral haar hoge noten zijn prachtig. Van haar lage noten ben ik een minder gecharmeerd, maar die zijn gelukkig in de minderheid.

Favoriete nummers aanwijzen vind ik ontzettend lastig. Hey, Strong en Wasting My Young Years ken ik al langer en die heb ik onderhand wel gehoord. Bovendien vind ik het refrein van Strong maar zozo, terwijl de coupletten juist schitterend zijn.

Nu geef ik eerder de voorkeur aan Shyer, Nightcall of Metal & Dust. Die laatste is met afstand het vlotste nummer van de laat en dat werkt verfrissend. Ook Flickers heb ik daarom vrij hoog zitten.

Nightcall vind ik ook een bijzonder mooi. Het is net of ik de vrouwelijke versie van Harry McVeigh (zanger van White Lies) hoor zingen. Dat zou een mooi duet zijn geweest

Wie heeft de reggae versie van het titelnr al gehoord? Erg geslaagd vind ik.

London Grammar - If You Wait (Shy FX Remix)

Eindelijk het album gekocht. Heerlijke muziek voor de komende herfstperiode. Strong vond ik een vreselijk nummer, maar bij het (per ongeluk) horen van Sights was ik verkocht. De andere tracks ook een kans gegeven en ben onder de indruk geraakt. Dit word mijn herfstpareltje !

Daar zeg je me wat. Misschien dat de herfst mijn mening over deze plaat kan beinvloeden.

Wat was het concert vorige week in de HMH fantastisch!
Loepzuivere stem, originele instrumentatie en een indrukwekkend achtergrondorkest.

Er is geen enkel zwak nummer op deze plaat te ontdekken, daarom mijn stem verhoogd naar een 5,0!

Prachtig concert ja, nog beter dan op Werchter. Jammer dat ze alleen zo kort spelen, 55 minuten voor een concert waarvoor ik 35 euro betaald heb kan gewoon echt niet.

Wat een ongelooflijk fijne en mooie plaat, welke precies bij mijn stemming past momenteel!

Een fijne plaat inderdaad. Toch bekruipt me bij het beluisteren van het hele album het gevoel dat er wel erg veel op repeat is gedaan. Niet dat me dat erg tegenstaat maar daardoor wordt het hele album wel erg veel van hetzelfde. Strong is wel een mooie uitschieter. Wel een prachtige produktie. Klinkt fantastisch.

Van de zes 'bonus-tracks' (de tweede cd voor degenen die voor 'fysiek' gingen) zijn er minimaal 4 zeer de moeite waard.

Opvallend is dat dit soort 'top of their lungs' zingende dames in 2013/14 zo frequent vertegenwoordigd waren: vanaf A (Austra) tot Z (Zola Jesus) en heel veel ertussen (o.a. Florence, deze band)

Ik heb de versie met de bonus nummers er bij. Kan er best van genieten en er zitten een paar 'echt' goeie nummers bij. Je hebt overigens gelijk Mjumandat in dit genre de releases de afgelopen jaren nauwelijks bij te houden zijn. Kaf van het koren scheiden in deze vluchtige wereld. Ervaring he

Mijn 3 Fav-tracks staan alle 3 op CD2. De laatste 3.
Wat dat betekend voor CD1 weet ik eigenlijk niet, vreemd is te wel..

Je hebt van die albums waarbij je ook 'advies' krijgt in de in van; anderen die dit luisterden, luisterden ook dit, of als je dit leuk vind, probeer dit dan ook eens, blabla. Waarbij het maar eens duidelijk wordt, dat muziek niet in een sfeer te vangen is en te reproduceren bij andere artiesten. Dit album roept een reflectief gevoel op en dat is meer dan de som der delen, wat de intensiteit van het luisteren vergroot en dat is niet zo maar op een soortegelijk andere artiest te plakken. Dat maakt dit album wel uitzonderlijk mooi en die albums koester ik.

Dit is echt een heerlijk album. Qua sfeer doet me dit soms denken aan The XX.
Heerlijke lome nummers die als vlinders je woonkamer in fladderen. De huiskamerbank verandert in een heerlijk zacht grasveld en de lamp doet dienst als aangenaam voorjaarszonnetje.
Zo onder de indruk van deze muziek dat je zelfs in staat bent om je zonnebril op te zetten totdat je de vragende blikken van de overige gezinsleden bemerkt.

Damage control. Tijd om de CD af te zetten...

Dankzij mijn vriendin hoor ik deze plaat steeds vaker, en begin ik het ook steeds beter te vinden.
Halve punt erbij, dus.

Al voortplantingsneigingen bij Hannah Reid ?